अर्धरात्रे प्राप्ते, ज्येष्ठस्य कृष्णपक्षे घोरतमसमये, वीरः त्वरया राज्ञः सैन्यं पुनः पुनः निगीर्य प्राहरत्। तस्मिन्नेव काले, कृष्णाद्याः महाबलाः देवाः सहस्रशः दैत्यान् हत्वा, बलिं दैत्यराजं समीपं गताः, स्वशस्त्रैः तं महाबलिनं तृप्तिं प्रापयामासुः। तदा स बलिः दैत्यराजः स्वयं तुष्टः अभवत्। तेन उक्तम्—"एते दैत्याः आर्यभूमिं त्वया सह न आगच्छन्तु।" तस्य घोराणि अप्रियाणि वचनानि श्रुत्वा, बलिः स्वयं स्थिरः अभवत्। ततः कृष्णः प्रसन्नः निर्भयाणि वचनानि अब्रवीत्—"अनन्तरं पृथिवीं आगत्य यथोचितं आचर, आर्य।" तस्य वचनानि श्रुत्वा, सहोदा नीलसहितः अभवत्। तदा पृथिव्याः राजा हृष्टहृदयः दशलक्षं सुवर्णं दत्तवान्। पंचवर्षे आयुषि श्रीदः भक्त्या स्तुतिं अकरोत्। सर्वरत्नैः राजकोषः सर्वतः पूरितः अभवत्। किंनरी नाम कन्या, मंकणस्य पुत्री, प्रसिद्धा—इत्येतत् विवाहकथायाः सम्पूर्णं वृत्तान्तं तव उक्तम्, विप्र। धुन्धुकारः अतिवीर्यवान्, शतसहस्रसेनया सहितः आसीत्। एकत्रिंशत्तमे वर्षे, कृष्णस्य प्रभावेण, स ब्रह्मास्त्रं धनुषि स्थाप्य, अर्धं सैन्यं दग्धवान्। तदा पञ्चाशत्सहस्रयोद्धारः भीताः दिशः सर्वाः पलायन्ति स्म। तस्मिन्काले, भूमिपतिः सर्वतः शोकग्रस्तः तथा भयाकुलः अभवत्। "कथं विजयः मम भविष्यति?" इति सर्वं शीघ्रं मन्त्रयामास। तदा शक्तिमती चामुण्डा स्त्रीरूपं धारयित्वा तत्र आसीत्। तस्य चतुर्वीर्यपुत्राः धुन्धुकारसहिताः अभवन्। एतद्वचनं श्रुत्वा भूमिपतिः ब्रह्मानन्दस्य हर्षाय हृष्टः अभवत्। सायं प्राप्ते, शुक्लपक्षे माघाष्टम्यां, कपटेन तथा बलात् शत्रोः उदरे त्रिशूलं निष्क्रान्तवान्। तारकः शरैः हृदि प्राहरत्, सूर्यवर्मा शूलैः, धुन्धुकारः विस्तीर्णशिरः शरेण शत्रोः शिरसि प्राहरत्। ब्रह्मानन्दः महाबलः मूर्च्छितः भूमौ पतितः। भीमस्य तथा वर्धनस्य शिरः शरीरात् विच्छिन्नम्। तारकः, धुन्धुकारः, तथा चामुण्डा अपि। पुत्रेषु हतेषु भूमिपतिः भयेन अभिभूतः अभवत्। तद्वचनं श्रुत्वा, तस्मिन्क्षणे, वेला शीघ्रं झूलं आरोहति स्म। युवा वेलाया अमृतरूपेण तेजसा सा तदा शक्तिमती अभवत्। "काऽसि त्वं? कस्य कन्या? हे सुन्दरी, युद्धे मम समीपं आगता?" इति पृष्ट्वा। तच्छ्रुत्वा, वेला शुद्धहृदा जलं उपाहरत्। "अहं वेला भूमिपतेः कन्या, त्वत्तः आगता। हे राजन्, जीव तथा सुखानि भुङ्क्ष्व मया सह।" इति उक्तवती। तद्वाक्यं श्रुत्वा, स प्रत्युवाच—"कलियुगे आगते..."। "हरिपुर्यां मया सह आरोह, शुभानने।" इति उक्त्वा, तौ उभौ समारुह्य कपिलप्रदेशं प्रतिगच्छताम्। सुतार्थं पृथक् स्नात्वा, दानं कृत्वा, ततः निर्गतौ। उत्तरबदरीप्रदेशे स्नात्वा तीर्थानि गतौ। वेला शुक्लपक्षे भाद्राष्टम्यां वचनं अब्रवीत्। तच्छ्रुत्वा, सा अब्रवीत्—"नाथ, यथोक्तं कुरु।" एवं सम्पूर्णं कथा श्रद्धया उक्ता।