शतवर्षेभ्यः अतीते महादेवः तां संबोधयामास। सः उवाच—“नकुलस्य अंशं प्राप्य तेन महत् सुखं भुक्त्वा, ततः पतिं प्राप्य पुनः कैलासं गमिष्यसि।” शारदा अपि राज्यस्य रक्षायै रम्यां महावतीनगर्यां गमिष्यति। तया भूमौ ग्रामस्य रक्षार्थं उपायः स्थापितः। तस्माद् स्वर्णवती त्वं कैलासं यक्षाणां गुह्यं निवासं गच्छ। एतद् श्रुत्वा स्वर्णवती पद्मिन्याः समीपं गतवती। सा कामपालस्य गृहे आगत्य तत्र निवासं कृतवती। यदा पद्मिनी तस्मात् गृहतः निर्गता, तदा शुभलेखः दृष्टः। तत् ज्ञाय, कृष्णांशः एकं द्विसप्ततिसहस्रं सैन्यं संगृह्य आगच्छत्। बलशाली कामपालः त्रिसहस्रसहस्रं सैन्यं सहितः आगतः। तयोः सैन्ययोः मध्ये महान् संग्रामः अभवत्। तदा पद्मिन्याः शरणं गत्वा भ्राता च पिता च स्थितौ; तयोः कृते सा लुप्तिपत्रं दत्तवती। तत्र अदृश्यत्वं प्राप्त्वा तौ स्वशस्त्राभ्यां शत्रुसैन्यं प्रहारं कृतवन्तौ। सेनापतयः युद्धं त्यक्त्वा कृष्णांशस्य शरणं ययुः। ततः दिव्यदृष्टिं प्राप्त्वा सः समीपं गत्वा युद्धं कृतवान्। तत्र बन्धनं कृत्वा, चिह्नं लब्ध्वा, हृष्टः निर्भयः अभवत्। तौ दम्पती जयचन्द्रराजाय समर्पितौ। जयचन्द्रः शक्तिमान् स्वगृहे स्वपत्नीं दृष्ट्वा, शुक्लपक्षे ज्येष्ठमासे, कृष्णांशः स्वगृहं आगतः। एवं, विप्र, कृष्णांशस्य शुभकृत्यानि तव कथितानि। भूमिपतिः सभायां स्थितः, शशिसमानः कश्चन तं उपगम्य। तं आगतम् दृष्ट्वा राजा शोकान्वितः अभवत्। वीरैः कृष्णांशादिभिः ग्रामे भयम् आगतम्। एवं उक्तः, शुद्धहृदयः शिवं सर्वव्यापिनं ध्यानं कृतवान्। जिष्णोः अंशात् ब्रह्मानन्दः महाबलः अभवत्। यदा मालनायाः पुत्रः शरीरं त्यक्त्वा गमिष्यति। एवं वदन्, धैर्ययुक्तः मन्त्रिणं राजा अभ्युवाच। कपटेन ब्रह्मानन्दं वीरं राजश्रेष्ठं एकाकिनं हत्वा, स्वकार्यं सिद्धं मन्यते। इति उक्ते, राजा विशुद्धचित्तः भूमिपतिं अभ्युवाच। ततः मालनां समीपं गत्वा स्वयम् तां सूचितवान्। तस्य वचनं श्रुत्वा राजा तं प्रणम्य। “महान्यर्ये, तव दासी वेला नाम्ना, रूपेण रम्या। सा नीचजातिः कृष्णवर्णा च, इति महात्मा राजा श्रुतवान्; अतः मम वचनं चिन्तयित्वा यद् प्रियं तव तत् कुरु।” मम सहितः तव पुत्रः ब्रह्मानन्दः महाबलः शीघ्रं भूमिपतिं उपगम्य पत्नीं प्राप्त्वा। एतद् श्रुत्वा, देवी दिव्यमायया मोहितः, सर्वं निवेदयामास; तद् श्रुत्वा राजा इदं उवाच। राजा अतिशयचतुरः मम विनाशाय प्रवृत्तः। एतद् श्रुत्वा मालना क्रोधपूर्णा राजानं उवाच—“मम वचनं कुरु, न चेत्त्वं, तदा अहं प्राणान् त्यजामि।” एवं उक्त्वा, तदा रात्रौ राजा परिमलः मातुः आज्ञां प्रधानां कृत्वा, मातुलसहितः प्रातः हरिनगरं प्रययौ।