प्रियायै पद्मावत्यै स स्नेहपूर्वकं वदति स्म—"शृणु मम वचनानि, सुन्दरानने।" तत्र तस्य सखा बुद्धिदक्षः पप्रच्छ—"सा कुतः सम्प्रति?" इति। तस्य वज्रनिपातसमस्य वाचः श्रुत्वा, बुद्धिदक्षः चित्रगुप्तपूजननिष्ठः तत्र स्थितः। इत्यान्तरे राजाऽपि शीघ्रं समुपेत्य, आकुलचित्तः तत्र आगतः। स सखे पप्रच्छ—"मम प्रियतमया यत्पाकं कृतं, तत् त्वया किमर्थं न भुक्तम्?" इति। तस्य भोजनानन्तरं मृत्युः समुपस्थितः; तद्विलोक्य राजा विस्मितोऽभवत्। स पुनः सखायं प्राह—"त्वं शीघ्रं गच्छ गृहं; पापिनी स्त्री मया परित्यक्ता।" ततः—"तं भूषणं आनय, त्रिशूलं च तस्या जङ्घायाः समीपे स्थापय" इति स आज्ञापयत्। एतत् श्रुत्वा राजा तदनुसारं कृत्वा पुनरागतः। ततः योगिरूपधारी स तं राजानं शिष्यं कृतवान्, भूषणमिव शोभायमानम्। स च वज्रकिरणमुकुटधारी, तस्य आदेशं पालयन्, नगरीं प्रति जगाम। ततः शीघ्रं तद्वृत्तान्तं निवेदितवन्तः, दन्तवक्त्रः तं संबोधितवान्। जटाधरः प्राह—"राजन्, मम गुरुः श्मशाने वसति।" इति। तत् श्रुत्वा राजा तं गुरुम् आकृष्टवान्। श्मशाने योगिरूपधारी मया मन्त्रः प्रतिष्ठापितः। सा कन्या वामजानुस्थाने त्रिशूलं स्थापयित्वा भूषणं दत्तवती। स वज्रकिरणमुकुटधारी तत् गृहीत्वा स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। अथ, "कस्य महान् पापः जातः चतुर्णां मध्ये? एतद् वदस्व" इति पृष्टे, सूतः उवाच—एवं श्रुत्वा विक्रमनाम राजा स्मितपूर्वकं भार्गवाय प्राह—"राज्ञैव पापं प्राप्तम्।" राजपुत्रेण कार्यं साधितं, तस्मात् तदपि राज्ञैव कृतम्। यः पुरुषः राजोवतीं कन्यां दृष्ट्वा अपि न विवाहयेत्—तस्य दोषः। सा च गान्धर्वविवाहं स्वेच्छया कृतवती। यः विवेकं विना निर्दोषां कन्यां परित्यजति—स दोषं प्राप्नोति। इति श्रुत्वा, वेतालः धर्मश्लोकं राज्ञः प्रेरणया उक्तवान्। एवं श्रीमद्भविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्व्युगखण्डापरपर्वणि प्रथमोऽध्यायः समाप्तः। ततः परमपवित्रबुद्धिः द्विजोत्तमः वेतालः विशुद्धचित्तः इदं वचनमुवाच। कदाचित् यमुनातटे धर्मस्थलाख्ये पुण्ये नगरे आसीत्। तत्र धर्मनिष्ठः राजा राज्यं पालयन् आसीत्। तस्य धर्मपत्नी सुषीला, पतिव्रता साध्वी च आसीत्। तस्याः च कनिष्ठा भगिनी मधुमती, सद्गुणसम्पन्ना रूपवती च। स भ्राता सर्वत्र उत्तमवरं अन्विष्य विचरन् आसीत्। अध्ययनार्थं सत्त्वशीलः स्वयं काशीं गतवान्। तत्र वामननाम्ना प्रसिद्धः पुरुषः, रूपगुणवयसा विशिष्टः, आसीत्। तस्या कन्यायाः दुःखेन, सा अन्नवस्त्रपाननिद्रां च परित्यज्य, शोकाकुला अभवत्। सुषीला कन्या तं ब्राह्मणं वामनं दृष्टवती। हरिशर्मा कर्मकाण्डे त्रिविक्रमब्राह्मणं दृष्टवान्। सत्यशीलः काश्यां आसीत्, केशवः च गुरुपुत्रः। माघकृष्णत्रयोदश्यां पुण्ये भृगुसंयोगे स्मृतिम् आप। तस्मिन्नहनि सा कन्या सर्पदष्टा अभवत्।