योगिरूपं समास्थाय स भगवान् तं राजानं शिष्यत्वेन स्वीकृत्य भूषणमिव शोभयामास। तदा स राजा, वज्रकिरीटधारणमात्मानं मन्यमानः, तस्याज्ञां पालयन् पुरीं जगाम। तत्क्षणात् तद्वृत्तान्तं शीघ्रं निवेद्य, दन्तवक्त्रः तं समभाषत। जटिलः स उवाच—"राजन्, मम गुरुश्मशाने वसति।" इति श्रुत्वा स राजा तत्क्षणं तम् गुरुमाहूतवान्। अहं तदा योगिरूपेण श्मशाने मन्त्रं स्थापयामास। तत्र देवी त्रिशूलं वामजानुस्थितं धारयन्ती तं भूषणं दत्तवती। वज्रकिरीटधारी स तद्गृहीत्वा स्वगृहं प्रतिनिवृत्तः। तत्र सन्देह उत्पन्नः—"चतुर्णां मध्ये कस्य महापापमागतं?" इति पृष्टम्। सूतः उवाच—एवं वचः श्रुत्वा विक्रमानामकः राजा, स्मितपूर्वकं भार्गवाय प्रोवाच—"पापं नूनं राज्ञ एव प्राप्तम्।" राजपुत्रेण कार्यं सम्पादितं, तेनैव राजा तत्कर्म कृतवान्। यः पुरुषः राजोवतीं कन्यां दृष्ट्वा न विवाहयति, सा च गान्धर्वविवाहं स्वेच्छया कृतवती। यः विवेकं विना निर्दोषां कन्यां त्यजति, स पापं प्राप्नोति। एतद् श्रुत्वा, वेतालः धर्मश्लोकं राज्ञा प्रेरितः शशंस। एवं श्रीमद्भविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुयुगखण्डे अपरपर्वणि प्रथमोऽध्यायः समाप्तः। ततः परम, उत्तमबुद्धिः द्विजोत्तमः वेतालः स्वच्छेतेन मनसा वचनमिदं प्रोवाच। कदाचित् यमुनातटे धर्मस्थलाख्ये पुण्यपुरी आसीत्। तत्र धर्मगुणनिधिः राजा राज्यं पालयन् स्थितः। तस्य पत्न्याः नाम सुशीला, पतिसत्ता धर्मनिष्ठा च सा। तस्याः कनिष्ठा भगिनी मधुमती, गुणरूपसम्पन्ना सती। तस्य भ्राता सर्वत्र भ्रमन् स्वभगिन्याः योग्यं वरं अन्वेष्टुम् उद्युक्तः। अध्ययनार्थं सत्त्वशीलः स्वयम् काश्यां गतः। तत्र वामनः नाम प्रसिद्धः पुरुषः, रूपेण, धर्मेण, वयसा च विशिष्टः। तां कन्यां दुःखवशात् भोजनवस्त्रपाननिद्राभावः अभिभूतवान्। सुशीला या कन्या तेन वामनब्राह्मणं दृष्टवती। हरिशर्मा कर्मकाण्डे त्रिविक्रमब्राह्मणं दृष्टवान्। काश्यां सत्यशीलः, गुरुपुत्रः च केशवः। माघकृष्णत्रयोदश्यां पुण्ये भृगुसंयोगे स्मृतिम् आगतम्। तदा कन्या सर्पदष्टा अभवत्। ततः ते ब्राह्मणाः परमं यत्नं कृतवन्तः। हरिशर्मणा सर्वे विधिवत् कर्माणि कृतानि। त्रिविक्रमः कामदेववशात् नानाप्रकारेण दुःखितः। केशवः शोकवशात् प्रियायाः अस्थीनि गृहीत्वा गतः। वामनः भस्म सङ्गृह्य वियोगाग्निना संतप्तः। कदाचित् सरयूतीरे लक्ष्मणाख्यायां पुण्यपुरी आसीत्। तत्र तस्मिन् दिने रामशर्मा शिवध्यानपरायणः। तस्य भार्या विशालाक्षी महाभोज्यं समारभ्य स्थितवती। तस्मिन्नन्तरे तयोः पुत्रः पापवेगेन मृत्युमुपागतः। सा माता पुत्रशोकाग्निना संतप्यमाना अपि न रुरोद।