सा तु तस्याः कपोलौ अङ्गुलीभिः स्पृशन्ती स्वगृहं ययौ। तदा सः दुःखितं मित्रं सम्बोध्य उवाच—“मित्र, शृणु, शोकं त्यज।” “त्वदर्थं मम वक्षः प्रहृतमस्ति—कदा त्वं मम मित्रं भविष्यसि?” इति सः पुनरुवाच। “मासधर्मपर्यन्ते हे मित्र, तव मुखं चुम्बितवती अहम्।” तस्याः त्रीणि दिनानि व्यतीतानि, तदा या वृद्धा जाता सा पद्मावत्यै उक्त्वा निवेदयामास। “अद्य तेन सह संयोगं कुरु, सुश्रोणि, जीवनं सफलं कुरु,” इति पद्मावत्याः वचनम्। सा तु वातायनद्वारेण निष्कासिता, पृष्ठे चाधः च प्रहर्तुं प्राप्ता। ततः तुष्टा च चतुरा मित्रा उवाच—“मित्र, शृणु!” “मध्यरात्रौ आगच्छ, कामार्ता अहं त्वया रमस्व” इति साभिलाषा निवेदयामास। स महाभागः प्रियं प्रति शीघ्रं गतः, तां स्त्रीं हर्षयामास। प्रियायै पद्मावत्यै सः उवाच—“सुन्दरानने, मम वचनानि शृणु।” तदा तस्य मित्रं बुद्धिदक्षः पृष्टवान्—“सा कुतः इदानीं?” तस्य वचनं वज्रसारमिव शृण्वन्, बुद्धिदक्षः चित्रगुप्तपूजननिष्ठः अभवत्। एतस्मिन्नन्तरे राजा शीघ्रता-युक्तः आगतः। सः पृष्टवान्—“मित्र, मम प्रियतया सिद्धं भोजनं त्वया कुतः न भुक्तम्?” भुक्त्वा तु सः मृत्युम् उपागमत्; तत् दृष्ट्वा राजा विस्मितः अभवत्। “मित्र, शीघ्रं गृहम् गच्छ; पापिनी स्त्री मया परित्यक्ता।” “तां भूषणम् आनय, त्रिशूलं च जानुने स्थापय।” इति श्रुत्वा राजा गत्वा तथा कृत्वा पुनः प्रतिनिवृत्तः। योगिरूपं धृत्वा, सः तं राजानं शिष्यं कृतवान्, भूषणमिव शोभयन्। वज्रकिरणमुकुटधारी सः आज्ञां पालयन् नगरं गतः। शीघ्रं तद्वृत्तान्तं निवेदितवन्तः, दन्तवक्त्रः तस्मै उक्तवान्। जटिलः उवाच—“राजन्, मम गुरुश्मशाने वसति।” तदाकर्ण्य राजा तं गुरुं शीघ्रं आहूयत्। “शमशाने मया योगिरूपेण मन्त्रः स्थापितः।” त्रिशूलं वामजानुनि स्थाप्य, सा तद्भूषणं दत्तवती। वज्रमुकुटधारी सः तद् गृहित्वा गृहम् प्रतिनिवृत्तः। “चत्वार्षु को महापापं प्राप्तः? इदानीं कथय।” इति पृष्टे, सूतः उवाच—एवं श्रुत्वा विक्रमनाम राजा स्मितपूर्वकं भार्गवाय उवाच—“राज्ञैव पापं प्राप्तम्।” राजपुत्रेण कार्यं सिद्धम्, अतः राज्ञा एव तत् कृतम्। “यः पुरुषः राजोवतीं कन्यां दृष्ट्वा न विवाहयेत्—” इति उक्तम्। सा च कामात् गान्धर्वविवाहं कृतवती। “यः विवेकं विना निर्दोषां कन्यां परित्यजति—” इति। एवं श्रुत्वा वेतालः धर्मश्लोकं राज्ञा प्रेरितः श्लोकमपाठयत्। एवं श्रीभविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुयुगखण्डापरपर्वायां प्रथमोऽध्यायः। तत्र द्वितीयस्य द्वितीयाध्यायस्यारम्भे, सः उत्तमः द्विजः वेतालः प्रशान्तचित्तः इदं वाक्यम् उवाच। कदाचित् यमुनातटे धर्मस्थलनाम्नि पुण्यपुरी आसीत्। तत्र धर्मनिष्ठः राजा राज्यं पालयामास। तस्य पत्नि: सुशीला नाम, पतिसत्ता धर्मपरायणा च आसीत्।