कामेन मूढः स चण्डिकां जगदम्बामनन्तां सम्बोधितवान्। तस्य मनसि, "मम योग्यया कन्या वर्तते—धावकस्य सुभगा कन्या," इति संकल्पः जातः। तस्याः पितरं मोहयित्वा तया सह विवाहं कृतवान्। तया सह विविधान् सुखान् अनुभूतवान्, यैः सः सन्तोषं प्राप्तवान्। एवं श्रुत्वा काशिदासः स्नेहेन शीघ्रं गतवान्। सः स्वशिरः देव्यै समर्प्य देवीरूपं प्राप्तवान्। तदा देवी तस्मै वरं दातुम् उक्तवती—"अद्य किं वरं वृणुष्व, या ते कामना तां प्रार्थयस्व।" तदा कामयुक्ता सा स्त्री तां देवीं प्रत्युवाच—"मम पतये मां देहि।" "जननि, त्वां नमामि; मम इच्छानुसारं रम्यां कान्तां यथा पूर्वं दत्तवती, तथा पुनः मम प्रियं सौन्दर्ययुक्तं सखं देहि।" एतस्मिन् सन्दर्भे, "किं सा देवी तयोः कृते कृतवती?" इति पृष्टम्। तदा सा देवी तयोः उत्तमानि शिरांसि छित्तवती। एवं कलियुगचरिते चतुर्युगाख्यायिकायां प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यमहापुराणे षष्ठोऽध्यायः समाप्तः। ततः सूतः कथयति—तस्मिन्नन्तरे महर्षिः वैतालभृगुः शान्तचित्तः तत्र उपस्थितः। चम्पापुर्याख्या नगरी प्रसिद्धा आसीत्, या चम्पकेशेन नृपतेन पालिता। तस्मै कन्या त्रिलोकसुन्दरी नाम जाता। सा मृगनयना, कोकिलस्वरा, कोमलवपुः, परमोत्कृष्टा आसीत्। तस्याः स्वयंवरः आयोजितः, तत्र अनेकाः नृपाः समागताः। इन्द्रः, यमः, कुबेरः, वरुणश्च, देवानां श्रेष्ठाः, तत्र उपस्थिताः। ते चम्पकेशं नृपं प्राहुः—"हे नृप, मम वचनं शृणु। जानहि, अहम् इन्द्रस्य दत्तः; तव कन्यां मह्यं देहि।" द्वितीयः उक्तवान्—"तव मनोहरां कन्यां धर्मदत्ताय देहि।" तृतीयः च—"राजन्, तव कन्यां धनपालाय शीघ्रं देहि, सुखं च भव।" चतुर्थः—"राजन्, सर्वकलेषु निपुणः—" "पुण्यार्थं एकं रत्नं, यज्ञानां कृते द्वितीयं धनम्—" इत्यादि, "शेषाणि रत्नानि उत्तमाहारस्य निमित्तं मया सदा आनीतानि।" एवं तेषां वचनानि श्रुत्वा राजा मोहितः अभवत्। किन्तु तदा देवी तानि वचनानि श्रुत्वा लज्जिता, दैवेन मोहिता च अभवत्। एवं उक्त्वा वैतालः हसित्वा नृपं प्रत्युवाच—"सा कन्या, रूपेण सुन्दरी, धर्मदत्ताय योग्याऽस्ति।" सः सर्वशास्त्रेषु निपुणः, ब्राह्मणजात्या प्रसिद्धः। सः कलासु निपुणः, तथापि शूद्रः; धनुर्वेदे पारङ्गतः, नृपः च; अतः सा कन्या धर्मदत्ताय धर्मिष्ठाय विवाहिता। ततः, हे राजन्, विदेहदेशे मिथिलावती नाम नगरी आसीत्। तत्र गुणाधिपः नाम राजा, धनधान्यसम्पन्नः आसीत्। जीविकायै सः मिथिलामण्डले निवासं कृतवान्। मृगयार्थं वनं प्रविष्टः, तत्र श्रेष्ठं व्याघ्रं दृष्टवान्। व्याघ्रस्य पथानुसरणं कृत्वा, राजा वनस्य अन्तरं गतवान्। राजा क्षुधया कण्ठः शुष्कः, श्रमेण क्लान्तः, दुःखितः अभवत्। एवं श्रुत्वा क्षत्रियः राजा श्रेष्ठं मृगं हत्वा। "त्वं यत्कामयसे तत् शीघ्रं दास्यामि," इति तं राजानं उक्तवान्। "हे राजन्, त्वया मम सहस्रं सुवर्णमयं भुक्तम्। मासस्य अन्ते शतानि ददातु गृहस्थः।