तत्र, राज्ञा तत्र उक्तवाक्यानि विचिन्त्य, स विशुद्धचित्तः अभवत्। ततः स राजा बुद्धिमन्तं कामपालं आहूय प्रेषयामास। तस्मिन्नेव समये पद्माकरः, भ्रातृ-in-law, तं लक्षणं आगतम् अवगत्य, लक्षणः च नकुलांशः च शत्रुं उपस्थितं दृष्ट्वा। तदनन्तरं भूमिपतिं मूर्छितं कृत्वा, पञ्चशतान् बलिष्ठान् पुरुषान् हत्वा। भूमिपतिर्ज्ञात्वा, पुनः पद्माकरे प्रति गतः। तत्र महान् राजछत्रः, विशिष्टलक्षणः, तव गृहे आगतः इति। तद्वचनं श्रुत्वा, स लोभयुक्तः पुरुषः तेषां विषं दत्त्वा, शतं वीरान् हत्वा, तं विषयं गुह्यं कृत्वा। एतत् ज्ञात्वा, पद्ममुखी स्त्री अतिव्यथिता अभवत्, अतिविलपं चकार। तदा, सा देवी, प्रसन्ना, वरप्रदा, सर्वमङ्गला, प्रकटिता अभवत्। स्वप्ने, सा देवी तस्यै उक्तवती—‘मन्त्रं ह्रीं फट् घेघे जप।’ इति। तत् अवगम्य, वीरः लक्षणः तं मन्त्रं जपितवान्। तदनन्तरं, तालनः ताभ्यां सह कालयकुब्जं गत्वा, कारणं ज्ञात्वा, योगरूपं धारयामासुः। धान्यपालः ताम्रपात्रं धारयामास, तालनः वीणां च। ते योगरूपिणः परिमलस्य सभायाम् प्रविष्टाः। ततः राजा प्रसन्नः स्वकण्ठे मुक्ताहारं स्थापयामास। तदनन्तरं सर्वे हृष्टाः कृष्णांशे प्रति गताः; वीरः तालनादिभिः सह बिन्दुगढं जगाम। तत्र, विपण्यां, शुभनृत्योत्सवम् आचरितम्। तस्मिन्नेव समये, सर्वाः स्त्रियः तत्र आगत्य, तस्य गीतं श्रुत्वा, मोहिताः अभवन्, धनं च दत्ताः। तस्मिन्काले, पद्ममुखी स्त्री सर्वमङ्गलचिह्नयुक्ता, क्रन्दित्वा उक्तवती—‘मम पतिः लक्षणः बलवान्; अहं स्त्री, त्वं योगी—कथं एषः विषयः निपुणः?’ इति। तद्वचनं श्रुत्वा, राजा शीघ्रं भुजं उत्तोल्य, राजद्वारं गतः, कृष्णांशः नृत्यं आरभत। भूमिपतिः तस्य क्रीडया तुष्टः अभवत्। राज्ञः वचनं श्रुत्वा, स हास्यं कृत्वा उक्तवान्—‘स्वं स्वरूपं शीघ्रं दर्शय, राजश्रेष्ठ।’ तद्वचनं श्रुत्वा, राजा कृष्णक्रीडया मोहितः अभवत्। तदनन्तरं सर्वे योगिनः महापुर्यां आगच्छन्। स सेना-संरचना कृतवान्, अह्लादः च राजाज्ञया तत्कर्म अकरोत्। सप्तलक्षाणि तालनाः आहूताः समागताः; ते सर्वे शस्त्रधारिणः दिल्लीं आगच्छन्। तस्मिन्नेव समये, बुद्धिमान् मन्त्रिणः चन्द्रभट्टः, राज्ञं समीपं गत्वा उक्तवान्—‘शृणु, प्रभो!’ तत्र उदयः, कृष्णांशस्य अंशः, परमब्रह्मणि आगमत्। ‘अद्य अग्निवंशस्य विनाशाय दिल्लीं गमिष्यामि। पुनः त्वां समागत्य, गुप्तं क्रीडिष्यामि; एवं दृष्टवान्, हे राजन्, कृष्णांशं योगनिद्रायाम्।’ इति। तद्वचनं श्रुत्वा, राजा विस्मितः अभवत्; तेषां संकेतं दत्त्वा, तान् उक्तवान्। ‘पद्माकरं राजानं गत्वा, शीघ्रं संकेतं दत्त।’ तद्वचनं श्रुत्वा, सर्वे अग्निवंशस्य महाबलिनः। तेषु भगदन्तः सहस्राणां नायकः अभवत्। ‘राजन्, पद्मिनी मम भगिनी, गुह्यविद्यायाम् निपुणा।’ तेन, शोभनं वरं दत्तं, परमगुप्तगमनं; तद्वचनं श्रुत्वा, राजा परमसन्तोषं प्राप्तवान्। तस्मिन्नेव समये, कृष्णांशस्य अंशेन नीताः महाबलिनः आगच्छन्।