एवं तस्य स्तोत्रस्य श्रवणात्, वरदायिनी सर्वसिद्धिप्रदा देवी तुष्टा अभवत्। शत्रुसमूहः लक्षगुणितः दग्धः सति, चामुण्डा भूमौ आगता; भूमिपतिः तद्वृत्तान्तं श्रुत्वा भयाकुलः आगत्य इदं वचनम् उवाच— "मम अपराधं क्षमस्व।" राज्ञः वचनात् महद्भयं उत्पन्नम्; स उवाच— "त्वं मम बन्धुर्भवसि, वयं तव दासाः एव।" ततः परिमलः राजानं प्रति उवाच— "शरणं गच्छ विष्णुभक्तं दयालुं शरणदं।" ततः भूमिपः बलवान् द्विजरूपं धारयन् तद्वचनं श्रुत्वा तदनुसारं आचरित्। तदा लक्षणः वीरः राजानं प्रति स्नेहं दर्शयामास। फाल्गुनमासे आगते सर्वे स्वगृहं प्रत्यागताः। बलखानः प्रमुदितः गयायां पितृयज्ञं कृत्वा वेदपरायणं सहस्रं ब्राह्मणं तर्पयामास। कृतिकायां व्यतिपातयोगे कार्तिकमासे सोमवारे कृष्णांशः लक्षसैन्यसमेतः स्वर्णवतीसहितः, वाल्मीकिसेवितं पुण्यं उत्पलारण्यं प्राप्तः। तत्र शुद्धहृदयः पुष्पवतीसहितः गतः। इतस्ततः म्लेच्छजातयः आगच्छन्। सा परमसुन्दरं कृष्णांशं परमपुरुषं दृष्टवती। तां मूर्च्छितां दृष्ट्वा सर्वमोहकः कृष्णांशः तामवलोकयामास। कः अष्टादशपुराणानि भाषितवान्? किम् तेषां फलम्? इति रमणीयं प्रश्नं श्रुत्वा शास्त्रनिपुणः पण्डितः उवाच— पराशरकृतं पुराणं विष्णुदेवतायुक्तम्। भागवतं शुककृतम्, ब्रह्मपुराणं ब्रह्माकृतम्। मत्स्य, कूर्म, नरसिंह, वामन, शिव— षट् राजसिकानि लोकविराजितानि, शौर्यकर्मभिः पूर्णानि। अग्नेयम् अङ्गिरसः कृतम्; भविष्यं महादेवेन लोकहिताय रचितम्। षट् तामसिकानि, शक्तिधर्मनिष्ठानि, विप्रैः स्मृतानि। कलियुगे भयंकरं समुपस्थिते विक्रमनाम्ना भूमिपः अभवत्। तदा नैमिषारण्यनिवासिनः सर्वे ऋषयः, सूताद्भिः अष्टादश उपपुराणानि श्रावितानि। एवं वचनं श्रुत्वा धर्मनिष्ठः कृष्णांशः ब्राह्मणानां गवां सुवर्णवस्तूनां दानं दत्तवान्। ततः शोभा नाम्ना भिक्षुकवधू अभूत्वा, मदोन्मत्ता अभवत्। साऽपि रुद्रसेवकं बलवन्तं असुरं चिन्तयन्ती स्वर्णवतीं देवीं दृष्टवती; शोभाजातया मायया तस्याः वामभागं छित्वा हर्षयित्वा स्वगृहं गन्तुं सज्जा अभवत्। सा गणिका, पश्चात्तापेन ग्रस्ताऽभूत्वा, उत्तमानि भूषणानि गूढं स्थापयित्वा, कपटेन बह्लिकदेशं गता। तत्र कल्पतीर्थे आगत्य, नेत्रसिंहात् जातिः अभवत्। तया कृष्णांशं प्रति वाक्यम् उच्यते— "गच्छ, गच्छ, महाबल!" "वीर, मया कर्पूरोऽयं निर्मितः, मुखेन ग्रहीत्वा।" कृष्णांशः तद्वचनं श्रुत्वा तथा आचारयामास। तदा गणिका कामहेतुकं वीरं दृष्ट्वा, असफलत्वात् दुःखिताऽभूत्वा, बहुशः अश्रूणि विसृज्य रोदितवती। सर्वाणि भूषणानि संगृह्य, निर्भयम् इदं वचनं उवाच— "मम भ्राता सहरो नाम, प्राणसमः प्रियः।" "तस्मात्, महाभागे, शरणार्थं तव समीपं आगता अस्मि।" एवं कृत्स्नं वृत्तान्तं शृत्वा, दिव्याः चरिताः पुण्याः च संप्राप्ताः।