सा वेश्या, आत्मग्लान्या गृहीता, स्वस्यानि उत्तमानि भूषणानि कौशलपूर्वकं गुह्यरूपेण निहितवती। सा च कपटेन बह्लिकदेशं प्रति निर्गता। कल्पतीर्थे समुपगम्य, नेत्रसिंहात् पुनः जात्या अभवत्। तदा सा कृष्णांशं प्रति उवाच—“गच्छ गच्छ, वीर्यवान् त्वम्।” पुनः साक्षेपं—“वीर, मया अयं गुलिकः निर्मितः, त्वं मुखेन गृहाण।” इत्युक्त्वा, कृष्णांशः सर्वजनमोहकः, श्रुत्वा तद्वचनं तदनुसारं चकार। वेश्या तं कामहेतुकं वीरं दृष्ट्वा, असफलत्वेन दुःखिताऽभवत्। तदा, दुःखेन बहु रोदितवती। ततः सर्वाणि भूषणानि संगृह्य, स निर्भयतया वचनं उवाच—“मे भ्राता सहरो नाम, जीवितसमः प्रियः। अतः, भाग्यशालिनि, शरणं ते समुपागतः।” सा स्वस्य अभिप्रायं तस्मै प्रकटयामास, स्वकार्यनिष्ठा। कृष्णांशः, दयालु, तां सौम्यवचनैः सम्बोधितवान्—“वीर, शुभः गुलिकः तव मुखे एव स्थितः।” एवं सा उक्ता, स वीरः तस्यै धनं दत्तवान्, कामेन आक्रान्तं कृष्णांशं गृहीत्वा, तं पिंजरे स्थापयामास। बह्लिकदेशे, शुभे सरत्तनगरे आगत्य, मध्यरात्रे सा तं पुरुषरूपे परिणीतवती। तं रूपं दृष्ट्वा, कृष्णांशः तां जगदम्बिकां अभिज्ञातवान्। तदनन्तरं, सा स्वेदयुक्ता अभूत्वा, उत्तमं कृष्णांशं परित्यक्तवती। तदा, देवी स्वर्णवती, विष्णोः मायया जागृता, योगनिष्ठं कृष्णांशं शुकरूपेण दृष्टवती। तत्क्षणे, वेश्या पुनः सुन्दरीरूपं धारयामास। सा उवाच—“प्राणनाथ, कामेन आक्रान्तां मां स्वीकारय।” एवं सा उक्ता, स तां प्रत्युवाच—“सुनु, सुन्दरी! धर्मपत्नीं पुरुषः योग्यकाले संसर्गं कुर्यात्, तदा पापं न भवति; परस्त्रीसंगः तु नरकाय ज्ञेयः।” तद्वचनं श्रुत्वा, सा प्रत्यवदत्—“महर्षिः विश्वामित्रः, तेन कश्चित् नरकं न गतः; अतः, कामयुक्तां मां भुङ्क्ष्व।” पुनः कृष्णांशांशः उवाच—“तपस्याः शक्त्या पापं नष्टम्।” स्त्री तु पुरुषस्य अर्धशरीरं विशेषतः मैथुने ज्ञेयम्। तस्याः मुखस्य पूर्वभागात् ‘ऋच्’ शब्दः उत्पन्नः, तेन शाश्वतं ऋग्वेदं जातम्। पश्चात् मुखभागात् ‘यश्’ शब्दः सामसम्भूतः, शुद्धः शब्दः तु अथर्वसम्भूतः। पञ्चमभागात् मुखस्य, संसारकारकं वचनं उत्पन्नम्। तानि परित्यज्य, चतुर्वेदनिष्ठः शुद्धात्मा तिष्ठति। यवनभाषां स न वदेत्, श्वासः कण्ठे अपि स्थितः। एवं स्मृतिवचनानि ऋषिणा कथितानि। एवं श्रुत्वा, सा वेश्या, म्लेच्छांशसम्भवा, तं दण्डैः ताडयित्वा, पुनः स्वशक्त्या शुकरूपे परिणीतवती। ततः देवी स्वर्णवती, स्त्रीरूपं धारयित्वा, श्येनरूपं पुनः गृह्य, तस्मात् देशात् गन्तुं उद्युक्ता। मकरन्दः, कृष्णांशांशयुक्तां तां दृष्ट्वा, तस्याः पादौ गृहीत्वा, स्वगृहं निनीत्। शोभना जागृता, पिंजरस्य अन्तरं समुपगता। सा विचारयामास—“किं करिष्यामि? कुत्र गमिष्यामि? तं परमप्रियं विना।” तत्र, मदमायायाः कुशलः एकः पिशाचः स्थितः।