शेषाणां पञ्चशतानां वीराणां सह, ते लक्षणस्य दिशं अभिमुख्य अग्रसरन्। प्रभाते समुपस्थिते, भूमेः महाबलवान् राजा उदतिष्ठत्। भवान् दश वीरपुत्रैः सह शतसहस्रसेनया सहितः, तद्वृत्तं श्रुत्वा, राजा संगीतज्ञैः समवेत्य आगच्छत्। परिमलराजानं मायायुधधारणं आगतम् दृष्ट्वा, भवान् त्रयः सह दशसहस्रैः सैन्येन सह, तद्वृत्तं श्रुत्वा, शीघ्रं महान् संग्रामः यत्र द्वे सेन्ये अभवत्, तत्र गच्छत्। तत्र दशसहस्राणि सैन्यानि कृष्णांशादिभिः रक्षितानि निहतानि। तदानीं दृढव्रता कृष्णांशादयः तृतीयगणः स्थिताः। तत्र अङ्गराजः त्रिभिः बाणैः शिरः पार्श्वयोः च आघातं कृतवान्। अश्वं आरुह्य, सः सुरम्ये पद्मवाप्यां प्रविश्य, रथस्थं राजानं उपसृत्य स्थितवान्। तस्मिन्नेव काले, "मम कीर्ति शीघ्रं प्रतिष्ठा भविष्यति; भवानं हत्वा अहं सुखी भविष्यामि," इति उक्तवान्। अङ्गराजे हते, तस्य दश पुत्राः, कौरेववंशसम्बद्धाः, युद्धे प्रविष्टाः। तत्र देवः सिद्धबाणेन उभौ राजपुत्रौ हत्वा। दीप्तमुखाः तत्र सन्ध्यायां शङ्खान् नाद्य, स्वशिबिरं गतवन्तः। सभायां गत्वा, राजानं प्रणम्य, "श्रुणु सोमवंशसम्भूत," इति वचः उक्तवन्तः। तद्वचनं श्रुत्वा, विरसेनः कामसेनः च स्वसैन्यसमेतः आगच्छत्; विरसेनः राजानं प्रणम्य, शतसहस्रैः स्वसैन्यैः युद्धे प्रविष्टः। "त्वं शीघ्रं युद्धाय गच्छ, पुत्रैः शतसहस्रैः स्वसैन्यैः सह," इत्युक्त्वा, सः राजानं प्रणम्य, तदनन्तरं वीरः मधुरं वादनं आरभत। त्रिरात्रे सर्वे हताः; दिव्ययानानि आरुह्य, ते स्वर्गं गतवन्तः। "त्वं च स्वसैन्येन, अहं च; त्वं पुत्रैः, अहं च स्वयम्," इति उक्तम्। भूमौ बाणैः बाणान् छित्वा, द्वौ अग्रराजौ रथहीनौ अभवताम्। ततः कामसेनः शत्रुपुत्रान् बाणैः अष्टसंख्यकान् हत्वा। तीव्रगत्या शत्रुशिरः गृहीत्वा, कामसेनः शिरहीनः अभवत्। सर्वेषु हतेषु, तत्र त्रयः चामुण्डाद्याः जगदधीशाः अभवन्। ततः दिव्यः अश्वः शीघ्रं पक्षाणि विस्तार्य, शत्रुसमीपं आकाशमार्गे गतवान्। भगदत्तस्य रथं भूमौ विध्वंस्य, शीघ्रं आकाशं प्रविष्टवान्। रात्रिं व्यतीत्य, जगदधीशाः प्रभाते उत्ताय, युद्धाय अगच्छन्। "राजन्, श्रुणु; एते मम शत्रवः, महाबलवतः किन्नराः," इति उक्तवान्। तद्वचनं उक्त्वा, मङ्कनराजः पुत्रेन अनन्तसैन्येन सह अग्रसरन्। जगदधीशः रथस्थः ताडपत्रं अश्वं च गृहीत्वा स्थितवान्। रूपन् मयूरस्थः कृष्णांशैः सह अग्रसरन्। सर्वतः दीप्तधाराभिः किन्नरसेनां भयानकां विनष्टवन्तः। कुबेरं ध्यायित्वा धनुः गृहीत्वा, सूक्ष्मः भूत्वा आकाशं आरोहत्। अदृश्यः तीव्रनादं कृत्वा, कठोरैः बाणैः सर्वान् आघातयत्। महेन्द्रं ध्यायित्वा, सुवर्णपट्टं बद्ध्वा, कृष्णांशं उपगम्य, तस्य पादयोः प्रणम्य। ते घोरनादं कृत्वा, सर्वान् मायया निवार्य, गुह्यकाः गुह्यास्त्रं प्रायुः। क्लान्ताः सप्त महावीर्याः, सर्वे हते, निद्रां प्राप्तवन्तः। मध्यरात्रे उत्ताय, तान् सप्तवीरान् युद्धे प्रविष्टः। तलवारान् गृहित्वा, युद्धे मद्युक्ताः, ते हत्वा भूमौ पतितवन्तः। प्रभाते, आकाशे निर्मले, रामांशः रुदन् विलपन् अभवत्।