ऋषयः पृष्टवन्तः—कथं तेषां विवाहाः सम्भवन्ति? सत्यम् अस्मभ्यं विस्तारतः कथय। तदा सूतः प्रत्युवाच—सर्वान् मोहयन्तीं तामसीं शक्तिं सम्यक् पूज्य, सा तस्मै सर्वभूतभीषणा परमकवचं ददौ। तद् गृहीत्वा स राजा पृथिव्याम् अभ्युद्ययौ। तस्य पत्न्याः प्रमदायाः नाम्ना दश पुत्राः अभवन्। तेषां नामानि—मत्तः, प्रमत्तः, उन्मत्तः, सुमत्तः, दुर्मत्तः, दुर्मुखः, दुर्धरः, बहुः, सुरथः, विरथश्च। तेषां कन्या, सुश्रोणी, सुमुखी च, 'सू' इति नाम्ना बभूव। सा कन्या साक्षात् रम्या, मदविह्वललोचना च आसीत्। तदा मयवर्मा नम्रचित्तः समीपमागत्य इदं वचनम् अवदत्—"अहं ते सर्वं कार्यं निःसंशयं सम्पादयिष्यामि।" किटवः नाम दैत्यः गुहायां निवसन्, घोरतमस्यां रात्रौ तां कन्यां प्रातःकाले परित्यज्य गुहायाः अन्तः प्रविवेश। वर्मदेवे जातेम्, राजा गर्वाभिभूतः तारकं पृथिव्याः नृपतये आह्वातुं प्रेषयामास। पृथिव्याः राजा महाबलवान्, षोडश-शत-सहस्रसेनायुतः आसीत्। कृष्णपक्षस्य पञ्चदश्यां तिथि आगते, व्रतपरायणाः समागताः। मयवर्मा तदा तारकं राजभिः सहितं दृष्ट्वा, किटवः, प्राज्ञः, दैत्यकुले प्रसिद्धः, राजपुत्राः, मम पुत्रस्य कृते समागताः, तेन निहताः। सः बहुविधं तेषां धनं लुण्ठयित्वा, मदोन्मत्तः, निष्क्रान्तः। एतत् श्रुत्वा पृथिव्याः राजा सकलसेनया सह निर्गतः। किटवः तु मायावी, सर्वान् महाबलिनः जित्वा, तदा तारकः दुःखितः परमेश्वरं शङ्करं ध्यातवान्। एवं काले महावत्याः निवासी जनाः आगच्छन्। पृथिव्याः राजा तेषां सेनाः महाबलयुक्ताः दृष्ट्वा, तारकः तु दानवेन कपटेन नष्टः। एतत् श्रुत्वा धृतधियः कृष्णांशः देवसिंहश्च, तेषां मध्ये दिवानिशं संग्रामः अभवत्; सेनां मोहयित्वा पुनः पुनः निनादम् अकरोत्। तदा सुक्खखानि नाम वीरः सः किटवं बलिनं जितवान्। ते त्रयः प्रमुदिताः सुक्खखानि स्तुतवन्तः। अनन्तरं राजकन्या तं सुक्खखानि स्वयं वरयामास। सः विविधैः वाक्यैः तं राजानं तत्र आनयत्। राज्ञः दशकोटि सुवर्णं लब्ध्वा बलखानि महाबलः— तस्य कन्या प्रभावती दशपुत्राणां कनिष्ठा जाताऽभवत्। बलः, प्रबलः, सुभलः, बलवान्, बली— करणामकः यक्षः, लल्लरराजस्य सेवकः, पञ्चवर्षे कन्यां भुक्तवान्। मूलवर्मा पृथिव्याः राजानं सेनया सह आहूतवान्। "एषा शुभा प्रभावती कन्या नरहराय ददामि" इति सः स्वकन्यां वैदिकविधिना नरहराय ददौ। पक्षद्वये यक्षः करभः तत्र आगतः। तदा पृथिव्याः राजा दुःखितः—तस्य द्वौ पुत्रौ वत्सजौ महाबलिनौ आस्ताम्। एतत् श्रुत्वा कृष्णांशः करभं यक्षसेवकं उपागच्छत्। भ्रातरौ तौ समागतौ, खङ्गेन नागपाशं छित्वा, पृथिव्याः राजा हृष्टचित्तः हर्षेण गृहद्वारम् प्रविवेश। सूतः पुनः उवाच—कश्मीरदेशे कैकय इति प्रसिद्धः राजा आसीत्। स कामी, अतिवेगवान्, कामयुक्तः, अकामी, निर्लज्जश्च आसीत्।