तदा तस्य कवचं भग्नं कृत्वा, तस्मात् सम्प्राप्तं कवचं छित्त्वा, सन्ध्यायां भगदत्ते निहते, लक्षणः तीव्रवेगेन समाविष्टः अभवत्। भगदत्तस्य निधनानन्तरं, स राजा कोपाविष्टः, अन्यद्युः एव युद्धाय सैन्यानि प्रेषयामास। अङ्गदः, कलिङ्गः, त्रिकोणः, श्रीपतिश्च, सुकेतुश्च, अपराणि च नव राजानः, प्रत्येकः नवसहस्रसैन्ययुक्तः, समागच्छन्। तान् दृष्ट्वा, वीरः लक्षणः स्वराजभिः सह, तथा च राजा रुद्रवर्मा दशसहस्रवीरैः सहितः, कालिवर्मा अपि लक्षलक्षसैन्येन सह, कलिङ्गं प्रत्युद्ययौ। ततः तस्य वीरः अनुजः अपि लक्षलक्षसैन्येन श्रीपतिं समासाद्य, श्रीतारराजं प्रति महायुद्धं चक्रे। वामनः अपि लक्षलक्षसैन्येन मुकुण्डं प्रति प्रत्यगच्छत्। लल्लसिंहः अपि लक्षलक्षसैन्येन गुहिलं प्रति प्रत्युद्ययौ। लघुराजानः त्रिशतं संख्या अन्येषां लघुराजानां प्रति समागताः। तदा चामुण्डः सर्वान् राज्ञः निहतान् दृष्ट्वा, लक्षणः च रक्तबीजं ब्राह्मणैः पूजितं विज्ञाय, सायं समये गजे स्थितः। प्रभाते द्वितीयदिने, कृष्णांशः देवैः सह आगतः। तारकश्च चामुण्डश्च, प्रत्येकः द्विलक्षसैन्ययुक्तौ, सर्वान् राज्ञः अग्रे स्थाप्य, तौ महाबलिनौ स्वसैन्यैः सह, एकप्रहरमात्रेण सर्वान् भूमिपालान् निह्नुतः। चामुण्डः तारकश्च, कौशलयुक्तौ, अवसरं अन्विष्य समीपमागच्छताम्। त्रिप्रहरमात्रेण तेषां मध्ये महायुद्धमभवत्; तत्र वीर्यवान् ताडनेन शत्रुम् मोहयामास। तस्मिन्नन्तरे तारकः देवसिंहकम् अकर्षत्। तं शब्दं श्रुत्वा, महाबलः चामुण्डः स्वमोहं त्यक्त्वा, तेषां शिरांसि गृहीत्वा, भूमिपतेः समीपं जगाम। भूमिपतिः तान् दृष्ट्वा परमसन्तोषेन पूर्णः अभवत्। ततः लक्षणस्य सैन्ये महती “हा” शब्दः समुत्पन्नः। ब्रह्मानन्दः स्वमोहं त्यक्त्वा वेलां प्रति अवदत्—“प्रियं शीघ्रं युद्धाय गच्छ, हरिनागरं व्यापृतम् अस्ति।” इति श्रुत्वा, वेला रामांशसंयुक्ता निर्गता। ततः लक्षणः अपि तालननेन सह निर्गतः। तृतीयदिने प्रभाते, तारकः अतिवीर्यवान् अभवत्। रक्तबीजः, चामुण्डः, रामांशश्च अतिवीर्यवन्तः अभवन्। एकप्रहरमात्रेण रामांशः स्वमहागजं निहत्य, त्रिप्रहरमात्रेण सायं समीपे, वेला महाशत्रुं महाबलिनं तारकं प्रति प्रत्युद्ययौ। तदा द्रुपदकन्या सा देवी विधिवत् चितां निर्माय, पित्रुस्वसुरानन्देन शुद्धभावेन तत्र स्थितवती। तस्यां चितायां पतिः इन्दुलः अधिकबलसम्पन्नः अभवत्। रात्रौ शुभलक्षणयुक्तः राजा परिमलः प्रादुरभूत्। तस्मिन्नन्तरे, महाबलिनां मध्ये एकलक्षपञ्चविंशतिसहस्राणि निहतानि अभवन्। धान्यपालः शतम् राज्ञः जघान, लक्षणः अपि शतम् एव निहन्यत्। तदा भूमिपतिः शोकसन्तप्तः, महेश्वरं रुद्रं ध्यात्वा, एकाकी गजमारुह्य, भीषणयुद्धाय प्रतस्थे।