स्निग्धैः सखीभिः सह पद्मावती सरोवरमध्ये रमणीयैः क्रीडाभिः क्रीडन्ती दृश्यते स्म। तत्रैव समागतां समदर्शना-समगुणाम् अनिन्द्यश्रीं पद्मावतिम् अन्याः कन्यकाः अपि सस्मिताः पश्यन्ति स्म। तदा वै जागरितः वज्रमुकुटः शिवशंकरं प्रार्थयन्, "मां रक्ष," इति उवाच। सः तस्याः शिरसः पद्मं गृहीत्वा तस्याः कर्णयोः स्थापयामास। पुनः तदेव पुष्पं हृदि निधाय, सः तेन पुष्पेण हृदयम् अलङ्कृतवान्। ततः पितरं सह वनं पर्वतस्य तीर्थयात्रायै आगतः। तत्र वज्रमुकुटस्य मनसि महत्तमं शोकम् अनुप्रविष्टम्, मोहं च प्राप्तवान्। तदा सः युवतीं पद्मावतिं चिन्तयन् मौनव्रतम् आस्थाय स्थितवान्। सर्वत्र जनाः शोकाकुलाः सन्तः, "किं दशां प्राप्तः कुमारः?" इति आलोचयन्ति स्म। तत्र कश्चन वज्रमुकुटं प्रति उवाच, "राजन्, सत्यम् उक्त्वा वद।" तदाकर्ण्य बुद्धिदक्षः प्राज्ञः सस्मितं राजा प्रति वचनम् अवदत्—"सा कन्या दन्तवक्त्रस्य कर्णाटराजस्य पुत्री अस्ति। पुष्पचिह्नेन त्वां विज्ञाय, त्वां तस्या समीपं नयिष्यामि।" "आज्ञापय, राजन्, अहम् अद्यैव कर्णाटदेशं गच्छामि।" "नूनम् अहम् गमिष्यामि, यदि पुत्रजीवनकामः असि," इति प्रतिज्ञाय, अश्वारूढाः सः मित्रैः सह शीघ्रं दन्तवक्त्रनगरे आगच्छन्। तत्र बुद्धिदक्षः तस्यै वृद्धायै बहुधनं दत्तवान्। प्रभाते सा वृद्धा राजमहालयं गतवती। एकान्ते पद्मावतीं सम्प्राप्य, मम सन्देशं तस्यै न्यवेदयत्—"सुन्दरः पुरुषः त्वत्कृते अत्र आगतः।" तदा पद्मावती कोपसमन्विता, चन्दनसिक्ताङ्गुलिभिः वदन्ती, गृहम् अगच्छत्, कपोलयोः अङ्गुलिप्रदेशेन स्पृशन्ती। तदा वज्रमुकुटः दुःखितं मित्रं प्रति उवाच—"शृणु सखे, दुःखं त्यज। त्वत्कृते मम वक्षः प्रहृतम्, कदा त्वं मम मित्रं भविष्यसि? ऋतुकाले समाप्ते, हे सखे, तव मुखं चुम्बितम्।" त्र्यहात् परम् सा वृद्धा तद्वृत्तान्तं पद्मावत्यै निवेदयत्—"अद्य एव तेन सह संयोगं कुरु, सुन्दरश्रोणि, जीवनं सफलं कुरु।" किन्तु सा वृद्धा, वातायनद्वारात् निष्कासिता, पृष्ठे च अधस्तनभागे च प्रहृता। ततः प्रीत्या च कौशलात् मित्रं उवाच—"शृणु सखे! मध्यरात्रौ आगम्य, कामार्तां मां रमय।" महाकामुकः शीघ्रगामी सन्, तां स्त्रीं तर्पयामास। सः प्रियायै पद्मावत्यै उवाच—"मम वचनानि शृणु, सुन्दरानने।" तदा बुद्धिदक्षः मित्रं पृष्टवान्—"सा कन्या कुत्र अस्ति?" तस्य वचनं वज्रनिपातसमं श्रुत्वा, बुद्धिदक्षः चित्रगुप्तपूजायाम् अनुषक्तः अभवत्। एतेनैव काले राजा शीघ्रं तत्र आगतः। "सखे, मम प्रियया रचितं भोजनं त्वया कुतः न भुक्तम्?" इति पृष्ट्वा, सः भोजनं कृत्वा मृत्युम् अपि प्राप्तवान्। तद् दृष्ट्वा राजा विस्मितः अभवत्। "सखे, शीघ्रं गृहं गच्छ; पापिष्ठा स्त्री मया परित्यक्ता।" "तदाभरणं आनय, त्रिशूलं तस्या जानुनि स्थापय," इति उक्त्वा, राजा तद्वचनं श्रुत्वा तत्कर्म कृत्वा पुनः प्रतिनिवृत्तः।