तदा दुःखेन पीडितः देवः महेन्द्रं समुपेत्य अन्ते समागच्छत्। स देवेशं नमस्कृत्य, सर्वदेवताभिरनुकूलं कर्म कुर्वन्तं, जगतः धर्मः भूमौ बाध्यते इति निवेदयामास। तस्य वचनं श्रुत्वा, दिव्यबलात् महेन्द्रः स्वपुत्रस्य जयन्तस्य विजयेन सर्वैः देवैः सह हर्षितः अभवत्। तस्मिन्नेव काले इन्दुला दुःखिता अभवत्, शारदा च सर्वमङ्गलप्रदायिनी। एवमेतत् ब्राह्मण, उक्तं ते; शुभकथां पुनः शृणु—तेषां दशकोटिमितं सुवर्णं समदत्त्वा, समं समं च। स आठ वीराणां निर्गमनं व्यवस्थितवान्। कामपालेन, हे ब्राह्मण, लक्षणः तथा नकुलांशकः। जयचन्द्र महाभाग, मम वचनानि सावधानं शृणु। अतः लक्षणः वीरः केवलं मम समीपं समागच्छतु। तं सेना सहितं जानन् भूमिपतिः महाबलवान्। तत्र उक्तं वचनं विचार्य, राजा निर्मलचित्तः। स बुद्धिमन्तं कामपालं आहूय प्रेषितवान्। तदा पद्माकरः, भ्रातृ-in-law, लक्षणस्य आगमनं जानन्। लक्षणः च नकुलांशः, शत्रुं उपस्थितं दृष्ट्वा। भूमिपतिं मूर्च्छितं कृत्वा, पञ्चशतं बलिनः हत्वा। भूमिपतिः उत्थाय पद्माकरं प्रति गतः। महाराजछत्रं, विशेषचिह्नं, तव गृहे आगतम्। इत्येतत् श्रुत्वा, तद् लोभयुक्तः पुरुषः तेषां विषं प्रदाय, तान् शतं वीरान् हत्वा, तत् रहस्यम् अचछादयत्। तत् ज्ञात्वा, पद्ममुखी स्त्री गभीरं शोकितवती, महान् विलापं च अकरोत्। तदा सा देवी, प्रसन्ना, वरप्रदा च सर्वमङ्गला, प्रकटिता। स्वप्ने सा देवी तस्यै उक्तवती—"मन्त्रं ह्रीं फट् घेघे" जप। तत् विज्ञाय, वीरः लक्षणः तं मन्त्रं जपत्। तालनः ताभ्यां सह कल्यकुब्जं गतः; कारणं ज्ञात्वा, योगरूपं धारयामासुः। धान्यपालः कांस्यपात्रं वहन्, तालनः वीणां वहन्। ते योगरूपेण परिमलस्य सभायां प्रविष्टवन्तः। तदा राजा प्रसन्नः स्वकण्ठे मुक्ताहारं स्थापयामास। ततः सर्वे हर्षिताः कृष्णांशं प्रति गतवन्तः; वीरः तालनादिभिः सह बिन्दुगढं अगच्छत्। ते सर्वे विपण्यां समागम्य, शुभनृत्योत्सवम् अचरन्। तत्रागता सर्वा नार्यः तस्य गीतरञ्जिताः मोहिताः, स्वधनं ददुः। तस्मिन्काले, पद्ममुखी स्त्री, सर्वमङ्गलचिह्नयुक्ता। सा रुदती उक्तवती—"मम पतिः लक्षणः बलवान्; अहं स्त्री, त्वं योगी—कथं एषः कार्यः साध्यते?" इत्येतत् श्रुत्वा, राजा शीघ्रं भुजं उद्धृत्य, राजद्वारं गतः, कृष्णांशः नृत्यं आरब्धवान्। भूमिपतिः तस्य क्रीडया तुष्टः अभवत्। राजस्य वचनं श्रुत्वा, सः हसन् उक्तवान्—"त्वं स्वं रूपं शीघ्रं दर्शय, राजश्रेष्ठ!" इति। एवं श्रुत्वा, राजा कृष्णस्य क्रीडया मोहितः अभवत्। तदा सर्वे योगिनः नगरे महान्यत्र आगच्छन्। तेन स्वसेनां व्यवस्थितवान्, अह्लादः तस्य आज्ञया तथैव अकरोत्। तालनाः सप्तलक्षसंख्या आहूताः आगच्छन्; ते सर्वे दिल्लीं यायुः, शस्त्रसज्जिताः। तस्मिन्नेव समये, बुद्धिमान् मन्त्रिणः चन्द्रभट्टः। सः राजानं समीपं गत्वा, इदं वचनं अब्रवीत्—"श्रृणु, प्रभो!