कथायाः आरम्भे, एकाऽनया उत्तमा स्त्री, युक्ता मम, शुकं पप्रच्छ। सा शुभा चन्द्रवती, मगधराजस्य कन्या, धर्मसम्पन्ना आसीत्। तस्याः श्रवणात्, स राजा गणेशं, द्विजश्रेष्ठं, उपसृतवान्। गणेशः अपि शीघ्रं मगधदेशं, शुभं स्थलम्, अगच्छत्। शिवाय शान्ताय सर्वकामदाय नमः। मृदस्वरूपाय आनन्दमूर्तये, सर्वदुःखनाशकाय नमः। यदा ब्राह्मणः एवं उक्तवान्, तदा शुभा चन्द्रवती अपि—अस्ति कश्चन पुरुषः पृथिव्यां, युक्तः मम—इति अवदत्। ततः तस्याः श्रवणात्, सा देवी दुर्गां, कामदायिनीं, उपसृतवती। नमः नमः जगज्जनन्यै, स्वकामप्रदायै। त्वं स्वाहा, त्वं स्वधा, त्वं सन्ध्या; तस्यै नमः, पुनः पुनः नमः। एतया स्तुत्या, जगज्जननी, सर्वसाररूपा, तुष्टा अभवत्। मासान्ते, सा सिद्धिरूपां धारयित्वा, विवाहं व्यवस्थितवती। कस्यचित् दिवसे, हे राजन्, मेना मदनमञ्जरीं ददौ। मेनका उवाच—हे राजन्, एवं विवाहाः उचिताः मन्यन्ते। तद्वत्, त्रिविधाः स्त्रियः सन्ति, यथायोग्यं वराय। एतस्य कारणं शृणु, हे राजन्, यथादृष्टं, यथाभूतम्। कश्चन पुरुषः, पुत्रहीनः, देवभक्तः, पतिव्रता भार्यायुक्तः आसीत्। स सदैव जूयकप्रियः, मद्यपाननिरतः च आसीत्। तस्य आचरणं दृष्ट्वा, मातापितरौ वनं गतौ। पुत्रः मदपालः, सर्वधनं विनष्ट्वा, सुन्दरीं चन्द्रपुर्यां, येत्र हेमपति निवसति, आगतः। स अवदत्—अहं देवयाजिनः पुत्रः, अल्पधनमात्रं आनयामि। तद् धनं, महावायुवेगेन, जलं प्रविष्टम्। तस्य श्रवणात्, हेमपति स्वभार्यां काममञ्जरीं उवाच। 'मम कन्यां चन्द्रकान्तिं तस्मै वराय, तव आज्ञया दास्यामि।' स मदपालं, स्वकन्यायाः पति, स्वगृह एव स्थापयामास। 'आज्ञां ददातु, हे धननाथ, शीघ्रं स्वगृहं गच्छामि।' स तस्मै दासीं चन्द्रकान्तिं दत्त्वा, स्वगृहं अगच्छत्। स तां दासीं हत्वा, पत्नीं धनहीनां त्यक्त्वा, एकवर्षे, तद् सुवर्णं पापवृत्त्या विनष्टवान्। पुनः, स पापात्मा, श्वसुरगृहं आगच्छत्। अहं पितरं जञापयामि—धनं चौरैः लुप्तम्। 'तथा भवतु' इति उक्त्वा, स दुष्टः, कतिपयदिनानि तत्र स्थितः। स तां हत्वा, बहूनि भूषणानि गृह्य, स्वगृहं अगच्छत्। एतत् श्रवणात्, शुकः, करुणासिन्धुं राजा, उवाच। मेनका अधमस्त्री, कृष्णवर्णा, कुरूपा आसीत्। हे राजन्, तस्य उत्तमकारणं शृणु, यथादृष्टं मया। तस्य पुत्रः बुद्धिमान्, सिन्धुगुप्तः, धर्मिष्ठः, धनवान् च आसीत्। स जयश्रीपुर्यां, शुभविवाहं आचरत्।