तदा सा स्त्री विलप्य साश्रुनेत्रा व्याहरति स्म—"मम पतिः लक्षणो बलवान्, अहं स्त्री, त्वं योगी—कथं एषः विवादः निर्णीयते?" इति। तस्याः वचनं श्रुत्वा राजा शीघ्रं भुजं उद्धृत्य राजद्वारं जगाम, तत्र कृष्णांशः नृत्यं कर्तुं आरब्धवान्। भूमिपालः स बलवान् तस्य लीलया सन्तुष्टः अभवत्। राज्ञः वचः श्रुत्वा सः प्रहस्य तं उवाच—"त्वं स्वमात्मानं शीघ्रं दर्शय, राजश्रेष्ठ!" इति। एवं श्रुत्वा स राजा कृष्णस्य लीलया मोहितः अभवत्। ततः सर्वे योगिनः महापुरं प्राप्तवन्तः। राजा स्वसेनां व्यूहितवान्, आह्लादः अपि राजाज्ञया तत्कर्म अकरोत्। तदा सप्तलक्ष्याः तालना आहूताः, ते च आयुधधारिणः सर्वे दिल्लीं समुपाजग्मुः। तत्रैव बुद्धिमान् मन्त्री चन्द्रभट्टः आगत्य राजानं प्राह—"श्रुणु देव!" इति। तत्र उदयः कृष्णांशः परं ब्रह्म समुपेत्य उक्तवान्—"अद्याग्निवंशविनाशाय अहं दिल्लीं गमिष्यामि। पुनः त्वत्समीपं आगत्य रहसि क्रीडिष्यामि—एवं मया दृष्टः योगनिद्रायाम् कृष्णांशः, राजन्।" इति। तस्य वचनं श्रुत्वा राजा विस्मितः सञ्जातः, तान् संकेतं दत्त्वा उवाच—"पद्मकरराजानं गच्छत्वं, शीघ्रं च संकेतं ददातु।" इति। एवं श्रुत्वा सर्वे अग्निवंशसमुद्भवाः वीराः त्वरया प्रस्थिताः। तेषां मध्ये भगदन्तः सहस्राणां नायकः आसीत्। स उवाच—"राजन्, पद्मिनी मम भगिनी, रहस्यविद्यायाम् निपुणा।" तेन परमदर्शनेन वरः प्रदत्तः, तस्य श्रवणेन राजा परमसन्तोषं प्रपेदे। एतेन कालान्तरेण कृष्णांशप्रमुखाः बलिनः आगच्छन्। तदा भूमिपालः बहूनि भूषणानि आदत्त। स उवाच—"लक्षणनामकः राजा मम कारागारे नास्ति।" इत्युक्त्वा कृष्णांशं गृहं प्रति दर्शितवान्। राजवचनं सत्यमिति ज्ञात्वा सः गाढदुःखितः अभवत्। कृष्णागमने श्रुतेन, कामपालः बलवानपि भीतः, कृताञ्जलिः प्रणम्य इदं वचनम् उवाच—"मम कन्या पद्ममुखी, शुभलक्षणसंयुक्ता।" तस्य वचनं श्रुत्वा कृष्णांशः स्वबलैः सहितः तत्र स्थितः। स उवाच—"राजन्, तव भ्राता पद्मिलक्षणसम्पन्नः।" अहं न जानामि—"स भूमिपालः, आत्मनः जीवितसमानप्रियः, कुत्र गतः इति।" इति। "हा रत्नभानुपुत्र, विष्णुभक्त, शुभदायक!"—इत्युक्त्वा कृष्णांशः, वैष्णवप्रियः, मूर्च्छितः अभवत्। तदा स्वर्णवती देवी स्वसखी शोभया सह तत्र आगता। सा शोभां, म्लेच्छमायाविद्याम् विशारदाम्, प्रेषयामास। सा तत्र गत्वा उवाच—"श्रुणु राजश्रेष्ठ!" इति। "राजन्, तव दम्पती कस्य द्वारा कुत्र नीतौ?"—इति। "आह्लादः सोमस्थः वीर्यवान्, देवः तालनः अपि बलवान्।" इत्युक्त्वा तदा वाराङ्गना शोभना, योगरूपं धारयित्वा, तान् महावीरान् तपस्विनः इव पुरतः स्थापयित्वा अग्रे अगच्छत्। आह्लादः गजे समारूढः, इन्दुलः करालं आरुह्य गतवान्, कृष्णांशः बिन्दुलं आरुह्य तं अश्वं नर्तयामास। ते तं देशं, यः मायामयः शतयोजनविस्तीर्णः, शुभलक्षणयुक्तं राजानं अन्वेष्टुम् आरब्धवन्तः, न च तत्र तम् अपश्यन्। पुनः शोभना तैः सहिताः मयूरपुरं जगाम। पुनः शोभना इनगढग्रामं जनसमूहे गता। एवं तेषां विचित्रा लीला, रहस्यान्वेषणं च, सततं प्रवृत्तम्।