सा तस्यै स्वकार्यनिष्ठा स्वचित्तम् उद्दिश्य निवेदयामास। कृपापरायणः कृष्णांशः ताम् सौम्यया वाचा सम्बोधितवान्। "हे वीर, शुभा औषधिः नूनं तव वक्त्रे अस्ति," इति स उवाच। तया तथा उक्तः स वीरः तस्यै तद् वित्तं दत्तवान्, तं च कामवशं प्राप्तं कृष्णांशं पिंजरे स्थापयामास। ततः बह्लिकदेशे, शुभे सरट्टनगरे समुपस्थितः। निशायाः मध्ये सा तम् नररूपेण परिणिनाय। ताम् एवम् रूपिणीं दृष्ट्वा कृष्णांशः जगदम्बिकाम् इति तां विज्ञातवान्। तदा सा स्वेदगात्रा सति, श्रेष्ठं कृष्णांशम् उत्सृज्य गतवती। तत्र भगवती स्वर्णवती विष्णोः मायया प्रवोधिताभूत्, योगनिष्ठं कृष्णांशांशं शुकस्वरूपेण ददर्श। तस्मिन्न् समये पुनः सा वेश्या सुन्दरं रूपम् अलभत। सा सस्नेहं प्रार्थयामास—"प्राणनाथ! त्वं मां कामार्तां स्वीकुरु।" इति। तया तथा उक्तः स उवाच—"श्रृणु सुन्दरि! धर्मपत्नीसंयोगः केवलं ऋतुकाले पापरहितः; परस्त्रीसम्भोगः तु नरकाय एव गण्यते।" इत्युक्ते सा प्रत्युवाच—"मुनिना विश्वामित्रेण कश्चन नरकं न गतः; अतः मां कामार्तां भुङ्क्ष्व।" पुनः कृष्णांशः प्रत्युवाच—"तपसा पापं विनष्टम्।" स्त्री पुरुषस्य अर्धदेहम्, विशेषतः मैथुने, कथ्यते। तस्याः मुखस्य अग्रभागात् 'ऋच्' शब्द उत्पन्नः, तस्मात् सनातनः ऋग्वेदः उत्पन्नः। पृष्ठभागात् 'यश्' शब्दः सामवेदसम्भूतः; शुद्धः शब्दः एवाथर्वणसम्भूतः इति कथ्यते। पञ्चमभागात् तस्याः मुखात् संसृति-कारकाः शब्दाः निष्पन्नाः। तान् परित्यज्य, स शुद्धात्मा चतुर्वेदरतः स्थितः। स यवनभाषां न वदेत्, अपि श्वासः कण्ठे स्थितः स्यात्। एवं स्मृतिवाक्यानि मुनिना कीर्तितानि। एतत् श्रुत्वा सा वेश्या, या म्लेच्छांशजाताभूत्, तं दण्डैः ताडयित्वा पुनः शुकत्वं नीतवती। तदा भगवती स्वर्णवती स्त्रीरूपं धारयित्वा, पुनः श्येनरूपेण तस्मात् देशात् निर्गन्तुम् उद्युक्ता। मकरन्दः तां कृष्णांशयुक्तां दृष्ट्वा, तस्याः पादौ गृहीत्वा स्वगृहं नीतवान्। शॊभना प्रबुद्धा सती, पिंजरस्य अन्तराले समुपागच्छत्। सा चिन्तयामास—"किं करिष्यामि? क्व गमिष्यामि तं परमप्रियं विना?" तत्र एकः पिशाचः मदविद्याविशारदः स्थितः। महामदः तुष्टः सन् शिवालयं जगाम। तदा भगवत् प्रभुः तुष्टः स्वदासाय उवाच—"मयूरनगरं गच्छामः।" तथा उक्तः स पिशाचः पञ्चसहस्रनर्तकीभिः सहितः तत्र जगाम। इन्दुलः ताह्लादश्च विष्णोर्मायया जागृतौ, मयूरनगरं गत्वा मकरन्दम् उपागच्छताम्। तदा शॊभना वेश्या सह सहुरसेनया च समुपस्थिताः। सर्वतः महाघनयुक्तः वातः समुत्थितः; तां भीषणमायां दृष्ट्वा सर्वत्र तमः प्रविवेश। शन्यस्त्रस्य प्रभावेन स वीरः तां मायां भस्मसात् कृतवान्। तदा शॊभना स्त्री, काममायां सृष्टवती। सर्वे क्षत्रियाः तस्याः नृत्यदर्शनात् मोहिताः, चेतनां न प्राप्नुवन्। ततः स्वर्णवती भगवती कामाक्षी, ध्याननिष्ठा सती, मयूरध्वजस्य समीपम् आगत्य, तान् सर्वान् पाशैः बद्धवती।