तृतीयः उवाच— "राजन्, तव कन्यां शीघ्रमेव धनपालाय यशस्विने दत्त्वा सुखी भव।" चतुर्थः पुनरुवाच— "राजन्, सर्वकलेषु कुशलः कः?" पुण्यार्थं एकं रत्नं, यज्ञार्थं द्वितीयं निधिं समर्पितवान्। शेषाणि रत्नानि सदा उत्तमभोजनाय एव मया समुपहितानि। एतेषां वचनेषु श्रुतिषु स राजा सन्दिग्धचित्तः अभवत्। तदा देवी अपि तानि वचनानि श्रुत्वा लज्जिता, दैववशात् मोहिता च। एवं उक्त्वा वेतालः हसित्वा राजानं प्राह— "सा कन्या रूपवती धर्मदत्ताय युक्ता। स सर्वशास्त्रेषु निपुणः, ब्राह्मणवर्णेन प्रसिद्धः। स कलाविद् अपि शूद्रः, धनुर्वेदे पारंगतः, राजा च; अतः कन्या धर्मदत्ताय धर्मिष्ठाय दत्ता।" ततः, हे राजन्, विदेहराज्ये मिथिलावती नाम पुरी आसीत्। तत्र गुणाधिपो नाम राजा महान् धनधान्यसम्पन्नः आसीत्। जीविकायै स मिथिलामण्डले वसति स्म। एकदा मृगयार्थं वनं प्रविश्य, तत्र श्रेष्ठव्याघ्रं दृष्टवान्। व्याघ्रस्य मार्गं अनुसृत्य, राजा वनान्तं गतः। तस्य कण्ठः क्षुधया शुष्कः, श्रमेण च क्लान्तः अभवत्। तद् श्रुत्वा क्षत्रियः स राजा उत्तममृगं हत्वा। "त्वं यत् इच्छसि तत् शीघ्रं दास्यामि," इति राज्ञे उक्तवान्। "हे राजन्, मया सहस्रदीनाराणि उपभुक्तानि। मासान्ते शतं दीनाराणि प्रयच्छ गृहस्थ।" कस्मिंश्चित् दिने स गुणाधिपो राजा समुद्रतीरं गत्वा, देवीमूर्तिं दृष्टवान्। स तां सुकेशां गन्धर्वकन्यां प्रीणितचित्तः पूजयामास; अञ्जलिं कृत्वा तस्याः पुरतः स्थितः, तदा देवी साक्षात् प्रकटिता। "वरं वृणीष्व" इति तया उक्ते, दीर्घायुष्मान् स राजा प्राह। तच्छ्रुत्वा देवी हसित्वा कामयमानं प्रति वचनमब्रवीत्। "एवं भवतु" इति उक्त्वा, स जले प्रविश्य, तत्रैव प्रवहमानः मिथिलां गच्छति स्म। एतच्छ्रुत्वा धर्मस्य प्रभुः स्वसेवकसहितः प्रत्युवाच। "मामङ्गीकुरु, धर्मप्रभो, गन्धर्वविवाहेन।" "पुण्यदे, अद्य मां गृहाण; ततः त्वया सह संयोगः भविष्यति।" स उवाच— "शृणु त्वं च मम सेवकः, दीर्घकालं सुरं।" लज्जिता सा कामिनी स्वकथां निवेद्य राजानं प्रति वचनमब्रवीत्। "चिरकालं देवं प्राप्तवती, काममोहिता त्वं प्रति आगता; देवराजेन शप्ता अहं, पुरुषभोगिनी अभवम्।" तच्छ्रुत्वा धर्मात्मा स राजा उत्तमाचारसम्पन्नः प्रत्युवाच। "चिरं देवः क्षत्रियः मम आत्मजवत् आचरति।" तदा देवी लज्जिता सूनुषीकृत्या व्यवहत्। एवं उक्त्वा वेतालः रुद्रस्य सेवकः राजानं प्रति वचनमब्रवीत्। "हे वेताल, सत्यं धर्मश्च—शृणु तस्य शुभकारणम्। राज्ञां परमो धर्मः सर्वहिताय स्मृतः। सेवककृत्यं शृणु, यदहं वक्ष्यामि; सर्वं सेवाच जीविकाच अन्यैः कृतं, न मनुष्यैः। अनन्तरं, स राजा महतीं आपदं प्राप्तां ज्ञातवान्।