राजपुत्रः स्वकार्यं सम्पाद्य, तत् सर्वं राज्ञा क्रियमाणं सिद्धमभवत्। तत्र यः कश्चन पुरुषः राजोवतीं कन्यां दृष्ट्वा अपि तां न विवाहयति, तस्य विषये गान्धर्वविवाहः तया स्वेच्छया कृतः। यः पुनः अविवेकी जनः निरुपद्रवां कन्यां त्यजति, तस्य धर्मदृष्ट्या दोषः स्यात्। एतदाख्याय, राजा प्रेरितः वेतालः धर्मश्लोकं सुस्पष्टया वाणीं समुच्चैः शुश्राव। एवं श्रीमद्भविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्व्युखण्डपरपर्यायाख्ये प्रथमोऽध्यायः इति प्रसिद्धम्। तत्र द्वितीयस्य द्वितीयस्य प्रकरणस्य आरम्भे, उत्तमद्विजः वेतालः प्रशान्तचित्तः इदं वचनं उवाच— एकदा यमुनातटे पुण्ये धर्मस्थलाख्ये नगरे आसीत्। तत्र धर्मनिष्ठः राजा धर्मेण राज्यं कर्तुम् अधिष्ठितवान्। तस्य भार्या सुशीला नाम, पतिव्रता धर्मात्मिका च आसीत्। तस्य च कनिष्ठा भगिनी मधुमती, सदा गुणसम्पन्ना रूपवती च आसीत्। तस्य भ्राता भगिन्याः उत्तमं वरं अन्विष्य सर्वत्र विचरन् आसीत्। अथ सत्त्वशीलः स्वयमेव अध्ययनार्थं काश्यां जगाम। तत्र वामनः नाम प्रसिद्धः पुरुषः, रूपेण धर्मेण च यशस्वी, तत्र आसीत्। तस्यां कन्यायां अत्युत्कण्ठया, भोजनवस्त्रपाननिद्रादिकं सर्वं उपेक्ष्य, सा दुःखेन पीडिता अभवत्। तदा सुशीला कन्या तं ब्राह्मणं वामनं दृष्टवती। हरिशर्मा नाम ब्राह्मणः त्रिविक्रमं यजुषां विधिना अपश्यत्। सत्यशीलः काश्यां आसीत्, केशवः गुरुपुत्रः च तत्र आसीत्। माघकृष्णत्रयोदश्यां शुभे भृगुनक्षत्रे स्मृतिम् आगतः। तस्मिन्नेव काले कन्या सर्पदष्टा अभवत्। ततः ते ब्राह्मणाः सर्वतोद्यमं कृतवन्तः। हरिशर्मा वेदविधिना सर्वाणि संस्कारकर्माणि सम्यक् अकरोत्। त्रिविक्रमः कामदेवस्यानुवर्तनात् नानाविधैः क्लेशैः पीडितः अभवत्। केशवः शोकातिभारात् प्रियतमान्याः अस्थीनि आदत्त। वामनः अपि भस्म सञ्चित्य विरहाग्निना संतप्तः अभवत्। एकदा सरयूतटे पुण्ये लक्ष्मणाख्ये नगरे, रामशर्मा शिवध्याननिष्ठः तत्र आसीत्। तस्य भार्या विशालाक्षी, महाभोजनं विधाय, तस्मिन्नेव काले पुत्रः पापबलात् मृतः। सा पुत्रशोकाग्निना संतप्यमाना अपि न रोदिति स्म। मन्त्रजपशुद्धिकर्मणा सा पुत्रं पुनः जीवितवती। भोजनव्यवस्थां विधाय, जीवनमन्त्रं दत्तवती। सा स्त्री अन्यत्र गत्वा हरिशर्मणा दग्धा। पुत्रः अपि शोकाकुलपितृणा दग्धः अभवत्। सः धर्मस्थलीश्वरस्य पुत्रः आसीत्। सः मे जीवितं दत्तवान्, अतः त्वं मम इच्छितं वरं आज्ञापय। अस्थीनि आदाय तीर्थे गतः, विलम्बं मा कुरु तं अन्वेष्टुम्। तं प्राप्त्वा, सः कथितवान् यथा जीवितं पुनः प्राप्तम्; एतद् श्रुत्वा केशवः अस्थीनि गृहीत्वा, तानि शीघ्रं तस्मै द्विजाय समर्पितवान्। अहं तस्मै धर्मयुक्ताय धर्मेण बद्धाय गच्छामि।