एवं उक्ता सा तं वीरं प्राह—"पुण्डरीकः मे पतिः"। तच्छ्रुत्वा सा हसितवती—"नः पतिसम्बन्धेन न कापि भीः" इति। तदा सर्पाणां महाबलः स राजा बोधितः। स तेजस्विनं विषं दृष्ट्वा सर्वमङ्गलध्यानं चकार। पुण्डरीकः प्रशान्तचित्तः श्रेष्ठनागाभरणधारी आसीत्। तदा आह्लादः तुरगमास्ते आरुह्य भूमिपतये दश लक्षं सुवर्णमुद्राः दत्तवान्, यानि स स्वयमेव राज्ञः प्राप्तवान्, शीघ्रं ताः गृहीत्वा निर्गतः। ते अश्वाः अश्वविद्याविशारदाः स्वगृहं प्रत्यागच्छन्। सूतः उवाच—स राजा पञ्चवर्षाणि तौ श्रेष्ठौ दिव्यवैद्यौ पूजयामास। ताभ्यां प्रदत्तवरप्रभावात् दश पुत्राः अभवन्। स त्रिशतसहस्रसेनायुतं भूमिपतिं आहूतवान्। तस्मिन्काले सूर्यवर्मा नववधूं परिणीतवान्। तत्र कर्बुरो नाम महायोगी विभीषणस्य पुत्रः आसीत्। स दिव्यरूपसम्पन्नां मद्रकेशकन्यां गृह्य स्वपत्नीं कृतवान्। तदा भूमिपतिः महता शोकवशेन पुनः पुनः विललाप। स कृष्णांशं प्रेषितवान्, यः गत्वा सर्वं निवेदितवान्। कृष्णांशः सह्याद्रिं प्राप्त्वा कर्बुरं समुपेत्य स्थितवान्। तत्र भक्तश्रेष्ठः विभीषणः उवाच—"त्वं मे प्रियतमा पुत्रः; यथा जानासि, पूर्वं रावणेन सीता हृता।" इति श्रुत्वा कर्बुरः प्राह—"एषा प्रिया मे पूर्वमेव अभूत्।" तस्मात् तया वियुक्तः स महानगरीं लङ्कां परित्यज्य, न तां प्रियां नीतवान्, किन्तु तत्रैव बहुदिनानि स्थितवान्। अद्य तु सा शुभा कान्तिमती नाम स्त्री मम वशे आगता। एवं श्रुत्वा कृष्णांशः खड्गयुद्धं कृत्वा, तत्पश्चात् द्वारं प्राप्त्वा भूमिपतिं अगच्छत्। भूमिपतिः महात्मने कृष्णांशाय दश लक्षं सुवर्णमुद्राः दत्तवान्। स हर्षेण पञ्चवर्षाणि वसून् पूजयामास। तेषां वरदानात् राज्ञः दश पुत्राः अभवन्; तेषां विवाहार्थं बलवान् भूमिपतिं आहूतवान्। भीमः राजपुत्रः, मनोहरां कन्यां पत्नीं कृतवान्। तस्मिन्काले स राजा सह सहोदेन पिशाचभूमौ वसन् आसीत्। बलीनाम् आज्ञया महाबलः दैत्यः सः पुण्यस्थलं कुरुक्षेत्रं प्राप्तवान्। स शक्तिमान् धर्मात्मा राजा पत्रं लिखित्वा भूमिपतये प्रेषितवान्—"त्वं म्लेच्छाधिपः विद्युन्मालायै सिद्धः" इति। एवं उक्त्वा स त्रिशतसहस्रसेनया सह कुरुक्षेत्रं प्राप्तवान्। ज्येष्ठमासस्य कृष्णपक्षे मध्यरात्रौ सः शीघ्रं राजसेनां निपात्य पुनः पुनः तान् भक्षयामास। तत्रैव, श्रीकृष्णाद्याः महाबलिनः देवाः सहस्रशः दैत्यान् हत्वा, बलिं दैत्यराजं समुपेत्य स्वखड्गैः तं तुष्टवन्तः। तदा महाबलिः दैत्यराजः स्वयं संतुष्टः अभवत्। सः उवाच—"एते दैत्याः त्वया सह आर्यावर्तं न आगच्छेयुः।" इति भयानकान्यप्रियाणि वचनानि श्रुत्वा बली स्वयं तस्थौ। तदा श्रीकृष्णः तुष्टः सन् निर्भयमिदम् अवदत्—"अनन्तरं पृथिव्यां आगत्य यथोचितं कुरु, भोः।" तद्वचनं श्रुत्वा सहोदः नीलसहितः स्थितः। ततः भूमिपतिः हृष्टचित्तः दश लक्षं सुवर्णमुद्राः दत्तवान्। एवं कथा शुभ्रया संप्रवृत्ता।