सर्वे तस्मिन्नेव काले भीताः सन्तः रामवंशे शरणं जग्मुः। तदा सः दिव्यस्तोत्रेण तां स्तुत्वा, शिवा अपि तत्रैव प्रादुरभूत्। गन्धर्वे पराजिते, कृष्णवंशः जनान् मोहयन् बभूव। तस्य कृष्णवंशस्य षोडशे वर्षे सम्प्राप्ते, सः भगवत्याः पूजायां सम्यक् प्रवृत्तः। तस्य पत्न्यभवत् नागवती, या तक्षकस्य कन्या सुशोभना। तस्य दश कन्याः आसन्, तासां शुभानना नाम सुशोभितमुखी कन्या जाता। सः पुरोहितं आहूय, पृथिव्याः नृपाय प्रेषयामास। एवं श्रुत्वा पृथिव्याः नृपः, यः त्रिशतसहस्रसैन्ययुक्तः, उपयुक्ते काले पितरं प्राह—"मम नागाभरणं ददातु।" इति। ततः नागवर्मा, इदं श्रुत्वा, पृथिव्याः नृपं समुपेत्य तस्थौ। तेनैवं उक्ते, पृथिव्याः नृपः विस्मितः, शोकसन्तप्तचित्तः अभवत्। एतद् ज्ञात्वा, अह्लादः पञ्चाशद्भिः शूरैः परिवृतः तत्रागच्छत्। तत्र याः अश्व्यः, ताः प्रत्येकं शतयोजनगामिन्यः, युगपत् दिव्येन रात्र्या सह सहस्रयोजनगमनशक्तिमत्यः आसन्। ते अश्वाः चन्द्रांशसम्भूताः, हरयेव स्वस्य वाहनाः। तेषु एकः गायत्रा नाम अश्वः, कालचक्रं प्रवर्तयन्, हरिणी नाम शक्तिः अपि चन्द्रांशात् पृथिव्यां समुपजाताः। अह्लादः करालाख्ये स्थले स्थितः, बिन्दुलस्थः च हर्यंशसम्भूतः। तौ पृथिव्याः नृपं गत्वा, प्रणम्य, उच्चासने उपाविशताम्। तत्र नृपः प्राह—"मम त्रीन् पुत्रान्, वीर्यवन्तः, त्वया परिणीताः।" इति। इदं श्रुत्वा अह्लादः उत्तमां पृथिवीं जगाम। तत्र उक्तं—"तव पतिः पुण्डरीकः, शुभाननः, सुप्तः।" इत्युक्ते, सा तं वीरं प्रत्युवाच—"पुण्डरीकः एव मम पतिः।" इति। इदं श्रुत्वा सा हसित्वा प्राह—"नः तव पतिसंबन्धे भीः नास्ति।" तदा नागानां मध्ये महाबलः स नृपः प्रबुद्धः। तेजस्विनं विषं दृष्ट्वा, सर्वमङ्गलध्यानं चकार। सः पुण्डरीकः प्रशान्तचित्तः, उत्तमानि नागाभरणानि धारयन् आसीत्। अह्लादः अश्वारूढः, पृथिव्याः नृपाय दशकोटिसुवर्णानि दत्तवान्, यानि तेन नृपात् लब्धानि, ततः शीघ्रं गृहम् प्रतिनिवृत्तः। ते अश्वाः अश्वविद्यायाः निपुणाः, स्वगृहं पुनरागच्छन्। सूतः उवाच—"पञ्चवर्षाणि सः उत्तमान् दिव्यवैद्यौ पूजितवान्।" तयोः वरदानात् दश पुत्राः जाताः। सः पृथिव्याः नृपं, त्रिशतसहस्रसैन्ययुक्तं, आहूतवान्। तस्मिन्नेव काले सूर्यवर्मा नववधूं जग्राह। करबुरः नाम, महायोगी, विभीषणस्य पुत्रः। सः मद्रकेशस्य दिव्यरूपिणीं कन्यां जग्राह। तदा पृथिव्याः नृपः, महाशोकपीडितः, पुनः पुनः विलपन् आसीत्। सः कृष्णांशं प्रेषयामास, यः सर्वं निवेदयामास। सः कृष्णांशः सह्याद्रिं गत्वा, करबुरं समुपेत्य स्थितवान्। तत्र विभीषणः, भक्तश्रेष्ठः, प्राह—"त्वं मम प्रियपुत्रः; पूर्वं सीता रावणेन हृता, यथा त्वं जानासि।" इति। इदं श्रुत्वा सः प्राह—"एषा प्रिया मम पूर्वतः एव प्रियतमा।" तस्मात् तया वियुक्तः, अहं लङ्कापुरं परित्यज्य, तां सुन्दरीं प्रियतमां न गृहीत्वा, बहून् दिवसान् तत्रावसन्। अद्य सा शुभा कान्तिमती नाम यस्या मां वशे स्थितेति।