सः तं राक्षसं शरस्यैव उपरि स्थापयित्वा शीघ्रं हत्वा निपातितवान्। तदा तां कन्यां प्राप्तुम् इच्छन्तः अन्योन्यं विवादं कर्तुं आरब्धवन्तः। ततः सः विनयेन नम्रशिराः रुद्रस्य सेवकं वेतालं प्रह्वं समभाषत। यः ज्ञात्वा तां कन्यां सम्यक् उक्तवान्, स एव ब्राह्मणः पितेव स्यादित्युक्तम्। यः तु राक्षसं हन्तुं समर्थः, सः एव तस्याः कन्यायाः पात्रं भवति। धर्मपुरे रम्ये ग्रामे, यत्र बहवः जनाः सेवां कुर्वन्ति, तत्र धर्मनिष्ठः श्रेष्ठः राजा अभवत्। तस्य मन्त्रिणाम् अन्धकः नाम, धर्मशास्त्रविशारदः। तेन धर्मात्मना राज्ञा तत्र मन्दिरं निर्मितं, दुर्गा च प्रतिष्ठापिता। मध्यरात्रे महागौरी राजानं उवाच—"वरं वृणीष्व राजन्।" सः विनयेन हृदयेन तां स्तुतवान्, येन दुर्गा तुष्टा अभवत्। "त्वं देवि साक्षात् स्थितासि, त्वया सर्वं व्याप्तम्।" इति सः स्तुतिं चकार। "महालक्ष्म्या सह शुद्धं सुखं अनुभूतवती त्वम्।" "च महालक्ष्म्या सह रक्षसि च त्वम्, हे नित्ये।" "महालक्ष्म्या सह सर्वं भस्मीकृत्य महाकल्याः सह तेजसा प्रकाशसे।" "त्वया, जगदम्बिके, लीलया एते सर्वे उत्पन्नाः; तुभ्यं नमः।" इति सः प्रणम्य उक्तवान्। ततः देवी वरं दत्तवती—"तव पुत्रः महाबलपराक्रमी भविष्यति।" इति श्रुत्वा राजा निर्भयः स्वगृहं प्रतिनिवृत्तः। तस्मात् कालात्, राजन्, सा देवी स्वयं रूपेण जाताऽभवत्। काशिदासेन सह सः धर्मपुरं ग्रामं गतः। तत्र सः तां क्लान्तां पीडितां कन्यां पितरं सह राजमार्गे गच्छन्तीं दृष्टवान्। कामवशीकृतः सः चण्डिकां, जगदम्बां, सम्बोधितवान्—"मम योग्येयं कन्या, शुभा धोबीपुत्री।" इति। तस्याः पितरं मोहयित्वा सः तया विवाहं कृतवान्। तया सह नानाविधं सुखं भुक्तवान्। एतत् श्रुत्वा काशिदासः स्नेहात् शीघ्रं गतः। सः देवीमस्तकं समर्प्य तस्याः स्वरूपं प्राप्तवान्। तदा देवी उक्तवती—"अद्य वरं वृणीष्व, यत् किमपि काम्यते।" कामयमाना स्री उक्तवती—"मां पतये ददातु।" "जननि, तुभ्यं नमः; मम कामानुसारं पूर्वं यथा सुन्दरीं भार्यां दत्तवती, तथा पुनः रम्यां प्रियसखीमपि ददातु।" इति सः प्रार्थितवान्। तदा पृच्छ्यते—"सा देवी तयोः कृते किं कृतवती?" तदा देवी तयोः उत्तमं कपालं छित्त्वा दत्तवती। इति श्रीमद्भविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्षु युगेषु कलियुगस्य इतिहासे षष्ठोऽध्यायः समाप्तः। तस्मिन् काले सुतः उवाच—तत्र वैतालभृगुर् नाम महर्षिः प्रशान्तचित्तः उपस्थितः। चम्पापुरि नाम प्रसिद्धा नगरी आसीत्, तस्यां चम्पकेशो नाम राजा राज्यं कृतवान्। तस्य कन्या त्रिलोकसुन्दरी नाम जाता। सा मृगाक्षी, कोकिलध्वनि, कोमलतनु, परमशोभना आसीत्। तस्याः स्वयंवरः आयोज्यः, तत्र नानाराजानः समागच्छन्। इन्द्रः, यमः, कुबेरः, वरुणश्च—सर्वे देवश्रेष्ठाः तत्र उपस्थिताः। ते चम्पकेशं राजानम् ऊचुः—"राजन्, मम वचनं शृणु। अहम् इन्द्रस्य दत्तः; तव कन्यां मम दातुमर्हसि।" अनन्तरं द्वितीयः उक्तवान्—"तव सुन्दरीं कन्यां धर्मदत्ताय ददातु।