ततः ब्राह्मणाः परमं यत्नं कृतवन्तः। हरिशर्मा वेदविधिना सर्वाणि तानि कर्माणि सम्यक् अकारयत्। त्रिविक्रमः कामदेवस्य अनुगमनं कृत्वा नानाविधेन दुःखेन क्लिश्यति स्म। केशवः शोकविह्वलः प्रियस्य हड्डीनि आदत्त। वामनः भस्म सङ्गृह्य विरहाग्निना पीडितः अभवत्। एकदा सरयूनदीतीरे शुभे लक्ष्मणाख्ये नगरे सति, तस्मिन्नेव दिने रामशर्मा शिवध्याननिष्ठः आसीत्। तस्य पत्नी विशालाक्षी महाभोजनं समारभ्य अकरोत्। तस्मिन्नेव काले तयोः पुत्रः पापबलात् मृत्युम् उपागच्छत्। सा पुत्रशोकाग्निना संतप्यमाना अपि न रोदितुम् अर्हति स्म। ततः मन्त्रपाठं शुद्धिं च कृत्वा तं बालं जीवितवान् कृतवती। भोजनं व्यवस्थित्य पुनः जीवनमन्त्रं दत्तवती। सा स्त्री अन्यत्र आगत्य हरिशर्मणा दग्धा। पुत्रः अपि पिता दुःखदग्धः दग्धः अभवत्। सः धर्मस्थलीपतिः धर्मेश्वरस्य पुत्रः आसीत्। सः जीवितं दत्तवान्; अद्य वरं वृणु। हड्डीनि आदाय तीर्थं गतः; विलम्बं मा कुरु। तं प्राप्य, जीवितप्राप्तिं कथितवान्; तस्य वचनं श्रुत्वा केशवः हड्डीनि धारयन्, तानि सर्वाणि द्विजाय त्वरितं दत्तवान्। अहं तं धर्मिष्ठं गच्छामि, यस्मिन् मम धर्मबन्धः। अतः विक्रमादित्य, धर्मवित्, कथय माम्। वामनाय द्विजाय योग्यस्त्री मधुमती। जीवनदातृब्राह्मणः धर्मनिष्ठः पितरं समः। पुनः वेतालः राजश्रेष्ठं विक्रमं सम्बोधितवान्। वर्ध्धवनपुर्यां रम्यायां बहुविधजनसमाविष्टायाम्, एकः विद्वान् मालाकारः आसीत्, यस्य प्रिया पत्नी पतिसेवायाम् निष्ठा आसीत्। सः पुत्रेण, कन्यया, पत्न्या च सह जीविकां अन्वेष्टुं आगतः। तस्य कथा किंचित् श्रुत्वा राजा तस्मै प्रतिदिनं सहस्रं सुवर्णमुद्राः दत्तवान्। ताः किञ्चित् व्ययित्वा शेषं स्वकुटुम्बेन सह उपभुक्तवान्। तां परिक्षितुम् श्मशाने सा स्त्री बहु विलप्य रोदितवती। वीरश्रेष्ठ, यत्र शब्दः श्रूयते, तत्र गच्छ। तद् श्रुत्वा वीरश्रेष्ठः शस्त्रकुशलः महाबलः, तां सान्त्व्य वदति—‘किमर्थं त्वं रोदनं कृत्वा स्थिता?’ तद् श्रुत्वा राजकन्या वीरसेनं प्रति उवाच—‘मासान्ते मम विनाशः भविष्यति; अतः शोचामि, बलिन्। केन पुण्येन तव दीर्घायुर्भवति? कारणं कथय।’ ‘अहमपि दीर्घायुर्भविष्यामि; तव स्वामिनः कार्यं साधय।’ तद् श्रुत्वा वीरश्रेष्ठः स्वगृहं अगच्छत्। ‘एवमस्तु’ इति, सा धर्मनिष्ठा स्त्री निर्भयम् पुत्रं प्रति वदति। तद् चिन्तयन् सः पुत्रः, स्वसारं मातरं च सह, ‘प्रियपिता, मम कपालं चण्डिकायै समर्पय।’ इति उक्तवान्।