श्रीकृष्णः, लहरस्य पुत्रैः च चामुण्डया च विजिते, विजयसंज्ञां प्राप्तवान्, मनः प्रसन्नं कृत्वा शङ्खं च प्राज्ञत्। तत्र चामुण्डः, धुन्धुकारः, भगदत्तः च शतशः सैन्यैः सह आसीत्। इन्दुलः देवसिंहः च सहस्रैः वीरैः सह हर्षं प्राप्नुतः। तृतीयं भीषणं यामं आगते प्रातःकाले, सः इदं वचनं अब्रवीत्— "राजन्, त्वं त्रैः वीरैः संरक्षितः असि।" ततः परिमलराजः नेत्रसिंहं भूमिपतिं संबोधितवान्। तयोः सैन्ययोः मध्ये महान् संग्रामः अभवत्, रथैः रथानां, विध्वंसनयन्त्रैः विध्वंसनयन्त्राणां प्रतिरुद्धं। अपराह्णे, मुनिश्रेष्ठ, नेत्रसिंहः बलपराक्रमेण महाबलः आसीत्। तत्र, उभौ वीरौ रथात् अवतर्य, धनुषी भङ्क्त्वा, परस्परं हत्वा दिवं ययतुश्च। इन्दुलः चामुण्डं आहतवान्, देवः धुन्धुकं अपि आहतवान्। शेषाः पञ्चशतवीराः लक्षणस्य अभिमुखं अग्रसरन्तः। प्रातःकाले भूमिपतिर्महाबलः अभवत्। भवान् दशवीरपुत्रैः शतसैन्येन सह श्रुत्वा, संगीतज्ञैः समवेत्य, राजा समागच्छत्। परिमलराजं मायामयकवचेन आगच्छन्तं दृष्ट्वा, भवान् दशसहस्रैः तैः त्रिभिः सह अभवत्। ततः श्रुत्वा, सः शीघ्रं तयोः सैन्ययोः मध्ये महायुद्धं प्राप्तवान्। तैः दशसहस्रैः कृतं वधं कृष्णांशादिभिः रक्षितम्। एतस्मिन्नेव काले, दृढव्रताः कृष्णांशः अन्ये च तृतीयं दलं अभवत्। ततः अङ्गराजः त्रिभिः बाणैः शिरः पार्श्वयोः च आहतवान्। अश्वं आरोह्य, सौन्दर्यपूर्णं पद्मसरोवरं प्रविश्य, रथस्थं राजानं समीपं गतवान्। तस्मिन्क्षणे, "मम यशः शीघ्रं स्थाप्यते; भवां हत्वा अहं सुखी भविष्यामि," इति उक्तवान्। अङ्गराजे हते, तस्य दशपुत्राः, कौरेयवंशसम्बद्धाः, युद्धे प्रविष्टाः। तत्र, देवः तौ युवराजौ सिद्धबाणेन हत्वा। सन्ध्याकाले, तैः दीप्तमुखैः शङ्खाः प्राज्ञत्, तदनन्तरं स्वशिबिरं गताः। सभां गत्वा, ते राजानं नमस्कृत्य, "शृणु सोमवंशज," इति उक्तवन्तः। ततः वीरसेनः, कामसेनः च स्वसैन्येन सह, श्रुत्वा, राजानं अभिगम्य, शतसहस्रैः स्वसैन्यैः युद्धे प्रविष्टः। "राजन्, शीघ्रं युद्धे गच्छ, पुत्रैः शतसहस्रैः स्वसैन्येन सह," इति उक्त्वा, सः राजानं नमस्कृत्य, वीरः मधुरं वादनं आरब्धवान्। त्रिभिः यामैः सर्वे हताः, दिव्ययानं आरोह्य स्वर्गं गताः। "त्वं च स्वसैन्येन, अहं च; त्वं पुत्रैः, अहं च स्वयम्," इति उक्तवान्। भूमौ बाणैः बाणान् छित्वा, तौ अग्रराजौ रथहीनौ अभवत्। ततः कामसेनः शत्रुपुत्रान् बाणैः अष्टसंख्ये हत्वा। तीव्रगत्या शत्रुशिरः गृह्य, कामसेनः शिरहीनः अभवत्। सर्वेषु हतेषु, तदा त्रीणि चामुण्डाद्याः जगदेकपतयः अभवत्। तदनन्तरं दिव्यः अश्वः शीघ्रं पक्षौ प्रसार्य, आकाशे शत्रुसमीपं गतवान्। भगदत्तस्य रथं भूमौ भग्नं कृत्वा, शीघ्रं आकाशं प्रविष्टवान्। निशां व्यतीत्य, जगदेकपतयः प्रातःकाले उत्थाय, युद्धाय अभिगच्छन्तः। "राजन्, शृणु— एते मम शत्रवः महाबलाः किन्नराः," इति उक्तवान्। ततः मङ्कनराजः पुत्रेन अनन्तसैन्येन सह युद्धाय निर्गतः। जगदेकपतिः रथस्थः ताडपत्रं अश्वं च गृहीत्वा स्थितः।