तस्मिन्नेव काले सूर्यवर्मा नूतनविवाहिता भार्यां स्वीकृतवान्। तस्मादनन्तरं करबुरः नाम, यो विभीषणस्य पुत्रः, महाशक्तिमान् मायावी, मद्रकेशस्य दिव्यरूपसमन्वितां कन्यां पत्नीत्वेन जग्राह। ततो भूमिपतिः महतीं पीडां प्राप्य पुनः पुनः विललाप। सः कृत्स्नांशं प्रेषयामास, स च सर्वं निवेद्य गतः। स सह्याद्रिं प्राप्त्वा करबुरं उपगच्छत्। तत्र भक्तश्रेष्ठः विभीषणः स्वपुत्रं सम्बोध्य उवाच— "वत्स, त्वं मम प्रियतमः; यथा जानासि, पूर्वं रावणेन सीता अपहृता।" तदाकर्ण्य करबुरः प्रत्युवाच— "एषा प्रिया मम पूर्वस्मादेव।" तस्मादहं तया वियोगेन लङ्कानगरीं परित्यज्य, तां रम्यां प्रियां न गृहीत्वा, बहून् दिनान् तत्रैव स्थितवान्। अद्य तु सा शुभा कान्तिमती नाम स्त्री मम वशे आगता।" एवं श्रुत्वा कृत्स्नांशः खड्गयुद्धे प्रवृत्तः, ततः प्राकारे सम्प्राप्तः भूमिपतिं प्रति जगाम। भूमिपतिः महात्मने कृत्स्नांशाय कोटिशतं सुवर्णं दत्तवान्। सः हर्षेण पञ्चवर्षपर्यन्तं वसून् पूजयामास। अनुग्रहात् तस्मै दश पुत्रा जाता, तेषां विवाहाय स भूमिपतिं आहूय आमन्त्रयत्। तत्र भूमिपतेः पुत्रः भीमः रम्यां कन्यां पत्नीत्वेन प्राप्तवान्। तस्मिन्काले भूमिपतिः सह सहोदेन पिशाचभूमौ वसन् आसीत्। बलिदैत्यस्याज्ञया सः कुरुक्षेत्रं पुण्यभूमिं प्राप्तः। तत्र महाबलवान् धर्मात्मा राजा पत्रं लेखित्वा भूमिपतिं प्रेषयामास— "त्वं म्लेच्छराज, विद्युन्मलायै सज्जः।" इत्युक्त्वा सः त्रिशतसहस्रसैन्येन सह कुरुक्षेत्रं प्राप्तः। ज्येष्ठमासस्य कृष्णपक्षे मध्यरात्रौ सः शीघ्रं भूमिपतेः सैन्यं प्रहारयन् पुनः पुनः तान् भक्षयामास। तत्रैव केशवादयः महाबलिनः देवाः सहस्रशः दैत्यान् हत्वा, स्वखड्गैः बलिदैत्यराजं तर्पयित्वा समीपमुपेत्य तुष्टिं प्रापयन्। ततो बलिदैत्यराजः स्वयं प्रसन्नः अभवत्। सः उवाच— "एते दैत्याः त्वया सह आर्यभूमिं न आगच्छेयुः।" एवं घोरं अप्रियम् उक्त्वा बली स्वयं तस्थौ। ततः कृष्णः प्रसन्नः निर्भयम् इदं वाक्यम् अब्रवीत्— "अनन्तरं पृथिव्यां आगत्य यथोचितं कुरु, भोः।" एतदाकर्ण्य सहोदः नीलसहितः तत्र स्थितः। ततः भूमिपतिः हृष्टहृदयः दशकोटिसुवर्णं दत्तवान्। श्रीदः पञ्चवर्षवयस्कः सन् भक्त्या स्तुतिं कृतवान्। सर्वरत्नैः राजकोशः सर्वतः परिपूर्णः अभवत्। किंनरी नाम कन्या, या मांकणस्य सुप्रसिद्धा दुहिता, सा विवाहकथा सम्यक् श्रुत्वा त्वया निवेदिता। धुन्धुकारः महावीर्यवान् लक्षसैन्येन सह स्थितः। एकत्रिंशे वर्षे प्राप्ते, कृष्णस्य महाबलप्रभावेन, सः ब्रह्मास्त्रं धनुषि स्थाप्य, अर्धसैन्यं दग्धवान्। तदा पञ्चाशत्सहस्रयोद्धारः भीताः दिशः सर्वतः पलायिताः। तस्मिन्काले भूमिपतिः सर्वतः शोकसन्तप्तः भयाकुलः अभवत्। "कथं विजयः मम स्यात्?" इति शीघ्रं मन्त्रयामास। तत्र चामुण्डा महाबलिनी स्त्रीरूपं धारयित्वा तत्र स्थितवती। तत्र चत्वारः वीरपुत्राः धुन्धुकारसहिताः आसन्।