न कदापि यवनभाषां वदेत्, अपि श्वासः कण्ठमुपागतः स्यात्। एवं स्मृतिवचनानि मुनिना कीर्तितानि। तच्छ्रुत्वा सा वेश्या, या म्लेच्छांशेन जाताऽभूत्, तं वेत्रैः ताडयित्वा स्वशक्त्या पुनः शुकत्वं नयामास। ततो देवी स्वर्णवती स्त्रीरूपं धारयित्वा, पुनः श्येनरूपं गृहीत्वा तस्मात् देशात् गन्तुम् उद्यताऽभूत्। तां कृष्णांशसमन्वितां दृष्ट्वा मकरन्दः तस्याः पादौ गृह्य स्वगृहं निनाय। शोभना जागरिता तत्र पिंजरस्य अन्तराले समुपागच्छत्। सा चिन्तयामास—"किं करिष्यामि? कुत्र वा गमिष्यामि, विना तेन परमप्रियेन?" तत्रैव स्थितः पिशाचः मदविद्याविशारदः। महामदः तुष्टः सन् शिवमन्दिरं जगाम। तदा भगवान् प्रसन्नः स्वदासं प्रोवाच—"मया सह मयूरनगरं गच्छ।" तेनैवं उक्तः स पिशाचः पञ्चसहस्रनर्तकीभिः सह तत्र जगाम। इन्दुलः ताह्लादश्च विष्णुमायया प्रबुद्धौ मयूरनगरं समुपेत्य मकरन्दं समुपसस्मतुः। तदा शोभना वेश्या सहायेन सहुरेण च सेनया च समागता। सर्वतः महाघनयुक्तः वातः समुत्थितः; तां भयानकां माया दृष्ट्वा सर्वत्र तमो व्याप्तम्। शन्यायुधेन तेन बलिना सा माया भस्मीकृता। ततः शोभना स्त्री काममायां निर्ममे। तस्याः नृत्यदर्शनात् सर्वे क्षत्रियाः मोहिताः चेतनारहिताश्चाभवन्। तदा स्वर्णवती देवी कामाक्ष्याख्या ध्याननिष्ठा मयूरध्वजं समुपेत्य तान् शृङ्खलाभिः बद्धवती। महामदः तद्विज्ञाय रुद्रध्यानपरायणोऽभूत्। तत्र व्याघ्रसिंहवराहवानराः नरान् दंशन्तः उत्पन्नाः। पुनः स्वर्णवती देवी कामाक्ष्याख्या ध्याननिष्ठा, तया गरुडाः सृजिताः, तथा बलवन्तः शरभाश्च। भयस्वनैः समुत्थितेषु सर्वतो बलदले भग्नं, सहुरः ताभिः नर्तकीभिः सहितः प्रमोदेन पीडितः। एवं हे मुने, युद्धं चतुर्मासपर्यन्तं प्रवृत्तम्; इदं ते कथितम्—किमन्यत् श्रोतुमिच्छसि? कस्मिन् देशे किं च कृतं, सर्वं मम कृपया कथय। वसन्तकाले समुपस्थिते, तत्र देवताः क्रीडन्ति स्म। तत्र शुकस्य निवासे गीतराणी मंजुघोषा समागताऽभूत्। सा गीतनर्तनाद्यलापैः कृतैः कामेन समाक्रान्ता। तदा भगवांश्शुकः रम्यां स्तुतिं रचयामास। तच्छुभवाक्यं श्रुत्वा सा मृदुवचसा प्राह। एवं तद्वचनं श्रुत्वा च तदनुसारं कृत्वा तया सह, तयोः संयोगात् 'मुनिः' नामकः पुत्रः जातः। तस्मै तदा स्वर्णदेवकन्या पत्नी दत्ता। तया सह हृदि तृप्तः सः रमते स्म; तयोः उत्तमः पुत्रः जातः। सा देवी रूपयौवनसमन्विता तपः अचरत्। तदा भगवाँश्शङ्करः लोकहितः तुष्टः अभूत्। स मुनिः शङ्करं प्राह—"देवदेव, नमस्ते।" तच्छ्रुत्वा शिवः उक्तवान्—"त्रिंशद्वर्षे पार्थिवे समाप्तिः भविष्यति।