हरिदासस्य समीपे स राजा पप्रच्छ—“कदा कलियुगस्य आरम्भः भविष्यति?” तदा हरिदासः प्रत्युवाच—“यदा सः स्वं राज्यं प्रतिष्ठापयामास, तदा कलियुगस्य प्रारम्भः अभवत्। तस्य च द्वितीयायाः पत्न्याः संजाताः नानाविधाः भाषाः, ये जनान् मोहयन्ति। यदा वेदेषु उक्तं धर्मं विपरीतम् अवलोक्यते, तदा कलिः अधर्मस्य सखा, समस्तान् देवतान् उपेक्ष्य त्यजति। तस्मिन्न् काले, दरिद्रता तस्य भार्या इव सर्वगृहेषु वर्तते। धनाढ्याः लोभेन शासनं प्राप्नुवन्ति, दीनाः च महत्त्वं लभन्ते। पृथिवी अपि कलिना आगतेन शुष्का फलहीना च दृश्यते।” एवं श्रुत्वा हरिश्चन्द्रः तस्मै विप्राय महादानं दत्तवान्। तस्मिन्नेव काले तत्र एकः ब्राह्मणः प्राज्ञः समायातः। देवी द्वारा एकं उत्तमं विमानं मनोजवम् अदियात्। तत्र तस्य कन्यायाः कृते ब्राह्मणः मोहितः अभवत्। हरिदासस्य पुत्रः मुकुन्दः नाम, वेदशास्त्रेषु निपुणः आसीत्। तस्य आचार्यः तम् उद्दिश्य उवाच—“मम वचनानि शृणु, हे मुकुन्द।” मुकुन्दः “एवं भवतु” इति प्रत्युत्तर्य शीघ्रं स्वगृहं गतः। स कन्या वामनं वेदविदं ब्राह्मणं पतिं चकार। त्रयः ब्राह्मणाः धर्मनिपुणाः कन्यां वरणाय समाययुः। तेषु कश्चन शीघ्रं तां महादेवीं हरित्वा विंध्याचलम् अगच्छत्। तत्र धीमान् नाम ब्राह्मणः, ज्योतिषशास्त्रविदाम् अग्रण्यः, तान् उवाच। स प्राज्ञः तौ द्वौ ब्राह्मणौ स्वविमाने स्थापयामास। तत्रैव धनुषि स्थाप्य, तेन राक्षसं शीघ्रं हत्वा निपातितः। कन्यां कामयमानाः ते ब्राह्मणाः परस्परं कलहं कृतवन्तः। तत्र कश्चन विनीतः नम्रशिराः, वेतालं रुद्रस्य सेवकम् उपगम्य उवाच। यो जानन् कन्यां संबोधयामास, स एव ब्राह्मणः पितृवत्। यः तं दैत्यं हत्वा, स एव कन्यायाः पात्रम् इति निश्चितम्। अथ धर्मपुरे रम्ये, बहुभिः जनैः सेव्यमाने, राजा कश्चन धर्मनिष्ठः आसीत्। तस्य मन्त्रिणाम् अन्धकः नाम, न्यायशास्त्रविशारदः। स धर्मात्मा राजा तत्र मन्दिरं निर्माय दुर्गां प्रतिष्ठापयामास। मध्यरात्रौ महागौरी तं राजानम् उवाच—“वरं वृणीष्व राजन्।” सः विनयेन हृदयेन तां स्तुत्वा, दुर्गां तुष्टाव। “त्वं देवि साक्षात् उपस्थितासि, त्वया सर्वं व्याप्तम्। महालक्ष्म्या सह विशुद्धं सुखं अनुभूतवती। हे नित्ये, महालक्ष्म्या सह रक्षसि च। महाकल्याः सह, सर्वं भस्मीकृत्य, प्रकाशसे। जगन्मातः, तव लीलया एते सर्वे जाताः; नमो नमः। तव पुत्रः महाबलवान् महाप्रतापी भविष्यति।” एवं श्रुत्वा स राजा निर्भयः स्वगृहं प्रतिनिवृत्तः। तस्मात् कालात्, हे राजेन्द्र, सा देवी स्वयं मूर्तिमती जाताभूत्। काशिदासेन सह सः धर्मपुरनगरे गतः। तत्र सः तां कन्यां क्लान्तां दुःखार्तां च पितरं सह राजमार्गे गच्छन्तीं दृष्टवान्।