स्वप्ने तस्यै देवी ताम् उपदिश्याब्रवीत्—“मन्त्रं ह्रीं फट् घेघे” इति जपस्व। तदर्थं सम्यगवबुध्य वीरः लक्षणः स मन्त्रं सस्मार। ततो तालनः ताभ्यां सह कालयकुब्जं प्रति जगाम, हेतुम् अवगम्य योगरूपं धारयामासुश्च। तत्र धान्यपालः ताम्रपात्रं बिभ्रद् अग्रे ययौ, तालनः च वीणां समादाय गतः। योगरूपधारिणः ते परिमलस्य सभां प्रविश्य स्थिताः। तस्मिन् काले राजा तुष्टः स्वकण्ठे मुक्ताहारं समर्पयामास। ततो हृष्टाः सर्वे कृष्णांशं प्रति जग्मुः; स वीरः तालनादिभिः सह बिन्दुगढं प्रति प्रस्थितः। तत्र विपण्यां समागत्य शुभोत्सवं नृत्यस्य चकारुः। तत्रैव ताः सर्वा नार्यः गीतमाकर्ण्य मोहिता धनानि समर्पयन्ति स्म। तस्मिन्नन्तरे कमलवदना सा स्त्री सर्वलक्षणसमन्विता रुदती वाक्यमुवाच—“मम पतिः लक्षणो बलवान्, अहं स्त्री, त्वं योगी—कथं अयं विवादः निवार्यते?” इति। एतच्छ्रुत्वा राजा शीघ्रं बाहुं प्रसार्य, राजद्वारं समुपेत्य, कृष्णांशः तत्र नृत्यं कर्तुम् आरब्धवान्। भूमिपालः स तस्य क्रीडया प्रसन्नोऽभवत्। तदा राजवचनं शृण्वन् स हास्य कृत्वा तमुवाच—“स्वरूपं शीघ्रं दर्शय, राजश्रेष्ठ!” इति। तद्वचनं श्रुत्वा राजा कृष्णक्रीडया मोहितोऽभवत्। एवं ते योगिनः सर्वे नगरीं महतीं समुपेत्य स्थिताः। तत्र स राजा स्वसेनां समालभ्य, अह्लादः अपि तस्याज्ञया तथा कृतवान्। सप्तलक्षसंख्यकास्तालनाः आहूताः, ते च शस्त्रसज्जिता दिल्लीं समुपेत्य स्थिताः। तस्मिन्नन्तरे बुद्धिमान् मन्त्रिणः चन्द्रभट्टः राजानमुपेत्य वचनमुवाच—“शृणु देव!” इति। तत्र उदयः कृष्णांशः परं ब्रह्म समुपेत्य स्थितः। “अद्याहं अग्निवंशविनाशाय दिल्लीं गमिष्यामि। पुनः त्वां समुपेत्य गूढक्रीडां करिष्यामि; एवं दृष्टवान् अहं राजन्, योगनिद्रायाम् कृष्णांशं” इति। एतानि वचनानि श्रुत्वा राजा विस्मितः सञ्जातः; तेषां संकेतं दत्त्वा वाक्यमुवाच—“पद्मकरराजं प्रति गत्वा शीघ्रं संकेतं ददात” इति। तच्छ्रुत्वा अग्निवंशसमुत्थिताः सर्वे वीराः, तेषां मध्ये भगदन्तः सहस्रनेता आसीत्। “राजन्, पद्मिनी मम स्वसा, गूढविद्यायाम् निपुणा। तेन सुन्दरं वरं दत्तं, परमगुप्तविलयलक्षणं; एतच्छ्रुत्वा राजा परमं हर्षं प्राप।” तस्मिन्नन्तरे कृष्णांशप्रमुखाः वीराः समुपेत्य स्थिताः। तदा भूमिपालः नानाविधानि भूषणानि समादत्त। “लक्षणनामकः राजा मम कारागारे नास्ति” इति उक्त्वा, कृष्णांशं गृहं प्रति दर्शितवान्। राजवचनं सत्यमिति मत्वा स विषण्णोऽभवत्। कृष्णागमनं श्रुत्वा कामपालः बलवानपि भीतः, अञ्जलिं कृत्वा नम्रः इदं वचनमुवाच—“मम कन्या कमलवदना, सर्वलक्षणसमन्विता” इति। एतद्वचनं श्रुत्वा कृष्णांशः स्वबलैः सह स्थितः। “राजन्, तव भ्राता पद्मीचिह्नयुक्तः। मम प्राणसमो राजा क्व गतः, न वेद्मि” इति। “हा रत्नभानुपुत्र, विष्णुभक्त, शुभदायक” इति उक्त्वा, कृष्णांशः वैष्णवानां प्रियः, मूर्छितः पपात।