ततः तत्र तैः यन्त्रशक्त्या काष्ठसेना निर्मिता। तत्र शतसहस्रं काष्ठनिर्यातानां हयारूढानां युद्धोत्सुकानां सन्नद्धमभवत्। सहस्रं सिंहारूढानां, सहस्रं हंसारूढानां च तत्र दृष्ट्वा, सप्तसहस्रं उष्ट्राणाम् अपि वीर्यवन्तः युद्धाय सन्नद्धाः। द्विशतसहस्राणि तु कृष्णपक्षसंरक्षिता, तत्रैव नाशं ययुः। एवं तदद्भुतं रमणीयं च दृश्यं दृष्ट्वा, जयन्तः युद्धविशारदः, तत्र सर्वान् भस्मसात्कृत्वा नाशयामास; तेन जयशब्दः कृतः, पुनः पुनः स्तुत्यं च कृतवन्तः। ततः चीनदेशीयबौद्धाः एकविंशतिसहस्राणि सैन्यं संजग्मुः। योगसिंहो नाम गजसंरूढः, बली धनुर्बाणधारी च, तेन पञ्चसहस्राणि शरैः निहतानि। ततो लोहसिंहम् आकृत्य, योगसिंहस्य समीपं प्रेषयामासुः। स तस्य सिंहस्य पतनेन वीर्यवान् निधनं प्राप्तवान्; स्वगदया तं सिंहं ताडयित्वा स तत्र निनादम् अकरोत्। तदनन्तरं बौद्धसिंहस्य प्रेरणया व्याघ्रः अपि तत्र प्रेषितः। तत्र स्वर्णवत्याः पुत्रः, मातुलद्वयं मृत्युनाभिभूतं दृष्ट्वा, शीघ्रं सौम्यं सम्मोहनाख्यं बाणं गृहित्वा, तैः बौद्धसिंहैः सह दशसहस्रराज्ञः अपि बबन्ध। ततः सर्वे हृष्टाः सन्देशं प्रेष्य, नगरं प्रति जग्मुः; बलात् लुण्ठयित्वा, राजवेश्म प्राप्नुवन्। तस्मिन्नन्तरे बौद्धसिंहः आगत्य, जयन्तेन विमुक्तः। तदा दशकोटिसुवर्णधनं हर्षाय दत्तम्। वयं पुनः न आर्यदेशं राज्यहेतोः गमिष्यामः; तानि त्रिशतसहस्राणि संयुक्तानि, क्षेत्रपालगृहं गतानि। सुप्रिया योगसिंहादीन् च कथयस्व, विप्रश्रेष्ठ। तदा देवः शोकपीडितः, महेन्द्रं अन्ते जगाम। देवर्षेन्द्र, सर्वदेवानां प्रीतिकर, नमस्ते; अधुना हि भूमौ लोकव्यवस्था विपर्यस्ता इव दृश्यते। एवं वचः श्रुत्वा, महेन्द्रः दिव्यशक्त्या स्वपुत्रस्य जयन्तस्य विजयेन देवैः सह प्रमोदं प्राप। तस्मिन्नन्तरे इन्दुलुः क्लेशितः, शारदा च मंगलदायिनी। एवं ते कथितं विप्र, पुनः शुभां कथां शृणु; दशकोटिसुवर्णं समं समं च दत्त्वा, अष्टमहाबलिनां निर्गमनं व्यवस्थितवान्। कामपालेन विप्र, लक्षणः नकुलांशकश्च। जयचन्द्र महाभाग, मम वचनानि शृणु। लक्षणः वीर्यवान् केवलं मम समीपं प्राप्नोतु। तं सैन्येन सहितं विदित्वा, भूमिपतिः बलवान्। एवं तत्र उक्तवाक्यानि विचिन्त्य, राजा प्रबुद्धमानसः। कामपालं पण्डितं आहूय प्रेषयामास। ततः पद्माकरः श्वशुरः, लक्षणस्य आगमनं ज्ञात्वा। लक्षणः नकुलांशश्च, शत्रुं उपस्थितं दृष्ट्वा। भूमिपतिं मूर्च्छितं कृत्वा, पञ्चशतं बलिनः हत्वा। भूमिपतिः उत्थाय, पद्माकरस्य समीपं गतवान्। महती राजछत्रचिह्ना तव गृहम् आगता इति श्रुत्वा, स लोभी तेषां विषं दत्त्वा, शतं वीरान् हत्वा, तद् रहसि कृतवान्। एवं ज्ञात्वा, पद्ममुखी स्त्री, विषण्णा, बहु विलपन्ती अभवत्। ततो देवी प्रसन्ना, वरदायिनी सर्वमंगलदा, तत्र प्रादुरभवत्।