कर्णाटराजस्य दन्तवक्त्रस्य कन्या सा पद्मावती आसीत्। चिन्हेन पुष्पस्य त्वां ज्ञायित्वा ताम् अहं तव समीपं नयिष्यामि इति प्रतिज्ञाय, राज्ञा आज्ञां दत्तां याचन्, 'राजन्, आदेशं दत्त्वा अहं कर्णाटदेशं गच्छामि' इति उक्तवान्। 'यदि तव पुत्रस्य जीवितं इच्छसि तु निःसन्देहं अहं गच्छामि' इति पुनः प्रतिज्ञाय, त्वरितम् अश्वारूढाः ते दन्तवक्त्रस्य नगरे आगच्छन्। तत्र बुद्धिदक्षः, प्राज्ञः, तस्यै वृद्धायाः बहु धनं दत्तवान्। प्रभाते सा वृद्धा राजप्रासादं गतवा। चान्दस्यान्तः पद्मावतीं गम्य, मम सन्देशं तस्यै उक्तवती। 'तव कृते दृष्टः सौम्यः पुरुषः इह आगतः' इति तस्यै निवेदितवती। पद्मावती, कुपिता, चन्दनक्लिन्नाङ्गुलीभिः वदन्ती, गण्डौ स्पृशित्वा गृहं गतवती। तदनन्तरं, स दुःखितमित्रं सम्बोध्य, 'मित्र, शृणु, शोकं त्यज' इति उक्तवान्। 'तव कृते मम उरः आहतम्—कदा त्वं मम मित्रं भविष्यसि?' इति पप्रच्छ। 'मासधर्मान्ते, हे मित्र, तव मुखं चुम्बितवती' इति स्मृतवान्। त्रिदिनान्ते, सा वृद्धा पुनः पद्मावतीं उपगम्य, तस्यै सर्वं निवेदितवती। 'अद्य तेन सह सङ्गमं कुरु, हे सुमध्याम्, जीवितं सफलं कुरु' इति उक्तवती। सा वृद्धा, वातायनद्वारात् निष्कासिता, पृष्ठे अधः च आहतवती। तदा स प्रसन्नः, चतुरः मित्रः, 'शृणु, मित्र' इति उक्तवान्। 'मध्यरात्रे आगच्छ, कामेन अभिभूता अहं तव सेवनं इच्छामि' इति उक्तवान्। स महाकामिन् त्वरितम् आगत्य, स्त्रीं प्रसादयितवान्। ततः प्रियायै पद्मावत्यै उवाच, 'मम वचनं शृणु, सुन्दरानने' इति। तदनन्तरं बुद्धिदक्षः, 'सा कत्र अस्ति?' इति पप्रच्छ। तस्य वचनं, वज्रसमानं, शृण्वन्। ततः बुद्धिदक्षः, चित्रगुप्तपूजायाम् तत्परः अभवत्। तस्यैव काले राजा त्वरितः आगतः। 'मित्र, तव प्रियया निर्दिष्टं भोजनं किमर्थं न भुक्तम्?' इति पप्रच्छ। भोजनं कृत्वा स मृत्युम् उपगच्छत्; दृष्ट्वा राजा विस्मितः अभवत्। 'मित्र, शीघ्रं गृहं गच्छ; पापिनी स्त्री मया त्यक्ता' इति उक्तवान्। 'तत् भूषणं आनय, त्रिशूलं तस्याः जानुस्थले स्थापय' इति आज्ञापयत्। राजा तद् श्रुत्वा, तथा कृत्वा पुनः प्रत्यागतः। योगिरूपं धृत्वा, स राजा शिष्यः कृतः, भूषणवत्। वज्रमुकुटधारी स राजा तस्य आज्ञां अनुसरन् नगरे गतवान्। ते शीघ्रं तद् निवेद्य, दन्तवक्त्रः तं सम्बोधितवान्। जटाधारी योगी, 'राजन्, मम गुरु श्मशाने स्थितः' इति उक्तवान्। राजा तद् श्रुत्वा, तत्क्षणं गुरुम् आह्वयत्। श्मशाने योगिरूपेण मया मन्त्रः स्थापितः। तत्र त्रिशूलं वामजानुस्थले स्थाप्य, सा स्त्री भूषणं दत्तवती। स वज्रमुकुटधारी तद् गृह्य गृहं प्रत्यागतः। 'चतुष्टये कस्य महान् पापः सम्प्राप्तः?' इति पप्रच्छ। सूतः उक्तवान्—एवं वचनं श्रुत्वा राजा विक्रमः, हसन् भार्गवम् उवाच, 'राज्ञा एव पापम् आगतम्' इति।