राजानं दुःखेन संतप्तं समागतम् अपश्यं, तदा मम ग्रामे भीमवीरैः कृष्णांशादिभिः भीतिर्जाता। एवं संबोधितः स विशुद्धचित्तः सर्वव्यापिनं शिवं ध्यानमग्नः। तस्मात् जिष्णोः अंशेन महाबलवान् ब्रह्मानन्दो जातः। यदा च मालनायाः पुत्रः शरीरं त्यक्त्वा गमिष्यति, तदा स एवमुक्तः स्थितधीरः मन्त्रिणा राज्ञा च संबोधितः। कपटेन एकाकिनं ब्रह्मानन्दं महावीर्यं राजश्रेष्ठं हत्वा स्वार्थसिद्धिं मन्यते स्म। इति उक्ते, राजा विशुद्धबुद्धिः पृथिवीपतिं प्राह। ततः स मालनाम् उपगम्य स्वयमेव तां विज्ञापयामास। एवं श्रुत्वा राजा तस्याः प्रति नत्वा वाक्यमुवाच—"महामाते, तव दासी वेला नाम, रूपवती। सा नीचजाती कृष्णवर्णा च, यथा महात्मना राज्ञा श्रुतम्; अतः मम वचः मनसि कृत्वा यथारुचि कुरु। मया सह तव पुत्रो ब्रह्मानन्दो महाबलः शीघ्रं पत्नीं लप्स्यते पृथिवीपतिं आश्रित्य।" इति श्रुत्वा, देवी दिव्यमोहितया सर्वं निवेद्य, राजा अपि श्रुत्वा एवमुवाच। राजा अतीव कौशलयुक्तः मम नाशे स्थितचित्तः। एवं श्रुत्वा मालना क्रोधसमन्विता राजानमुवाच—"मम वचः कुरु राजन्, अथवा प्राणान् त्यक्ष्यामि।" इति उक्त्वा, तस्मिन्नेव रात्रौ पारिमलराजः मातुः आदेशं मुख्यं कृत्वा मातुलसमेतः प्रभाते हरिनगरं प्रति प्रस्थितः। सायं काले पृथिवीपतिपुरं प्राप्तवान्। प्रविश्य, तत्र दृष्ट्वा परमं हर्षमवाप, सप्त सुन्दरमुख्यः स्त्रियः, भ्रातृपत्नीः, अपश्यत्। तासां त्रयः विधवा, चतस्रश्च पतिसंयुक्ताः। "हे ब्रह्मानन्द, महाभाग, मम वाक्यानि शृणु। ताः पतिं हताः, वयं च अतिदुःखिता। तस्या सह सौपत्नी भव, अस्मान् गृहाण, सुन्दर," इति ताः ऊचुः। तद्वाक्यं श्रुत्वा महाबलवान् ब्रह्मानन्दः प्रमुदितः। प्राचीनकाले सत्ययुगे स्त्रियः साध्वीः पतिव्रता आसीन्। कलियुगे तु स्त्रियः नीचाः परपुरुषसेविन्यः; एतद् देवलः उक्तवान् असितेन च स्मृतम्। सत्ययुगे सा 'पतिव्रता' इति ख्याता, त्रेतायां पतिसमेतायां दहने प्रविष्टा, द्वापरे सा मध्यमधर्मा विधवा पतिसंयुक्ता। अतः मया सह विशुद्धसुखं भुङ्क्ष्व। भूषणैः सर्वैः रूपैश्च विराजयध्वम्। एवमुक्त्वा मालनायाः पुत्रः निर्भयः वाक्यमुवाच—"यूयं मम बान्धवेन पतिभिः हताः, तस्मात् तस्मात् मुक्ताः। अतः अहं न गृह्णामि, सत्यं सत्यं वदामि।" इति। ततः ताः पृथिवीपतिं उपेत्य दुःखार्ता रुदन्त्यः ऊचुः—"दुष्टं दण्डय, न चेत् प्राणान् त्यक्ष्यामः।" इति। तद्वाक्यं श्रुत्वा पृथिवीपतिः ब्रह्मानन्दं महाबलिनं उपागमत्। "योऽन्यस्य भार्यां भुङ्क्ते स यमसदनं गच्छति।" इति घोरं वचनं श्रुत्वा महाबलवान् ब्रह्मानन्दः, राजानं भीतम् दृष्ट्वा चामुण्डां प्रति जगाम।