तदा लज्जायुक्ता कामिनी, स्वकथां निवेद्य, राजानं समभाषत्। सा उवाच—दीर्घकालं देवम् आगत्य, कामेन मोहिता अहं त्वां प्राप्तवती; देवाधिदेवेन शप्ताऽस्मि, यः मां पुरुषानां भोगिनीं कर्तुम् इच्छति। तस्याः वचनं श्रुत्वा धर्मनिष्ठः सदाचारस्वरूपः राजा प्रत्युवाच। चिरं देवः क्षत्रियः मम पुत्रवत् आचरति। ततः देवी लज्जया युक्ता, स्नुषा इव व्यवहत्। एवं उक्त्वा, वेतालः रुद्रस्य सेवकः, राजानं प्राह। हे वेताल, सत्यं धर्मः—शुभकारणं शृणु। राज्ञां परमं धर्मं सर्वहितं स्मर्यते। सेवकस्य कृतं कर्म शृणु, यद् अहं कथयामि; सर्वं सेवा जीविकाः अन्यैः कृताः, न तु मनुष्यैः। पश्चात् राजा महाक्लेशे उत्पन्ने तत्त्वं ज्ञातवान्। ततः ज्ञाननिपुणः सः राजानं प्राह। हे राजन्, कामपुरे रम्ये नगरे वीरसिंहः नाम महान् राजा आसीत्। तत्र हिरण्यदत्तः नाम वणिक् धनगर्वितः निवसति स्म। सः सदा सुखे स्थितः, वसन्तस्य पुष्पैः रमणीयतां अनुभूतवान्। तस्य गच्छन्त्याः, धर्मदत्तस्य पुत्रः बलवान् ताम् अपश्यत्। सा लज्जया युक्ता तं एकान्ते समभाषत्—यदि विवाहः भवति, दशमे दिने त्वं मम समीपं आगमिष्यसि। सः 'एवमस्तु' इति चिन्तयन्, स्वगृहं प्रत्यगच्छत्। मदपालाय वणिक् तथा मणिग्रीवस्य कन्यायाः अपि। नवमे दिने तस्य स्वामी बलात् तां स्त्रीं गृहीत्वा अगच्छत्। सा पतिव्रता, सखीवाक्यैः दुःखिता, रुदती। 'किं रुदसि, गर्विता? सत्यम् वद, सुन्दरि। यदि अहं तव पार्श्वे न आगच्छामि, हे सोमदत्त, श्रेष्ठधन्य, तव वाक्यैः बद्धा अहं; अद्य तस्य समीपं गमिष्यामि।' सा तस्य पार्श्वे सुखं निद्रां प्राप्तवती, कामेन मोहिता। लोभयुक्तः तां उक्तवान्—'क्व गच्छसि, सुन्दरि?' सा कामेन शिथिला, तस्य चौरस्य प्रत्युवाच, मनः कामेन विक्षिप्तम्। चौरः तां उवाच—'सुन्दरभ्रू, मम भूषणं दद, सौम्ये।' सखीमालिंग्य, प्रियं, भूषणं दास्यामि। तां दृष्ट्वा वणिक् उवाच—'कथं आगता, प्रेमक्लान्ता?' कमलसा तद् श्रुत्वा, यथावृत्तम् उक्तवती। वणिक् तां पतिसंनिष्ठां मन्यते स्म, ताम् परिक्रम्य विमुक्तवान्। तां पतिस्थितगृहं प्रवेशयामास। सः दिव्यसुखं देवप्रेरितं उपभुक्तवान्; तेषु, कस्य सत्यं श्रेष्ठम्? कथय। चौरस्य सत्यं परमं; यथावृत्तं शृणु। विधवाभयात् स्त्री स्वसखीमुपगच्छत्। चौरः सत्यभयात् तां त्यक्त्वा सुखमाप। गौडे देशे, हे राजन्, वर्धना नाम नगरी अस्ति। तत्र धर्मात्मा राजा गुणशेखरः प्रसिद्धः। कदाचित् राजा गिरिजापतेः देवालयं अगच्छत्।