ततः धर्मज्ञ विक्रमादित्यः पृच्छ्यते स्म— “कथय मे,” इति। वामन द्विजातये माधुमती स्त्री योग्येति निश्चितम्। यः ब्राह्मणः प्राणदः धर्मनिष्ठः, स एव पितृसमानः स्मृतः। पुनः वेतालः विक्रमस्य राजर्षेः समीपे वचनं प्राह। वर्द्धवननगरे रम्ये, नानाजनेन सेव्यमाने, कश्चिद् विद्वान् मालाकारः निवसति स्म, यस्य प्रिया पत्नी पतिसेवायाम् अतिशयेन रता आसीत्। सः स्वपुत्रया, कन्यया, भार्यया च सह जीविकां प्रार्थयन् तत्रागच्छत्। तस्य किञ्चिद् आख्यानं श्रुत्वा, राजा तस्मै प्रतिदिनं सहस्रं सुवर्णमुद्राः दत्तवान्। सः किंचित् व्ययं कृत्वा, शेषं स्वकुटुम्बेन सह भोक्तुं प्रावर्तत। एकदा तस्य पत्न्याः परीक्षायै, श्मशाने सा बहु रुरोद। तस्य शब्दस्य यत्र स्थानं, तत्र गन्तव्यम् इति, “गच्छ वीरश्रेष्ठ,” इति वेतालः अवदत्। तद्वचनं श्रुत्वा, शस्त्रविदां श्रेष्ठः वीर्यवान् स राजा तत्र गतः। सः स्निग्धया वाचा तां प्रष्टुम् आरब्धवान्— “कस्मात् त्वं अत्र स्थित्वा रुदसि?” इति। एवम् उक्त्वा, राजपत्न्यपि वीरसेनं प्रत्युवाच— “मासस्य अन्ते मम विनाशः भविष्यति; तस्मात् अहं शोचामि, बलवन्। किं पुण्येन तव दीर्घायुः? कारणं वद।” तदा सा अपि उक्तवती— “अहं अपि दीर्घायुर्भविष्यामि; स्वामिनः कार्यं सम्पादय।” एतद् श्रुत्वा वीरश्रेष्ठः स्वगृहं स्वयमेव गतः। “एवं भवतु” इति सती धर्मपत्नि निर्भया पुत्रं संबोध्य अवदत्। तस्याः चिन्तयित्वा सः पुत्रः स्वसह भगिन्या जनन्या च सह उक्तवान्— “प्रिय पितः, मम कपालं चण्डिकायै समर्पय।” एवं श्रुत्वा, वीरसेनः स्वस्य शिरः छित्वा तद् देवीचरणे न्यवेदयत्। तं रूपं दृष्ट्वा सेनापतिः आदौ यावत् कारणं सर्वं अवगच्छत्। ततः तुष्टा सा देवी राज्ञे दीर्घायुर्दत्तवती। वीरसेनः प्रार्थयत— “तस्य कुलं समग्रं दीर्घायुर्भवतु।” रूपसेनः प्रसन्नचित्तः तस्य कन्या च कामरूपिणी, पृष्टवन्तौ— “एतेषु कः परमं स्नेहं दर्शितवान्? वद।” राजा स्वदेहं दासस्यार्थे दत्त्वा परमं स्नेहं प्रदर्शितवान्; भगिनी स्नेहम् आप्त्या दर्शिता, पुत्रः तु धर्मपुत्रवत्। रूपसेनः अपि बुधः राज्ञे महतीं प्रीतिम् अदर्शयत्। भोगवती नाम काचित् अद्भुता पुरी आसीत्। तत्र रूपवर्मा नाम राजा राज्यं कालेन पालयत्। तस्य राज्ञः गृहे, शुभमण्डपे, सः निवसति स्म। तत्र काचित् उत्तमा स्त्री, मम योग्येति, शुकं पृष्टवती। सा आसीत् मगधराजस्य कन्या, शुभा चन्द्रवती नाम। एवं श्रुत्वा, सः राजा गणेशं द्विजश्रेष्ठं समुपेयाय। गणेशः अपि शीघ्रं शुभे मगधदेशे गतः। तत्र सः शिवं शान्तं सर्वकामदं प्रणम्य— “मृडानन्दरूपाय सर्वदुःखनाशकाय नमः।” इति उक्त्वा, तदा शुभा चन्द्रवती— “मम योग्यः कश्चन पुरुषः पृथिव्यां अस्ति” इति अवदत्। ततः सा देवीं दुर्गां कामदां प्रार्थयित्वा— “नमः नमः जगन्मात्रे ममाभीष्टप्रदायै” इति प्रणमामास।