राजा तत्र आगतः क्रोधेन विह्वलः वृश्चिकेन दष्टः। ततः निर्भयानन्देन तस्य विषं सम्यक् अपाकृतम्। तदा स निर्भयानन्दः, “शृणु, भाग्यशालिन् नृप, मनसो षड् रिपूणां विषये, ये रजोगुणात् उत्पद्यन्ते, तेषां भेदाः पृथक् विद्या,” इति उवाच। मोहः, दम्भः, मदः, स्पृहाभिलाषः, आशा, निन्दा—एते षड् रिपवः सन्ति। कामः विष्णुः, तथैव रुद्रः; क्रोधः, लोभः, तथा दैवम् अपि। एते सर्वे मायेयाः; तेषां पूजनस्य कः प्रयोजनम्? यो न विजितः, स एव विजेता, अद्वैती, निर्मलः इति विज्ञेयः। पुनः स निर्भयानन्दः, “शृणु, भूमिपते, तस्य प्रसादस्य प्राप्तये धर्मं वदामि। अतः, गवां पूजनं शुद्धम्, सर्वत्र हिंसा वर्ज्या। तस्मात् मांसमद्ययोः सदा वर्जनं कर्तव्यम्; धर्मेण प्राप्तेन वित्तेन क्षुधितान् भोजयेत्। सूर्यः एव जिनात्मा; तस्मिन् तेजसि अन्नं निवेदयेत्,” इति शास्त्रम् अवदत्। एवं चिन्तयन् स राजा जिनस्य मतं स्वीकृतवान्। तस्मिन्नेव काले, रानी दुःखिता शिवं शरणं गता। रुद्रस्य वरप्रसादात् उत्तमः पुत्रः जातः। स एव गुणशेखरः मृत्युकाले नरके गतः। तस्य पुण्यबलात् पितरौ स्वर्गं प्राप्तवन्तौ। वसन्तकाले स राजा तैः सह वनं गतः। क्लान्तः स राजा रानीभिः सह हृष्टः, करयोः पद्मं गृहीत्वा रान्यै अर्पितवान्। राजा दुःखितः तां रानीं उपचारं कृतवान्। सा पतिता, व्याकुला जाता, तदा तस्याः पादः शुद्धः अभवत्। तस्मिन् काले मूर्छा निवृत्ता, द्वितीया मूर्छा समुत्पन्ना। प्रभाते सुन्दरे आगते, स ताभिः सह गृहम् अगच्छत्। तासु, महाबाहो, का कन्या उत्तमा इति पृष्टम्। सा वातस्वभावा पद्मेन विजिता। द्वितीया कफपीडिता चन्द्रस्य शीतलत्वेन मूर्छिता। देवः स्मितपूर्वकं पुनः सन्ततभावनायुक्तं राजानं उवाच। स उवाच—“सा मुख्याः सनातन वैदिको धर्मः। शूद्रः, वैश्यः, क्षत्रियः, ब्राह्मणः च—प्रत्येकः ब्रह्मचर्यं आचरति। यो भार्यया सह संयोगं कृत्वा यतीव वसति, स गार्हस्थ्यं धारयति। जैनशास्त्रे अपि गृहे तपस्विवृत्तिः धर्मः इति कथ्यते।” एवमुक्त्वा, स देवः राजानं प्रति मंगलयुक्तं धर्मप्रश्नपूर्णं श्लोकं उक्तवान्। “हे नृप, पुण्यपुरी रम्या, नानाजनैः सेविता—तत्र सत्यप्रकाशो नाम मन्त्रिणः, लक्ष्मी तस्य प्रियंवदा। ब्रूहि, कति प्रकारे सुखं लोके अस्ति?” इति पृष्टवान्। ब्रह्मचर्याश्रमे परमानन्दः ‘ब्रह्मानन्द’ इति कथ्यते। वने वसतः धर्मानन्दः, स अपि अल्पतरः। परित्यागे तु शिवानन्दः परमः। गार्हस्थ्ये तु भार्याविना न सुखं विद्यते। तेन आत्मनः योग्यां धर्मपत्नीं अन्वेषितवान्। राजा मन्त्रिणं प्रति उवाच—“भोः, अद्य स्त्रीं अन्वेष्यस्व।” इति। इति श्रुत्वा मन्त्रिणा देशाद् देशं गच्छता, मनसि सिन्धुं पुण्यतीर्थपतिं स्तौति स्म।