एकदा तत्र रामांशेन एकस्य महान् गजः केवलं एके जागरे हतः। ततोऽपि त्रिषु जागरेषु सायं समीपगते, तस्मिन्नेव काले वेला देवी अतिबलिनं तारकं महाशत्रुं साक्षात् अभिमुखी अभवत्। ततः द्रुपदस्य कन्या सा देवी विधिवद् चितां निर्माय, तत्र स्वपत्युः इन्दुलस्य सह शुद्धा स्थितवती, पितृश्वसुः हर्षपूर्णेन आज्ञया। चितायां तस्य पतिः इन्दुलः अधिकबलवान् अभवत्। रात्रौ शुभलक्षणसम्पन्नः परिमलराजः प्रादुरभवत्। तस्मिन्नेव काले महावीराणां लक्षाधिकैः मृत्युः प्राप्तः। धान्यपालः शतं राज्ञः हत्वा, लक्षणः अपि शतं राज्ञः हन्ति स्म। ततो भूमिपतिः दुःखितः, एकाकी रुद्रं महेश्वरं ध्यायन्, गजम् आरोह्य भीषणयुद्धं प्रति जगाम्। रुद्रदत्तेन बाणेन स परिमलराजं हत्वा, लक्षणस्य समीपं गत्वा महायुद्धे प्रविष्टः। भूमिपतेः तीक्ष्णास्त्रैः सर्वे सेनाः विनष्टाः। ततः वीरः लक्षणः वैष्णवास्त्रं गृहीत्वा, तस्य शक्त्या भूमिपतिः महतीं वेदनां अनुभूतवान्। भूमिपतिः रुद्रं महादेवं ध्यायन्, वैष्णवविद्यां त्यक्तवान्। ततः कोपितागजा घोरं गजं आक्रामत्। प्रभाते मलना उत्तमं पतिं प्राप्तवती। ततो देवकी लक्षणं शुद्धं अतिबलिनं प्राप्तवती। चतुर्थस्य मंगलस्य प्रभाते, सर्वव्यापिनीं देवीं ध्यायन्, स राजा एकाकी दृढः स्थितः। तत्रैव कालिः स्वपत्नी सह आगच्छत्। योगीनां शुद्धेश्वरं महावत्यां स्थितं समुपससार। "त्वं रामांशः, महाबाहो, सदा मम रक्षणे प्रवृत्तः," इति तस्य प्रति उक्तम्। अग्निजाताः तपोबलसम्पन्नाः राजानः ध्यानस्थिताः तं महात्मानं नमस्कृतवन्तः। "वीर, षष्टिलक्षाणि सैन्यानि क्रमशः त्वया हतानि," इति उक्तम्। एतद् श्रुत्वा स हृष्टः निर्भयम् इदं वचनम् उवाच। "पुनः अद्भुतं कर्म करिष्यामि—शृणु, आर्य। तस्य कृष्णदृशः शुद्धिं करिष्यामि।" "नीलः सदा तव प्रियः, मम अपि प्रियः," इति उक्त्वा, रामांशः शीघ्रं गजम् आरुरोह। रुद्रदत्तस्य गजः पञ्चशब्दैः घोषयन् शीघ्रं आगच्छत्। एवं परस्परं युद्ध्यन्तौ उभौ गजौ दिवं गतौ। ततः राजा भयाकुलः भीषणयुद्धं त्यक्तवान्। वीरः तं राजानं केशेषु बलात् गृहीत्वा। तस्मात् समयात् शम्भुः अशुद्धं राजानं अनुग्रहम् न अकरोत्। आह्लादः कालिसहितः उत्तमं कदलीवनं गतः। रामांशं तं स्थितं दृष्ट्वा कालिः हर्षपूर्णः अभवत्। ततः बलिः दैत्यराजः दशसहस्रैः सहितः निर्गतः। "गच्छ वीर, स्वसेनया; रात्रौ मया रक्षितः भविष्यसि," इति उक्तम्। एतद् श्रुत्वा षोडशवर्षे गतः। राजपुत्रान् विजित्य, महान् सभा आहूतः। स राजा कीर्तिसागरः लिङ्गस्य अर्थे प्रयासं अकरोत्। लक्षशः चण्डीविधानं कृत्वा, स परमं सुखं प्राप्तवान्।