सूर्यः तु जिनस्य आत्मा इति कथ्यते; तस्य तेजसि अन्नं समर्पयितव्यं इति धर्मः। एतद् विचार्य, स राजा जिनधर्मं स्वीकृतवान्। ततः तस्य पत्न्याः दुःखितायाः शिवं शरणं प्राप्तवती। रुद्रस्य अनुग्रहात्, उत्तमः पुत्रः उत्पन्नः। स एव गुणशेखरः मृत्युकाले नरकं गतः। तु तस्य पुण्यबलात् पितरः स्वर्गं प्राप्तवान्। वसन्तकाले राजा तैः सह वनं गतः। श्रान्तः स राजा पत्न्यैः सह हृष्टः, कमलं हस्ते गृहीत्वा तस्यै समर्पितवान्। राजा दुःखितः तां पत्नीं उपचारं कृतवान्। सा पतिता, व्याकुला जाता, ततः पादः शुद्धः अभवत्। तस्मिन्नेव काले मूर्छा समाप्ता, द्वितीयः उत्पन्नः। शुभे प्राते सः तैः सह गृहं प्रत्यागच्छत्; तेषु, हे महराजन्, कया कन्यया श्रेष्ठा आसीत्? वायुस्वभावेन सा कमलस्य प्रभावेन आक्रान्ता। द्वितीयः कफदोषेण चन्द्रस्य शीतलतया मूर्छिता। देवः हसन् पुनः सत्त्वनिष्ठं राजानं संबोधितवान्। स उवाच—“सा प्रमुखा सनातना वैदिका धर्मः।” शूद्रः, वैश्यः, क्षत्रियः, ब्राह्मणः—सर्वे ब्रह्मचर्यं आचरन्ति। यो पत्न्या संयोगात् तपस्वीव जीवति, गृहस्थः सः। जैनशास्त्रे गृहस्थस्य तपस्वित्वधर्मः घोषितः। ततः स राजा धर्मप्रश्नैः शुभं श्लोकं उक्तवान्। “हे राजन्, पुण्यनगर्यां, विविधजनैः सेवितायाम्—सत्यप्रकाशः तस्य मन्त्री, लक्ष्मी तस्य प्रिया। हे महात्मन्, कथय—कति प्रकारे सुखं लोके अस्ति?” ब्रह्मचर्याश्रमे परमं सुखं ब्रह्मानन्दः इति कथ्यते। हे महराजन्, वानप्रस्थे तु धर्मानन्दः, किंतु तद् अल्पतरम्। परित्यागे शिवानन्दः सर्वेषु श्रेष्ठः। हे राजन्, गृहस्थाश्रमे पत्न्याः विना सुखं नास्ति। सः धर्मनिष्ठां पत्नीं अन्वेष्टुम् आरब्धवान्। राजा मन्त्रिणं उवाच—“अद्य स्त्रीं अन्वेष्य, हे भवान्।” श्रुत्वा मन्त्रिणः भूमेः भूमिं गत्वा, मनसा सिन्धुं सर्वतीर्थेश्वरं स्तुतवान्। “शरणागतवत्सल, तव शरणं आगतः। राजस्यार्थे रत्नस्त्रीं प्रददातु, अन्यथा जीवितं त्यजामि।” जलमध्ये सुवर्णकाण्डः वृक्षः, महान् प्रवालपत्रः स्थितः। तत्र कोमलरूपा कन्या स्थितवती। एतद् अद्भुतं दृष्ट्वा मन्त्रिणः राजानं समीपं गतः। राजा तादृशं दृष्ट्वा समुद्रपर्यन्तं गतः। सः तां स्त्रीं विनयेन उवाच—“तव कृते अत्र आगतः।” सा हसित्वा राजानं उवाच—“कृष्णपक्षचतुर्दश्यां...” एतद् श्रुत्वा राजा तस्यां तिथौ कामेन व्याकुलः अभवत्। तस्मिन्नेव समये बकवाहनः नाम राक्षसः प्रकटितः।