महत्या रजनी, राज्ञी महिष्या, तव दासी वेलानाम्नी रूपवती अस्ति। सा नीचवर्णा कृष्णवर्णा च, यथा महात्मा राजा श्रुतवान्; अतः मम वचांसि मन्यमाना, यथा तव प्रियं तत् कुरु। अहं तव पुत्रः ब्रह्मानन्दः बलसम्पन्नः च सह, पृथिव्याः राजानम् उपगम्य शीघ्रं पत्नीं लप्स्यते। इति श्रुत्वा, राज्ञी दिव्यया मायया मोहिताभूत्, सर्वं निवेद्य, श्रुत्वा राजा इदं अब्रवीत्। स राजा तीक्ष्णबुद्धिः मम विनाशे व्यग्रः अभवत्। तत् श्रुत्वा, मालना क्रोधसमन्विता, राजानम् उवाच—‘यथा मम वचनं तद् कुरु, न चेत्तदा अहम् आत्मानं त्यक्ष्यामि।’ एवं उक्त्वा, तस्यां रात्रौ राजा परिमलः मातुः आज्ञां प्रमुख्यं कृत्वा, मातुलसहितः प्रातः हरिनगरं प्रस्थितः। सायं सम्प्राप्तः, पृथिव्याः राज्ञः प्रासादम् आगच्छत्। प्रविश्य, दृष्ट्वा, स महोत्साहं अनुभवन्, सप्त सुन्दरमुख्यः स्त्रियः, भ्रातृजायाः अपश्यत्। तासां तिस्रः विधवा, चत्वारः पतिसहिताः आसन्। हे ब्रह्मानन्द महाभाग, मम वचनानि श्रुणु; तासां पतयः नष्टाः, वयं अतिव्यथिताः। तस्याः सह पत्नीत्वं अस्तु, वयं त्वां याचामः, हे मनोज्ञ। एतद् श्रुत्वा ब्रह्मानन्दः बलसम्पन्नः हर्षितः अभवत्। पुरातने सत्ययुगे, स्त्रियः साध्वीः पतिव्रताः आसन्। कलियुगे तु, स्त्रियः अधमाः, अन्यपुरुषान् उपभुञ्जते; इति देवलः उक्तवान्, असितः अपि स्मृतवान्। सत्ययुगे ‘पतिव्रता’ इति ख्यातिः, त्रेतायाम् सतीत्वम्, द्वापरे मध्यमधर्मा विधवा पतिव्रता अभवत्। अतः मया सह शुद्धं सुखं भुञ्जध्वम्। सर्वाभरणैः सर्वरूपैः शोभयध्वम्। ताः दृष्ट्वा, मालनायाः पुत्रः निर्भयम् इदं अब्रवीत्—‘युष्माकं पतयः मम बन्धुना हतान्, अतः युष्मान् न गृह्णामि, सत्यं सत्यं वदामि।’ पृथिव्याः राज्ञम् उपगम्य, ताः स्त्रियः महान् शोकम् अन्वभवन्—‘दुष्टस्य दण्डं ददातु, न चेत्तदा आत्मानं त्यक्ष्यामः।’ इति श्रुत्वा, पृथिव्याः राजा ब्रह्मानन्दम् उपगच्छत्। ‘यो अन्यस्य भार्यां उपभुञ्जते, स यमलोकं याति।’ इति घोरं वचनं श्रुत्वा, ब्रह्मानन्दः बलसम्पन्नः, राजानम् भयाकुलम् दृष्ट्वा, चामुण्डां गच्छत्। ‘तासां विवाहः कथं स्यात्? सत्यम् विस्तरेण कथय।’ इति पृष्टम्। कविः उक्तवान्—‘तमसीं, सर्वं मोहयन्तीं, पूजयित्वा, सा तस्य परमं कवचं ददौ, सर्वभूतभीषणम्; तद् गृहित्वा राजा पृथिव्याम् प्रस्थितः।’ तस्य पत्नी प्रमदानाम्नी, दश पुत्रान् अजायत्। तेषां नामानि—मत्तः, प्रमत्तः, उन्मत्तः, सुमत्तः, दुर्मत्तः, दुर्मुखः, दुर्धरः, बहुः, सुरथः, विरथः; तेषां कन्या सु नाम्नी, विशाललोचना। सा रूपेण अतिसुन्दरी, मदविह्वलाक्षी। मायवर्मा नम्रचित्तः आगत्य इदं अब्रवीत्—‘तव सर्वं कार्यं निःसंशयं साधयिष्यामि।’ किटवः गुहायां वसन्, रात्रौ घोरतमतमः आच्छाद्य, प्रातः ताम् परित्यज्य, गहनं गह्वरं प्रविष्टवान्। वर्मदेवः जातः, राजा अभिमानवशात् तारकं समाह्वयितुं पृथिव्याः राज्ञे प्रेषितवान्।