सा भार्या, सखीवाक्यैः संतप्ता, अश्रूण्यपातयत्। तदा सखी ताम् उवाच—“किं त्वं गर्विता रुदसि? सत्यं ब्रूहि, सुन्दरी।” सा चोवाच—“यदि अहं सोमदत्तस्य, धनिनां श्रेष्ठस्य, पार्श्वे न गच्छामि, एतेन वचसा बद्धास्मि; अद्य अहं तस्य समीपं यास्यामि।” सा कामाभिभूता तस्य पार्श्वे सुखेन सुप्तवती। तदा लोभिनी तं चोरं प्रष्टुम् आरब्धवती—“क्व गच्छसि, सुन्दरी?” सा कामश्रमलुलिता, कामेन चित्तविक्लवा, तस्मै चोरे प्रत्युवाच। चोरः ताम् उवाच—“सुश्रोणि, सौम्ये, मे भूषणं देहि।” सा प्रत्युवाच—“प्रियं मित्रं समालिङ्ग्य, तुभ्यं भूषणं दास्यामि।” तां दृष्ट्वा वणिजः पप्रच्छ—“कथं त्वं कामक्लान्ता आगता?” कमलसा तच्छ्रुत्वा यथावत् यथाभूतं तस्यै कथयामास। वणिजः तां पतिव्रतां ज्ञात्वा तस्याः प्रदक्षिणं कृत्वा ताम् उन्मुक्तवान्। स ताम् स्वपतेः निवसने प्रवेशयामास। स देवप्रेरितैः दिव्यैः सुखैः रममाणः, तेषु सत्येषु कस्य सत्यं श्रेष्ठम्? तन्मे कथय। चोरस्य सत्यं परमं; यथावृत्तं शृणु। सा स्त्री विधवाभयात् स्वमित्रं समीपमगच्छत्। चोरः सत्यभयात् तां त्यक्त्वा सुखमवाप। गौडदेशे, हे राजन्, वर्धना नाम नगरी आसीत्। तत्र धर्मात्मा राजा गुणशेखरः प्रसिद्धः। कदाचित् स राजा गिरिजापतेः देवालयं गतः। तत्र कश्चन वृश्चिकः कोपेन तं दष्टवान्। तदा निर्भयानन्दः तस्मात् विषं निष्कासितवान्। शृणु, सौभाग्यशाली राजन्, मनसः षड्वैरान्; ते रजोगुणोत्थिताः, पृथग्भूतलक्षणाः। मोहः, दम्भः, मदः, स्पृहाः, आशा, च निन्दा—एते। कामो विष्णुः, तथैव रुद्रः; क्रोधः, लोभः, च दैवतम्। एते सर्वे मायावशाः; तेषां पूजायाः कः प्रयोजनम्? यो न जितः, स ज्ञेयः विजेता, अद्वैतः, निर्मलः। मत्तः शृणु, भूमिपते, तस्य प्रसादाय धर्मं। तस्मात् गौःपूजा विशुद्धा, हिंसा सर्वत्र वर्ज्या। मांसमद्यं सदा वर्जयेत्; धर्मेण लब्धधनेन क्षुधितान् भोजयेत्। सूर्यः एव जिनात्मा; तस्मिन् तेजसि अन्नं निवेदयेत्। एवं चिन्तयन् स राजा जिनधर्मं स्वीकृतवान्। तदा रानी दुःखिता शिवं शरणं गता। रुद्रप्रसादेन उत्तमः पुत्रः जातः। स एव गुणशेखरः मृत्यौ नरकं गतः। तस्य पुण्यबलात् पिता स्वर्गं प्राप्तवान्। वसन्तकाले राजा तैः सह वनं गतः। श्रान्तः स राजा रानीभिः सहितः प्रमोदं प्राप, पद्मं हस्ते गृहीत्वा रान्यै समर्पितवान्। राजा दुःखितः तां रानीं परिचर्यां चकार। सा पतिता, व्याकुला अभवत्, ततः तस्याः पादः शुद्धः अभवत्।