कथां शृणु, राजन्। कमलसः तद् श्रुत्वा यथावृत्तं सम्यक् अवदत्। तस्याः स्त्रियाः पतिव्रत्यं ज्ञात्वा तां परितः प्रदक्षिणं कृत्वा विमुक्तवान्। स तां स्वपतेः वासगृहं प्रावेशयत्। तत्र तेन देवप्रेरितानां दिव्यसुखानां भोगः कृतः। तेषु को महान् सत्यम्? तद् वद। तत्र चौरस्य सत्यम् एव श्रेष्ठम्; यथावृत्तं शृणु। सा स्त्री, विधवाभयात्, स्वसखीमुपागच्छत्। चौरः सत्यभयात् तां परित्यज्य सुखम् अवाप। अथ गौरदेशे, राजन्, वर्धना नाम पुरी आसीत्। तत्र धर्मात्मा राजा गुणशेखरः प्रसिद्धः। कदाचित् स राजा गिरिजापतेः देवालयं गतः। तत्र कश्चन वृश्चिकः कोपेन तं दष्टवान्। ततः निर्भयानन्देन तस्मात् विषं निष्कासितम्। तदा, भाग्यशालिन् राजन्, मनसः षड् रिपून् शृणु; ते रजोगुणोत्थाः, पृथक् भेदेन दृश्यन्ते। मोहः, मायाचारः, मदः, ममत्वं, आशा, अपवादश्च। कामो विष्णुस्तथा रुद्रः; क्रोधः, लोभो, दैवमपि। सर्वे त एव मायायाः वशे; तेषां पूजनस्य किमर्थम्? यो न विजितः, स विजेता, अद्वयः, निर्मलः ज्ञेयः। तस्य प्रीत्युपायं धर्मं मम वचः शृणु, भूमिपते। तस्मात् गवां पूजनं शुद्धं, हिंसा सर्वत्र वर्जनीया। मांसमद्यं च सर्वदा वर्जनीयम्; धर्मेण लब्धेन वित्तेन क्षुधितान् भोजयेत्। सूर्य एव जिनात्मा; तस्मिन् तेजसि नैवेद्यं दातव्यम्। एवं चिन्तयन् स राजा जिनमतं स्वीकृतवान्। ततः राणी दुःखिता शर्वं शरणं गता। रुद्रदत्तेन वरदानेन श्रेष्ठः पुत्रः जातः। स एव गुणशेखरः मृत्यौ नरकं गतः। तस्य पुण्यबलात् तु पितरौ स्वर्गं प्राप्तवन्तौ। वसन्तकाले स राजा तैः सह वनं गतः। श्रान्तः स राजा राणिभिः सह हृष्टः, पद्मं गृहीत्वा राण्यै दत्तवान्। राजा दुःखितः तां राणीं परिचरितवान्। सा पतिता, विक्लवा जाता, ततोऽस्या पादः शुद्धः अभवत्। तदा मूर्च्छा निवृत्ता, द्वितीया च मूर्च्छा उत्पन्ना। प्रभाते सुन्दरे आगते, राजा ताभिः सह गृहम् आगतः। तासु, महाबाहो, का कन्या श्रेष्ठा? वायुप्रकृत्या सा पद्मेन आक्रान्ता। द्वितीया कफदोषेण शशिशीतलतया मूर्च्छिता। देवः हसन् पुनः सत्सत्तायुक्तं राजानम् अपृच्छत्। स उवाच—“सा प्रधानिका सनातना वैदिकी धर्मः।” शूद्रः, वैश्यः, क्षत्रियः, ब्राह्मणश्च—सर्वे ब्रह्मचर्यं आचरन्ति। यः पत्न्या सह संयोगात् वानप्रस्थवद् वसति, स गृहस्थः। जैनशास्त्रे गृहे वानप्रस्थधर्मः कथितः। एवं स धर्मविषये शुभं प्रश्नपूर्णं श्लोकं राजानं प्रति उक्तवान्।