तस्मिन्नेव काले सा देवी तयोः उभयोः उत्तमं शिरः छित्त्वा अपाकरोत्। इति श्रीमद्भविष्यपुराणस्य प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्षु युगेषु कलियुगचरिते षष्ठोऽध्यायः समाप्तः। ततः सूतः उवाच—तस्मिन् समये वैतालभृगुर्नाम महान् मुनिः प्रसन्नचित्तः तत्रोपस्थितः। तत्र चम्पापुरी नाम प्रसिद्धा नगरी आसीत्, या चम्पकेशेन नरेन्द्रेण अधिष्ठिता आसीत्। तस्य राज्ञः त्रिलोकसुन्दरी नाम कन्या जाताभूत्। सा मृगमदनयनाभिः, कोकिलध्वनिसौम्यया वाचा, कोमलरूपा, परमोत्कृष्टा च आसीत्। तस्याः स्वयंवरः आयोजितः, तत्र बहवः नृपाः समागताः। तत्र देवेषु श्रेष्ठाः—इन्द्रः, यमः, कुबेरः, वरुणश्च—समुपस्थिताः। ते चम्पकेशं राजानं प्राहुः—"शृणु राजन्, मम वचनानि। जानिहि, अहं इन्द्रस्य दत्तः; तव कन्यां मम ददातु।" द्वितीयः उक्तवान्—"तव रम्यां कन्यां धर्मदत्ताय देहि।" तृतीयः—"राजन्, कन्यां त्वरया धनपालाय ददातु, सदा सुखी भव।" चतुर्थः—"राजन्, सर्वकलासु निपुणः—" इत्यादि। "पुण्यार्थं एकं रत्नं, यज्ञार्थं द्वितीयं धनम्।" "शेषाणि रत्नानि अहं सदा उत्तमभोजनार्थं आनयामि।" इत्येवं तेषां वचः श्रुत्वा राजा मोहं जगाम। तस्याः कन्यायाः श्रवणेन देवी लज्जिताभवत्, दैवयोगेन मोहिताभूत्। एवं उक्त्वा वैतालः हसित्वा राजानं प्रत्युवाच—"या कन्या रूपेण रम्या, सा धर्मदत्ताय योग्याऽस्ति।" सः सर्वशास्त्रेषु निपुणः, ब्राह्मणवर्णे प्रसिद्धः। सः कलाविद्, तथापि शूद्रः; धनुर्वेदे पारंगतः, नृपः च। अतः कन्या धर्मदत्ताय पुण्यात्मने दत्ता। ततः, हे राजन्, विदेहदेशे मिथिलावती नाम नगरी आसीत्। तत्र गुणाधिपः नाम राजा आसीत्, सः महद्द्रव्यधान्यसम्पन्नः। जीविकायै मिथिलामण्डले निवासं कृतवान्। एकदा मृगयार्थं वनं प्रविष्टः, तत्र उत्तमं व्याघ्रं दृष्ट्वा, तस्य पथानुसरणं कृत्वा, राजा गहनवनं गतः। तत्र राजा क्षुधया कण्ठे शुष्केण, श्रमेण च क्लान्तः, दुःखेन पीडितः अभवत्। एवं श्रुत्वा क्षत्रियः राजा उत्तमं मृगं हत्वा। "त्वं मम इच्छितं शीघ्रं दास्यामि," इत्युक्त्वा, "राजन्, त्वं मम सहस्रं सुवर्णं भुक्तवान्।" "मासस्य अन्ते शतं सुवर्णं देहि, गृहीतः।" कश्चन दिने, हे राजन्, सः गुणाधिपः समुद्रतीरे गतः, तत्र देवीमूर्तिं दृष्टवान्। सः सुन्दरभ्रुवं गन्धर्वकन्यां पूजयित्वा, प्रीतचित्तः, अञ्जलिं कृत्वा तस्याः पुरतः स्थितः। तदा देवी साक्षात् प्रादुरभवत्। "वरं वृणीष्व" इति उक्तवती सा देवी; स च दीर्घायुष्मान् तस्याः प्रत्युवाच। ततः देवी तद्वचनं श्रुत्वा, हसित्वा, तस्य कामिनः प्रति वचनं दत्तवती। "एवं भवतु" इति उक्त्वा, सः जले प्रविश्य, तत्रैव प्रवहन्, मिथिलां गतः। तद्वचनं श्रुत्वा पुण्यपतेः, सः स्वदासेन सह प्रत्युवाच। "मां गृहाण, हे पुण्यपते, गन्धर्वविवाहेन।" "हे पुण्यदे, अद्य मां गृहाण, ततः अहं त्वया सह संयोगं करिष्यामि।" सः उवाच—"शृणु, त्वं च मम दासः, चिरकालं, हे सुराम्।