तदा तयोः राज्ञोः श्रेष्ठयोः भूमौ शरैः शरान् छित्वा रथहीनौ अभवताम्। ततः कामसेनः शत्रोः पुत्रान् अष्टभिः शरैः हत्वा। त्वरया तौ शत्रोः शिरः अपाहरताम्, एवं कामसेनः शिरहीनः अभवत्। सर्वे हताः सति, तदा चामुण्डादिभिः त्रयः जगति नेतारः अभवन्। ततः दिव्यः अश्वः शीघ्रपक्षः शत्रोः समीपं आकाशमार्गे गतः। भगदत्तस्य रथं भूमौ विदार्य, सः शीघ्रं आकाशे प्रविष्टः। रात्रिं व्यतीत्य, जगद्व्यपाश्रयाः प्रभातकाले युद्धाय उत्थिताः। तदा सः 'राजन्, शृणु; एते मम शत्रवः, बलिनः किन्नराः' इति उक्तवान्। एवं उक्त्वा राजा मङ्कनः पुत्रेन सह अनन्तसेनया निर्गतः। जगद्व्यपाश्रयः रथे स्थित्वा तालवृक्षं अश्वं च गृहीत्वा। रूपन् मयूरस्थः कृष्णरश्मिभिः सह निर्गतः। सर्वतः दीप्तखड्गैः घोरं किन्नरसेनां विनाशितवन्तः। कुबेरं ध्यत्वा धनुः गृहीत्वा सूक्ष्मः भूत्वा आकाशे आरोहति। अदृश्यः सः घोरं निनादं कृत्वा तीक्ष्णैः शरैः सर्वान् आहति। महेन्द्रं ध्यत्वा सुवर्णपट्टं बन्धित्वा कृष्णांशं समीपं गत्वा पादयोः प्रणमति। ते घोरं क्रन्दनं कृत्वा मायया सर्वान् बन्धित्वा गुह्यकाः स्वगुह्यायुधं प्रयुञ्जते। क्लान्ताः सप्त महाबलिनः सर्वे हताः सति निद्रायां पतिताः। मध्यरात्रे उत्थाय सप्त वीरैः युद्धे प्रवृत्तः। खड्गान् गृहीत्वा युद्धविह्वलाः हत्वा भूमौ पतिताः। प्रभाते, आकाशे निर्मले, रामांशः विलप्य अश्रूणि मुमोच। पञ्चशब्दगजं आरुह्य त्र्युत्साहसेनया शीघ्रं निर्गतः। स्वपञ्चलक्ष्यवीरैः शूरैः शत्रोः सेनां शीघ्रं परिवृत्य। त्रिरात्रे सर्वे बलिनः वीराः उभयपक्षे हताः। ततः धुन्धुकारः आगतः, घोरवीरः शुभलक्षणः रथस्थः। सः पञ्चशब्दगजस्थः शीघ्रं राज्ञः समीपं गतः। सः प्रमत्तं, घोरं, हृष्टं गजं शिवदत्तं, हर्षनाशकं, संबोधितवान्। सः गजः मण्डलीकः नाम्ना, युद्धे घोरः, रामांशः आह्लादः इति प्रसिद्धः। एवं उक्तः गजः शीघ्रं राजानं प्रति 'शृणु राजन्' इति उक्तवान्। तस्य वचने, प्रमत्तः गजः स्वदन्तैः पञ्चशब्दं अभ्याघात्। तदा रुद्रदत्तः नाम्ना क्रुद्धः गजः गजपतिं अभ्याघात्। तस्मिन् काले मण्डलीकः पञ्चशब्दं उच्चार्य शीघ्रं राज्ञः समीपं आगतः; शत्रुनाशकः पदातिः घोरबाहुं चेंदुलं यत्र स्थितः तत्र गतः। सः पुत्रं उत्तोल्य शोकार्ता स्वपत्नीं समीपं गतः। लक्षणः उत्तमखड्गेन राज्ञः शरान् छित्वा स्ववैष्णवायुधं उपयोजयत्। प्रमुखबान्धवः हतः सति, भूमिपतिः धनुः गृहीत्वा स्थितः। कुलश्रेष्ठेषु सः मूर्च्छितः अभवत्; सूर्यस्य उदयः भगदत्तस्य सदृशः। भयाकुलं दृष्ट्वा, राजा शीघ्रं पलायितः, तस्य बीजं रक्तेन समाक्रान्तम्। सः शीघ्रं शरेण आघात्य मूर्च्छां उत्पाद्य, पुनः देवं मूर्च्छितवान्। वैष्णवायुधं धनुषि स्थाप्य रक्तबीजं प्रति समर्प्य, भयाकुलः स्वजनैः सह कोपितराज्ञः यत्र समागताः तत्र गतः। शत्रुं दृष्ट्वा, रत्नभानुपुत्रः सैन्यशिबिरं गतः; प्रभातकाले चंद्रवंशी राजानं प्रति उक्तवान्।