मदपालः, देवयाजिनः पुत्रः, सर्वं धनं विनष्टवान्। ततः सः सुन्दरायां चन्द्रपुर्यां अगच्छत्, यत्र हेमपति निवसति स्म। तत्र सः उवाच— "अहं देवयाजिनः पुत्रः, केवलं किञ्चित् धनं आनयामि।" तस्य धनं महावातेन जलमध्ये नष्टम्। ततः हेमपति तद् श्रुत्वा स्वां पत्नीं काममञ्जरीं अभ्यधावत्। सः उक्तवान्— "त्वदीयेन आज्ञया मदपालाय कन्यां चन्द्रकान्तिं दास्यामि।" तत्र मदपालः, कन्याया पतिः कृत्वा, हेमपतेः गृहे निवासितः। तदा मदपालः उवाच— "आज्ञां देहि, धनाध्यक्ष, शीघ्रं स्वगृहं गच्छामि।" हेमपति तस्मै दासीं चन्द्रकान्तिं दत्त्वा स्वगृहं गतः। मदपालः तां दासीं हत्वा, पत्नीं धनहीनां परित्यक्तवान्। संवत्सरान्ते, तद् सुवर्णं दुष्टमार्गे विनष्टवान्। पुनः सः पापात्मा पितृगृहे आगतः। तत्र सः पितरं ज्ञापयामास— "धनं चौरैः अपहृतम्।" तद् श्रुत्वा, "एवम् अस्तु," इत्युक्त्वा, सः किञ्चित् दिनं तत्र स्थितः। तदनन्तरं, सः तां पत्नीं हत्वा, अनेकानि भूषणानि गृहीत्वा स्वगृहं अगच्छत्। एतत् श्रुत्वा शुकः दयासिन्धुं राजानं सम्बोधयामास। मेनका, तु अधमस्त्री, कृष्णवर्णा, विकृतवदना आसीत्। शुकः उवाच— "राजन्, तस्य कारणं शृणु, यत् मया दृष्टम्।" तस्य पुत्रः सिन्धुगुप्तः, बुद्धिमान्, धर्मात्मा, धनवान् आसीत्। तस्य विवाहः जयश्रीपुरी शुभे सम्पन्नः। श्रीदत्तः कुरुस्थले व्यापाराय अगच्छत्। जयलक्ष्मी, कामेन पीडिता, पितृगृहे स्थितवती। तत्र एकः दूतिका मार्गे मिलित्वा, बहु धनं व्ययितवती। त्रिमासान्ते, श्रीदत्तः पितृगृहे आगतः। मध्यरात्रौ, मातरः तां स्वपत्नीं पतिं प्रति प्रेषितवती। सा, बहु सम्मानं प्रदाय, पतिं स्नेहं दर्शयित्वा गृहं गतवती। शून्यगृहे, होमदत्तः सर्पदंशेन मृतः। ततः, सा स्त्री शीघ्रं तं व्यभिचारिणं विषमदेन प्रमुदितवती। मृतदेहं दृष्ट्वा, सा स्त्री तेन सह रमितवती। तदनन्तरं, कफल्लः नाम चौरः, तस्य कारणं दृष्ट्वा, तत्र आगतः। तदा जयलक्ष्मी, दुर्भाग्यवती, स्वपत्निं प्राप्तवती। सोमदत्तः, महाधनवान्, अनासिकां कन्यां दृष्टवान्। राजाज्ञया, राजदूताः तं गृह्णित्वा वैधि कृतवन्तः। तस्य वचनं सत्यम् मन्यन्ते, जयलक्ष्मीं महापापिनीं अभ्यनुयुञ्जन्। तां नगरात् व्याघ्रसेवितवनं प्रेषितवन्तः। एवं उक्त्वा, वेतालः विनीतचित्तः विक्रमं सम्बोधयामास— "अन्धकारः न पुरुषः, तद् त्रिलिङ्गं, अव्ययम्। ब्रह्मणः अव्ययस्थानं माया, यस्य स्वरूपं लिङ्गचिह्नितम्। नपुंसकं च स्त्री च सदा श्रेष्ठौ; स्त्रीमध्ये पुरुषः अपि। नपुंसकस्य अज्ञानाधिक्यं प्राचीनैः ऋषिभिः वर्णितम्।