तस्मिन्नेव काले दुर्भाग्यवती जयलक्ष्मी स्वं पतिं प्राप्तवती। सोमदत्तः तु, महाधनवान्, तस्याः नासिकाविहीनां कन्यां दृष्टवान्। ततः राजा आज्ञापयत् – राजदूताः तं गृहीत्वा कारागारं नीतवन्तः। तस्य वचनानि सत्यानि इति मत्वा, जयलक्ष्मीं महापापिष्ठां मन्यन्ते स्म। तदा तां नगरात् व्याघ्रसेवितं वनं प्रति प्रेषितवन्तः। एवं कथयित्वा, वेतालः विनयेन चित्तेन विक्रमं प्रति उवाच – "अन्धकारः न तु केवलं पुंलिङ्गः, स त्रिलिङ्गः च अपरिवर्तनीयः च। ब्रह्मणः अपरिवर्तनीयं स्थानं माया, या लिङ्गचिह्नेन लक्षिता। नपुंसकं स्त्री च सदा श्रेष्ठौ, स्त्रीषु च पुंसः अपि। नपुंसके अज्ञानाधिक्यं प्राचीनैः ऋषिभिः वर्णितम्। अतः स्त्री अधिकपापिष्ठा, पुंसः तु अल्पपापीयान्।" एवं वेतालः कथां समाप्त्य, स्वच्छचित्तः स राजा प्रति जिज्ञासां युक्तं वाक्यं ब्रूते स्म। "उज्जयिन्यां, महाराजन्, महाबलः नाम प्रसिद्धः अभवत्। तस्य दूतः हरिदासस्य सेवकः, सदा स्वामीकार्यं कुर्वन्। तस्यां कन्यका पद्मलोचनाभिः शोभिता जाता। सा च हरिदासं प्रति उवाच – 'पितः, मम वचनानि शृणु।' 'एवं भवतु' इति पितरं कृत्वा, स राजा रानीनियुक्तः सभां गतः। तत्र तस्मै उक्तम् – 'तैलङ्गाधिपतिं हरिश्चंद्रं प्रति गच्छ।' एतदाकर्ण्य, स ब्राह्मणः हरिश्चंद्रं महात्मानं प्रति गतः। तद्वचनं श्रुत्वा, राजा हरिश्चंद्रः हृष्टचित्तः अभवत्। स हरिदासं पप्रच्छ – 'कदा कलियुगस्य आरम्भः?' हरिदासः उवाच – 'यदा सः स्वं राज्यं स्थापयामास, तदा कलियुगः आरब्धः। तस्य द्वितीयायाः पत्न्याः विविधाः भाषाः उत्पन्नाः, ये जनान् मोहयन्ति। यदा वेदविहितं धर्मं विपरीतम् दृश्यते, तदा कली, अधर्मस्य बन्धुः, सर्वान् देवान् निराकरोति। तदा दरिद्रता, तस्य भार्या, सर्वगृहेषु वर्तते। धनिनः लोभेन वशीकृताः, हीनाः च महत्त्वं प्राप्नुवन्ति। पृथिवी च कलौ आगते शुष्का फलहीना च भवति।' एवं श्रुत्वा, हरिश्चंद्रः तस्मै ब्राह्मणाय महादानं दत्तवान्। ततः, तत्रान्यः ब्राह्मणः, विज्ञाने निपुणः, आगतः। तदा देवी दिव्यं विमानं, मनोजवम्, तस्मै दत्तवती। तत्र, कन्यकायाः निमित्तं, ब्राह्मणः मोहितः अभवत्। हरिदासस्य पुत्रः मुकुन्दः नाम, विद्वान् आसीत्। तस्मै आचार्यः उवाच – 'मम वचनानि शृणु, मुकुन्द।' मुकुन्दः 'एवं भवतु' इति प्रत्युक्त्य, शीघ्रं स्वगृहं गतः। स वामनं, वेदेषु निपुणं ब्राह्मणं, पतिं वरयामास। तस्याः विवाहार्थं त्रयः ब्राह्मणाः, सद्गुणसम्पन्नाः, आगताः। तदा कश्चन शीघ्रं तां महादेवीं हरित्वा विन्ध्याचलम् अगच्छत्। तत्र धीमान् नाम ब्राह्मणः, ज्योतिषां श्रेष्ठः, तान् उवाच। स बुद्धिमान् तौ द्वौ ब्राह्मणौ स्वे दिव्यविमाने स्थापयामास।