बलवान् स राजा वेगेन केशेषु गृहीत्वा बलात् निष्पीडितः। ततोऽसौ मलिनराजा शम्भुना नानुगृहीतः। अथाह्लादः कलिना सह श्रेष्ठं कदलीवनं जगाम। तत्र रामस्य भागं तथावस्थं दृष्ट्वा कली हृष्टमानसः अभवत्। तस्मिन्काले बली दैत्यराजः दशसहस्रैः सहितः निर्गतः। तं प्रति—"गच्छ वीर, स्वबलैः सह; रात्रौ मया रक्ष्यसे"—इति उक्तम्। एवं वचनं श्रुत्वा षोडशवर्षात् परं स राजा राजपुत्रान् विजित्य महतीं सभां आहूतवान्। कीर्तिसमुद्रः स राजा लिङ्गस्यार्थे यत्नं चकार। लक्षचण्ड्यर्चनं कृत्वा स परमानन्दं प्राप्तवान्। ततः स यतिः भूत्वा, अन्नत्यागेन देहम् उत्सृज्य स्वर्गपुरीं गतः। सप्ताहारात्रमात्रेण स विदेशराजस्य वशं प्राप्तः। ततः सहोदयः विदेशीयः निरङ्कुशः तं क्षुरेण शरेण च हत्वा वह्नौ दग्धवान्। स विदेशीयः तत्र विद्युत्प्रभां हारं बहुधनं च जग्राह। एवं सूर्यचन्द्रवंशस्य चरितं मया ते कथितम्। पुनर्विशालां गत्वा वैतालेन तत् रचितम्। यत् सर्वं मया समाख्यातं, तत् हृषिकाय पुण्यवर्धनं दत्तम्। नैमिषारण्यं प्राप्त्वा तत्र स कथां निश्चित्य पाठयिष्यति। कलियुगे तानि उपपुराणानि प्रादुर्भाविष्यन्ति। सारः अपि उक्तः, इतिहाससंग्रहः च। विक्रमस्याख्यानान्ते कालरूपेण हर्यवतरणम् अस्ति। तां कथां सुतः नैमिषारण्ये स्थित्वा प्रवक्ष्यति। यन्मया कथितं, हे हृषिक, तव हर्षाय भवति। नैमिषारण्यवासिनः सुतस्य समीपं यास्यन्ति। अथाहं तेषां राज्ञां वंशक्रमेण श्रोतुमिच्छामि। वह्निजातानां चतुर्णां विषये महती जिज्ञासा अस्माकम्। वह्निवंशराज्ञां आचारं विस्तारतः शृणु। प्रमारः महाबलधारी राजा दक्षिणदिशं जग्राह। स राजा सामवेदपरायणः महाबलश्च तत्रावसत्। स त्रिवर्षाणि राज्यं कृत्वा देवपिसुतः अभवत्, पितुर्वत् राज्यं कृतवान्—तस्य कारणं शृणु, मुने। यदा अशोकः बौद्धराजा बलवान् हतः—पञ्चवर्षेषु सवितुर्ज्योतिः तस्मै प्रीत्या दत्तम्। तदा कली शाकाय महात्मने प्रीतः अभवत्। तत्र स महाबलः गोपालगणान् निगृह्य, बाणैः राज्ञः च हत्वा, तेषां आयुः लघु अभवत्। गन्धर्वसेनः राजा दिव्यदूतपुत्रः महाबलः। शम्भोः आज्ञया विक्रमः तस्य पुत्रः दशवर्षाणि राज्यं कृत्वा, पापशाकैः विनष्टः। शालिवाहनः अपि देवभक्तपुत्रः। तस्य पुत्रः शालिहोत्रः, स एकशतपञ्चाशद्वर्षाणि राज्यं कृतवान्। स पितृवत् राज्यं कृत्वा, शाकानां नाशकः अभवत्। स पितृवत् राज्यं कृत्वा, ततोऽनन्तरं हविर्होत्रः तं अनुजगाम।