देवानन्दस्य पुत्रः तस्य पितुरेव समतां प्राप्तवान्। तस्य पुत्रः मौर्यानन्दः अपि पितुः समतां प्राप्तवान्। तस्मिन्नेव काले कलिना हरिः स्मृतः। हरिः बुद्धधर्मं शोधनं कृत्वा नगरे आगतः। सः विंशति वर्षाणि राज्यं कृतवान्; तस्मात् शुद्धोदनः जातः। शतद्वयात् द्विसहस्रवर्षे गतः स राजा अभवत्। षष्टिवर्षाणि राज्यं कृत्वा, सर्वे जनाः बुद्धाः स्मृताः। विष्णोः शक्त्या सार्वत्रिकं धर्मं स्थापितम्। पापाचारिणः अपि मोक्षधारिणः वर्णिताः। तस्य पुत्रः चन्द्रगुप्तः नगराधिपतेः कन्यां विवाहाय गृह्य राज्यं कृतवान्। षष्टिवर्षाणि राज्यं कृत्वा, ततः बिन्दुसारः जातः। तस्मिन्नेव काले कण्यक्षुब्जात् श्रेष्ठः ब्राह्मणः अभवत्। वेदमन्त्रशक्त्या चत्वारः क्षत्रियाः जाताः। त्रिवेदी, शुक्लः, अथर्वा च रक्षकाः अभवन्। अशोकः राज्यं गृहीत्वा सर्वे बुद्धाः विनष्टाः। अवन्त्यां प्रमरः राजा चतुर्द्योजनपरिमिते क्षेत्रे राज्यं कृतवान्। कलिंजरस्य रम्यं नगरं शोकस्थानरूपेण स्मृतम्। तद् अधिगम्य बुद्धविनाशकः राजा सुखी शक्तिमान् अभवत्। अजमेरपुरस्य रम्यं नगरं धर्मश्रीसम्पन्नं स्मृतम्। शुक्लनामकः राजा अनर्तप्रदेशं गतः। अग्निजातेषु, ये राजानः राज्याधिकारसम्पन्नाः पूजिताः अभवन्। ब्राह्मणाः सर्वे, गच्छन्तु; अहं योगनिद्रायाः वशे स्थितः। द्विसहस्रवर्षे पूर्णे सूतः इदं वचनं उक्तवान्। प्रमरः राजा षड्वर्षं राज्यं कृतवान्। तस्य पुत्रः देवापेः जातः पितुः समतां प्राप्तवान्। तस्मात् गन्धर्वसेनः पञ्चाशद्वर्षं राज्यं कृतवान्। शङ्खः तं पदं प्राप्तवान्, त्रिंशद्वर्षं राज्यं कृतवान्। गन्धर्वसेनं प्राप्य, सः प्रियं पुत्रं उत्पादितवान्। तत्र मृदङ्गाः निनादिताः, शङ्खाः नादिताः, शीतलवातः आनन्दं दत्तवान्। कर्मयोगेन विंशतिः कर्माणि कृत्वा शिवस्य प्रियः अभवत्। शाकानां विनाशाय, धर्मस्य वृद्धये। तं विक्रमादित्यं नाम कृत्वा, पितरः हृष्टः अभवत्। पञ्चवर्षे समुपगते, सः तपस्यै वनं गतः। पश्चात् दिव्यं अम्बवतीनगरे सम्पदायुक्तं गतः। शिवेन प्रेषितः, सः अपि तं पदं स्वीकृतवान्। एकदा स वीरः राजा महाकालेश्वरतीर्थं गतः। तत्र धर्मयुक्तं विशालविन्यासं सभां निर्मितवान्। विविधवृक्षलताभिः शोभितं, पुष्पलताभिः समृद्धम्। वेदवेदाङ्गविशारदाः श्रेष्ठा ब्राह्मणाः आमन्त्रिताः। तस्मिन्नेव स्थले, देवः वेतालः प्रादुरभवत्।