देव्याः प्रसादेन मनोजवेन विमानश्रेष्ठं तत्र प्रदत्तम्। तस्मिन्नेव क्षणे ब्राह्मणः कन्यायाः निमित्तं मोहितोऽभूत्। हरिदासस्य पुत्रो नाम्ना मुकुन्दः विद्वान् आसीत्। तस्य गुरुः तं शिष्यं प्रति उवाच—“मम वचनानि शृणु, हे मुकुन्द।” मुकुन्दः “एवं भवतु” इति प्रत्युक्त्वा शीघ्रं स्वगृहं गतः। स तत्र वेदविद्यायाम् निपुणं ब्राह्मणं वामनं वररूपेण स्वीकृतवान्। त्रयः ब्राह्मणाः, धर्मनिपुणाः, वधूमिच्छया समागताः। तेषां मध्ये कश्चन शीघ्रं देव्या महतीं मूर्तिं हरित्वा विंध्याचलम् अगच्छत्। तत्र धीमान् ब्राह्मणः, ज्योतिषशास्त्रविशारदः, तान् सर्वान् संबोध्य अवदत्। स बुद्धिमान् तौ द्वौ ब्राह्मणौ स्वविमाने उपवेशयामास। तत्रैव अन्यः, शरस्य उपरि तं स्थापयित्वा, शीघ्रं तं दैत्यं निहत्य विजयी अभवत्। कन्यां प्राप्तुम् इच्छन्तः ते परस्परं विवादं कृतवन्तः। एवं स विनयेन, नम्रशिराः, रुद्रस्य सेवकं वेतालं प्रति उवाच। यः कन्यां ज्ञात्वा भाषितवान्, स एव ब्राह्मणः पित्रवत् मन्यते। यः तु दैत्यं हत्वा तस्याः पात्रं जातः। धर्मपुरनाम्नि रम्ये ग्रामे, बहुजनसेविते, धर्मनिष्ठः राजा वर्तते स्म। तस्य मन्त्रिणः नाम आन्धकः, धर्मशास्त्रकुशलः। स धर्मात्मा राजा तत्र मन्दिरं निर्माय दुर्गां प्रतिष्ठापितवान्। मध्यरात्रौ महागौरी तं राजानम् उद्दिश्य उवाच—“वरणं वृणीष्व राजन्।” राजा स विनयपूर्वकं स्तुतिं कृत्वा तां दुर्गां प्रसादयामास। “त्वं देवि साक्षात् उपस्थितासि; त्वया सर्वमिदं व्याप्यते। महालक्ष्म्या सह शुद्धानन्दं भुङ्क्षे। त्वं च महालक्ष्म्या सह रक्षसि। महाकल्याः सह सर्वं भस्मीकृत्य विराजसे। तव लीलया, जगन्माते, सर्वे इमे जाताः; तुभ्यं नमः।” देव्याः प्रसादेन पुत्रः तस्य महाबलपराक्रमवान् भविष्यति। इत्येतत् श्रुत्वा राजा निर्भयः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। तस्मात्कालात्, राजन्, सा देवी स्वयमेव रूपेण जाताभूत्। ततः काशिदासेन सह स धर्मपुरग्रामं गतः। तत्र तां श्रान्तां दुःखितां च कन्यां पितृसहितां राजमार्गे गच्छन्तीं दृष्टवान्। काममोहितः सः चण्डिकां, जगन्मातरं, संबोध्य उवाच—“मम योग्यां कन्यां, सौभाग्यशालिनीं राजकुलीनां च, दत्तुमर्हसि।” ततः स तस्याः पितरं मोहयित्वा विवाहं कृतवान्। तया सह नानाविधान् सुखान् अनुभूय सन्तुष्टः अभवत्। एतद् श्रुत्वा काशिदासः स्नेहवशात् शीघ्रं तत्रागच्छत्। स देवीं प्रति शिरः समर्प्य, देवीस्वरूपं प्राप्तवान्। तदा देवी उवाच—“अद्य वरेण यदिष्टं तत् वृणीष्व।” तदा कामाकुला सा स्त्री उवाच—“मां पतये ददातु।” अथ वा—“माते, तुभ्यं नमः; मम इच्छानुसारं पूर्वं यथा सुन्दरां भार्यां दत्तवती, तथा पुनः सुन्दरीं रमणीयां सखीमपि ददातु।” राजन्, एतानां कृते सा देवी किं कृतवती? इति।