शृणु, महाभाग! तत्र रणभूमौ एको रथः पञ्चशतं गजानां च सन्नद्धमासीत्। एषा सेना विज्ञेया, तस्याः सेनापतीनां नामानि शृणु। दशानां पदातीनां नायकः पदातिसेनापतिरिति कथ्यते। पञ्चानां गजानां यो नायकः, स गजपतिर्नाम्ना प्रसिद्धः। चत्वारिंशद् दूताः उष्ट्रारोहाः तत्र सेने स्मृताः; षट् चत्वारिंशत् पदातयः, तेषां कर्माणि मम वचः शृणु। दश जनाः कन्दुकदायकाः, दश भोज्यदायकाः; त्रयः त्रिषु यामेषु पृथक् प्रेक्षकाः ज्ञेयाः। शेषाः तु शूद्राः, ते योधकार्येषु निष्ठिताः। तत्र धर्मेण सर्वत्र घोरः संग्रामः अभवत्। अनन्तरं याममात्रे, सेनापतयः समरं प्रावर्तयन्त। यामपर्यन्तं ते अग्रे स्थित्वा युद्धाय सज्जाः आसन्। तत्र भगदत्तेन परमं युद्धकौशलं प्रदर्शितम्। श्रीकृष्णः च, चामुण्डं लहरात्मजान् च विजित्य, विजयसञ्ज्ञां दत्त्वा, शंखं दध्मौ, समचित्तः सन्। चामुण्डः, धुंधुकारः, भगदत्तः च शतशः सैन्यैः सह स्थिताः। इन्दुलः देवसिंहः च सहस्रसंख्यैः सैन्यैः सहिताः प्रमोदं ययुः। प्रभाते तृतीययामे, स भीषणः कालः आगतः। तदा सः वचः अवदत्—"राजन्, त्वं त्रिभिः वीरैः रक्षितः असि।" ततः परिमलराजा नेत्रसिंहं पृथिव्याः अधिपतिं सम्बोध्य अवदत्। उभयोः सेनयोः मध्ये महद् युद्धम् अभवत्—रथरथैः, यन्त्रयन्त्रैः च। अपराह्णे, महर्षे, नेत्रसिंहः बलसम्पन्नः, तदा उभौ वीरौ रथात् अवतीर्य, धनुषी भग्नौ कृत्वा, परस्परं हत्वा दिवं जग्मतुः। इन्दुलः चामुण्डं प्राहरत्, देवः च धुंधुकम् अपि हतवान्। शेषैः पञ्चशतैः वीरैः सह ते लक्षणस्य समीपं ययुः। प्रभाते पृथिव्याः बलवान् राजा समुपस्थितः। भवान् दशभिः पुत्रैः शतसाहस्रसेनया च युतः, इदं श्रुत्वा, वादकगणं समाहूय, समागमत्। परिमलराजानं मायिककवचेन युक्तं दृष्ट्वा, भवान् दशसहस्रैः तैः त्रिभिः च सह स्थितः। ततः तं श्रुत्वा शीघ्रं स महायुद्धं ययौ। ते दशसहस्राः कृष्णांशादिभिः रक्षिताः निहताः। तत्र स्थिता दृढव्रताः कृष्णांशादयः तृतीयगणः। तदा अङ्गराजः त्रिभिः शरैः शिरः पार्श्वे च ताडितवान्। अश्वं आरुह्य, सः शोभनं कमलह्रदं प्रविश्य, तत्र स्थितं रथस्थं राजानं उपागमत्। "अद्य मम कीर्तिः शीघ्रं प्रतिष्ठां प्राप्स्यति; भवानं हत्वा अहं सुखं प्राप्स्यामि" इति सः मनसि चिन्तयन्। अङ्गराजे निहते, तस्य दश पुत्राः कौरववंशसम्बद्धाः युद्धे प्रविशन्ति। तत्र देवः तौ कुमारौ सिद्धबाणेन निहन्ति। ते तेजोमुखाः सायं शंखान् दध्मुः स्वशिबिरं जग्मुः। सभां गत्वा, राजानं प्रणम्य, इदं वचः ऊचुः—"नृपते, सोमवंशज, शृणु।" एतत् श्रुत्वा, वीरसेनः कामसेनः च स्वसैन्यैः सह समुपेत्य, वीरसेनः राजानं प्रणम्य, लक्षशः स्वसैन्यैः युद्धे प्रविष्टः। "त्वं शीघ्रं युद्धाय याहि, राजेन्द्र, पुत्रैः लक्षशः स्वसैन्यैः च सह।" एवं उक्त्वा, सः राजानं प्रणम्य, तदा सः वीरः मधुरं वाद्यं वादयितुं प्रारब्धः। त्रिषु यामेषु सर्वे निहताः; दिव्ययानानि आरुह्य स्वर्गं जग्मुः। "त्वं च स्वसेना, अहं च; त्वं च पुत्रैः, अहं च स्वयं" इति।