तस्मिन्नेव क्षणे मम कीर्तिः शीघ्रं प्रतिष्ठां प्राप्स्यति; भवतः वधात् अहं सुखं प्राप्स्यामि इति निश्चित्य, युद्धभूमौ अङ्गराजस्य निहते दश पुत्राः, ये कौरववंशसम्बन्धिनः, युद्धे प्रविशन्ति स्म। तत्र देवेन तयोः राजपुत्रयोः परिपूर्णबाणेन वधः कृतः। ततो दीप्तमुखाः ते संध्यासमये शङ्खान् आदम्य स्वशिबिराणि जग्मुः। ते सभां गत्वा, राजानं प्रणम्य, इदं वचनं ऊचुः—"श्रुणु सोमवंशसम्भूत!" इति। तदाकर्ण्य, वीरसेनः राजा कामसेनसहितः स्वबलैः सह समुपेत्य, राजानं प्रणम्य, स्वस्य लक्षशः सैन्येन सह रणभूमिम् अभितः प्रविश्य युद्धाय सज्जः अभवत्। ततः तमभ्युपेत्य, "त्वं शीघ्रं युद्धाय गच्छ, महाबाहो! पुत्रैः सह स्वलक्षशः सैन्येन" इति उक्त्वा, स वीरः राजानं पुनः प्रणम्य, मधुरं वादनं आरब्धवान्। त्रिभिः यामैः सर्वे निहताः; दिव्ययानानि आरुह्य ते स्वर्गं जग्मुः। "त्वं च तव सैन्यं, अहं च; त्वं पुत्रैः सह, अहं च स्वयम्" इति समं युद्धमभवत्। भूमौ बाणैः बाणान् छित्त्वा, तौ द्वौ श्रेष्ठराजानौ रथहीनौ अभवताम्। ततः कामसेनः शत्रोः पुत्रान् अष्टभिः बाणैः निहत्य, त्वरया शत्रोः शिरः आदाय, स एव निरशिराः अभवत्। सर्वे निहताः सति, तदा चामुण्डादयः त्रयः जगतः अधिपतयः अभवन्। ततः दिव्यः अश्वः शीघ्रं पक्षान् विस्तार्य, शत्रोः समीपं व्योम्ना जगाम। भगदत्तस्य रथं भूमौ विदार्य, त्वरया व्योम्नि गतः। रात्रौ व्यतीतायां, जगदधिपतयः प्रभाते उत्तिष्ठ्य, पुनः युद्धाय प्रस्थिताः। तत्र राजा उक्तवान्—"श्रुणु राजन्, एते मम शत्रवः, महाबलिनः किन्नराः" इति। एवं उक्त्वा, मङ्कन् राजा पुत्रसहितः अनन्तबलसमेतः युद्धाय निर्गतः। जगदधिपः स्वस्य रथे स्थित्वा, ताळवृक्षं च अश्वीं च गृहीत्वा तस्थौ। रूपन् मयूरमारुह्य, कृष्णांशुभिः सह निर्गतः। सर्वतः ते दीप्तखड्गैः भयानकं किन्नरबलं विनाशयामासुः। कुबेरं ध्यात्वा धनुः गृहीत्वा, स सूक्ष्मः भूत्वा व्योम्नि समुत्पतन्। अदृश्यः स तीव्रं निनादं कृत्वा, कठोरैः बाणैः सर्वान् प्रहारयामास। महेन्द्रं ध्यात्वा, सुवर्णपट्टं बध्वा, कृष्णांशभागं समीपं गत्वा, तस्य पादयोः प्रणिपत्य, स तस्थौ। ते घोरं क्रन्दित्वा, मायया सर्वान् बध्नन्तः, गुह्यकाः स्वं गुह्यास्त्रं प्रायुः। क्लान्ताः सप्त महाबलाः, सर्वेषु निहतेषु, निद्रां जग्मुः। मध्यरात्रे उत्थाय, स तान् सप्त वीरान् युद्धे समभ्यगच्छत्। स्वशस्त्राणि गृहीत्वा, तीव्रयुद्धमदन्विताः, ते हत्वा भूमौ पतिताः। प्रभाते, व्योम्नि निर्मले सति, रामांशः रुरोद विललाप च। स पञ्चशब्दगजं आरुह्य, त्रिशतसहस्रबलसमेतः शीघ्रं निर्गतः। स्वपञ्चलक्षशूरवीरैः सह, शत्रोः सैन्यं शीघ्रं परिवृत्य स्थितः। त्रिभिः यामैः, उभयोः पक्षयोः सर्वे महाबलिनः निहताः। ततः धुंधुकारः अभ्युपेत्य, शुभलक्षणसमन्वितः, रथे स्थित्वा, युद्धभूमौ ददर्श। स पञ्चशब्दगजमारुह्य, शीघ्रं राजानं प्रति जगाम। स महाबलिनं प्रमत्तं प्रमोदितं च, शिवदत्ताख्यं गजं, यः हर्षनाशनः, सम्बोधितवान्। स गजः, मण्डलीक इति विख्यातः, युद्धे भीमः, रामांशआह्लाद इत्यपि प्रसिद्धः। एवं सम्बोधितः, स गजः शीघ्रं राजानं प्रति वचनम् अवदत्—"शृणु राजन्!" इति। तस्य वचनस्यानन्तरं, प्रमत्तः गजः स्वदन्ताभ्यां पञ्चशब्दं आक्राम्य, क्रुद्धोऽभवत्। स रुद्रदत्ताख्यो गजः, कोपेन युक्तः, गजपतिं शीघ्रं समभ्यधावत्।