एवं श्रुत्वा वीरसेनः स्वशिरः छित्त्वा समर्पितवान्। तस्य रूपस्य दर्शनात् सेनान्यः समग्रं कारणं आरम्भतः अवगच्छत्। ततो देवी तुष्टा सती राज्ञे प्राणान् दत्त्वा वाक्यम् अब्रवीत्। वीरसेनः उवाच—“अस्य वंशः सर्वः दीर्घायुष्मान् भवतु।” रूपसेनः प्रशान्तचित्तः तस्य कन्या च, या कामरूपिणी आसीत्, पृष्टवन्तौ—“एतेषु कोऽत्यन्तं स्नेहम् अाविलम्बितवान्? ब्रूहि।” तत्र राजा, यो निजदेहं दासस्य कृते दत्तवान्, सः परमं स्नेहं दर्शितवान्; भगिनी स्वजनवत् स्नेहम्, पुत्रः च धर्मपुत्रवत् प्रीतिं दर्शयामास। बुद्धिमान् रूपसेनः अपि राज्ञे महत् स्नेहम् अदर्शयत्। ततः, भोगवती नाम काचित् अद्भुता नगरी आसीत्। तत्र रूपवर्मा नाम राजा राज्यं शशास। सः स्वगृहे, शुभमण्डपे, निवसत्। तत्र काचित् उत्तमा स्त्री, या मम योग्याऽभवत्, शुकं पप्रच्छ। सा आसीत् मगधराजस्य कन्या, शुभा चन्द्रवती नाम। इत्येवम् आकाश्य, सः राजा गणेशं, द्विजश्रेष्ठं, उपससाद। गणेशः अपि शीघ्रं मगधदेशं, शुभं देशं, अगच्छत्। सः शिवं शान्तं सर्वकामदं नमस्कृतवान्। मृडानन्दस्वरूपं, सर्वदुःखनाशकं तं प्रणम्य, ब्राह्मणेन एवं उक्ते, शुभा चन्द्रवती—“मम योग्यः कश्चित् पुरुषः पृथिव्यां विद्यते”—इति उक्तवती। एवं श्रुत्वा सा देवी कामदायिनी दुर्गां प्रार्थयामास। “नमो नमः जगन्मातः, या ममाभीष्टं प्रयच्छसि। त्वं स्वाहा, त्वं स्वधा, त्वं सन्ध्या; तस्यै नमः, पुनः पुनरपि नमः।” एतैः स्तवैः जगन्माता, सर्वसाररूपा, तुष्टा अभवत्। मासस्य अन्ते, सा सिद्धिस्वरूपिणी विवाहं समायोजयत्। कदाचित् दिवसे, हे राजन्, मेना मदनमञ्जरीं दत्तवती। मेनका उवाच—“राजन्, एवं विवाहाः योग्याः मन्यन्ते।” एवं, यथायोग्यं वरस्य, त्रिविधाः स्त्रियः सन्ति। तस्य हेतुमपि शृणु, राजन्, यथा दृष्टं यथा घटितं च। कश्चन पुत्रहीनः, देवभक्तः, पतिव्रता भार्यया सहितः, आसीत्। सः सदा द्यूतप्रेमी, सुरापानरतः च। तस्य आचरणं दृष्ट्वा, तस्य मातापितरौ वनं गतौ। सुतः मदपालः, सर्वधनं विनष्ट्वा, रम्यां चन्द्रपुरनगरीं प्राप्तवान्, यत्र हेमपतिः निवसति स्म। सः उवाच—“अहं देवयाजिनः पुत्रः, अल्पं धनं एव आनयामि।” महावातेन तद् धनं जले नष्टं जातम्। इति श्रुत्वा, हेमपतिः स्वभार्यां काममञ्जरीं उवाच—“मम आज्ञया, कन्यां चन्द्रकान्तिं तस्मै वराय दास्यामि।” सः मदपालं, कन्यायाः पतिं कृत्वा, स्वगृहे निवासयामास। “आज्ञां ददातु, धनाधिप, शीघ्रं स्वगृहं गच्छामि।” इति उक्त्वा, तस्मै चन्द्रकान्ती नाम दासीं दत्त्वा, सः स्वगृहं गतः। सः दासीं हत्वा, भार्यां, या धनहीना जाता, परित्यक्तवान्।