शकनाशनाय धर्मवृद्धये च विक्रमादित्यनाम्नं पुत्रं कृत्वा तस्य पिता हृष्टः अभवत्। सः च बालः पञ्चवर्षवयस्कः सन् तपस्यैव वनं गतः। ततः कालेन सः श्रीसम्पन्नायां दिव्यायां अम्बावत्यां पुरीं प्रविवेश। तत्र शिवेन प्रेषितः सः तं स्थानं स्वीकृतवान्। कदाचित् स वीरराजः महाकालेश्वरतीर्थं जगाम। तत्र धर्मसम्पन्नं विशालं सभामण्डपं निर्मितवान्, यः नानावृक्षलताभिः शोभितः पुष्पवल्लीभिः समृद्धश्च आसीत्। तत्र वेदवेदाङ्गपारगान् श्रेष्ठान् ब्राह्मणान् आहूतवान्। तस्मिन्नेव स्थले देवता वेतालः नाम प्रादुरभूत्। ब्राह्मणः आसने उपविश्य राजानं प्रति इदं वचनं अवदत्— "महानाख्यानं पुरातनकथासञ्चयं वर्णयिष्यामि।" सः ब्राह्मणः शिवं मनसि स्थाप्य राजानं सम्बोधितवान्— "कान्ता वाराणसी पुरी यत्र महेशः स्थितः। तत्र चतुर्वर्णजनाः वसन्ति, तत्र राज्ञः किरीटमणिः शोभते। तस्य पुत्रः वज्रमुकुटः मन्त्रिपुत्रैः प्रियः। मन्त्रिणः पुत्रः बुद्धिदक्षः नाम, यः प्रज्ञायाः कौशलस्य च कीर्तिमान्। सः रमणीयं वनं पश्यति, यत्र पशुपक्षिणः संकुलाः। तत्र दिव्यः सरः आसीत्, नानाविहगनिनादितः। तं दृष्ट्वा तौ वीरौ परमं हर्षं प्राप्नुतः। दन्तवक्त्रस्य पुत्री पद्मावती नाम यत्र मान्या आसीत्। सा स्वसखीभिः सह सरसि क्रीडायां मग्ना अभवत्। तां पद्मावतीं समदर्शत्, या सौन्दर्यगुणसम्पन्ना आसीत्।" "वज्रमुकुटः जागरितः शिवशंकरं प्रार्थयामास—'मां पालय।' सा तस्य शिरसः पद्मं गृहीत्वा कर्णयोः न्यधात्। पुनः तत् पुष्पं हृदये स्थापयामास। ततः सः पितृसहितः तीर्थयात्रार्थं गिरिवनं गतः। तत्र सः महान् मनोदुःखं प्राप्य मोहं जगाम। पद्मावतीं चिन्तयन् मौनव्रतम् आस्थाय स्थितवान्। सर्वे जनाः शोकाकुलाः अभवन्—'किं राजपुत्रस्य दशा?' इति।" "तदा कश्चन तं वज्रमुकुटं उवाच—'राजन्, सत्यम् उक्त्वा ब्रूहि।' बुद्धिदक्षः प्राज्ञः हसित्वा राजानं प्रति अवदत्—'सा दन्तवक्त्रस्य कन्या, कर्णाटकाधिपतेः। पुष्पचिह्नेन त्वां विज्ञाय तस्यै समीपं नयामि। आज्ञापय राजन्, अहं कर्णाटकं गमिष्यामि। यदि पुत्रस्य जीवितमिच्छसि, न संशयः—गमिष्यामि।'" "ततः अश्वारोहणेन शीघ्रं दन्तवक्त्रनगरं गतवन्तौ। बुद्धिदक्षः तस्यै वृद्धायै बहुधनं दत्तवान्। प्रातः सा वृद्धा राजमहालयं गता। गोपनेन पद्मावतीं गत्वा मम सन्देशं उक्तवती—'कान्तः पुरुषः तव कृते दृष्टः अत्र आगतः।' पद्मावती च कोपिता, चन्दनलेपनसिक्ताङ्गुल्या वचनम् उक्तवती।